Staðan á mér í dag er góð. Ég eyði virkum dögum í að vinna með gömlum sem og nýjum vinum, gömlu vinirnir eru ungir, nokkrir af nýju vinunum eru gamlir, svona svo að merkingafræðin sé ekki að rugla ykkur.
Helgarnar fara í að eiga mikið af skemmtilegum samtölum og skiptast á bröndurum; oftar en ekki undir áhrifum, og ég skammast mín ekkert fyrir það. Þetta er að virka fyrir mig.
Enginn dagur vikunnar er samt óhulltur fyrir öllum öðrum pælingum sem eru því miður fastar í hausnum á mér, það að þær séu fastar er sorglegt, ég þarf að vinna í því. Öll sú tónlist sem ég vil semja og allur sá texti sem ég vil skrifa. Öll sú sóun sem ég vil stöðva, allt það virði sem ég vil skapa.
Ég á þann vanda að stríða eins og efalaust margir að ég voga mér að rækta ekki allar þær hugdettur sem gætu orðið e-ð meira en hugdettur. Þetta skrifast á leti frekar en metnaðarleysi, þótt að það sé hægt að rökræða um munin á því og hvort það sé munur. En ég er lánsamur að því leyti að ég hef líklega mikinn tíma til að laga þennan karaktergalla, og þó gæti tíminn einmitt verið það sem er að letja mig.
Hvað er næst?
Halda áfram að reyna að vera sniðugur með CLARA fólkinu mínu, það liggur beinast við. Við Maggi ætlum að prófa að búa til tónlist, ég er með einhverjar hugmyndir um texta og þemu; voða litla hugmynd um hvernig tónlistin á eftir að hljóma. Ég ætla að reyna við að skrifa sögur, ég hef verið of metnaðarfullur í þeim verkefnum sem að ég hef tekið að mér og byrjað á stórum verkefnum sem að ég er ekki um þessar mundir nógu þroskaður eða skipulagður til að klára. Ég þarf líka að læra að skrifa almennilega íslensku; eða ekki, kannski þarf ég bara að vanda mig.
Tíminn líður dáldið hratt þessa dagana, ætli það sé ekki góðs viti. Það er samt erfitt, sérstaklega þegar skammdegið nálgast; þótt að rómantíkin sem fylgir sé mjög vel þegin. Ætli það sé ekki bara þessi óvissa um framtíðina, ég verð bara að finna með mér hvernig ég læt mér líða vel með henni. Það meikar ekkert sens að vera annað en alsæll í ljósi þess hversu gott ég hef það. Við verðum að halda okkur á jörðinni og sjá hvað í raun og veru skiptir máli. Verjum tímanum okkar í að skapa, laga og brosa. Vandamálin eru mun færri en við gerum okkur grein fyrir og tækinfærin mun fleirri.
Ást og friður