HeimspekiHaukur

Næstum því dáinn, samt ekki

2012-01-18T07:56:00.001Z

Ég hugsa oft um dauðan, ekki endilega að deyja heldur frekar dauðan sem hugtak. Mér líður samt ágætlega að vera í þokkalegri fjarlægð frá honum. Ég þoli ekki sjúkrahús. Ég veit ekki hvort það sé einhver tenging þar á milli, það væri samt hægt að draga þá ályktun.

Í sumar lenti ég líklega næst dauðanum og ég hef nokkurn tíman haldið. Ég gerði það ekki í raun og veru, þetta reyndist vera ekki neitt, en það virðist ekki skipta máli þegar maður heldur það. Sama hvað maður reynir, tilfiningar taka alltaf yfir rökum þegar mest reynir á.
Rétt eftir aldamót dó maður frænku minnar, hann hét Ásbjörn Sigfússon, kallaður Ási. Ég hef alltaf kunnað illa við að kalla hann eitthvað annað en frænda minn, en ég væri í raun að segja ósatt með því þar sem hann var það einungis í anda. Hann var einn af mínum uppáhaldsfrændum. Aldrei reiður, alltaf tilbúinn í einhvern leik og virtist alltaf kunna að breyta barnalegum pirringi í yfirvegaða forvitni. Þetta gerði hann með því að kenna okkur krökkunum að teikna hvaða dýr sem er, einungis með því að teikna hringi eða kenna okkur nýjan kapal. Þau hjónin, Jóhanna frænka og Ási fóru saman í sumarbústaðinn sinn eitt haustið og á einhverjum tímapunkti datt Ási í stiga og rak hausinn í. Þau voru bæði læknar og þótt að ekkert leit út fyrir að vera alvarlegt í fyrstu krafðist Jóhanna þess að hringja í sjúkrabíl til öryggis þar sem Ási hegðaði sér ekki alveg eðlilega. Ási lést í sjúkrabílnum úr blæðingu á heila. Þessi ósanngirni svíður enn svo að ég á mjög erfitt með að skrifa þetta.
Rétt rúmlega fimm árum seinna átti Jóhanna síðan eftir að fylgja honum handan eftir að hafa dottið af hestbaki á milli jóla og nýárs. Við fjölskyldan vorum í Florida þegar við fengum fréttirnar, mér leið ekki vel að vera í sól með þessar fréttir, við snérum fljótt heim og Jóhanna var síðan jörðuð daginn sem ég varð 21 árs. Sumt fólk óskaði mér til hamingju, það gat svo sem ekkert annað. Ég hef aldrei verið mikið afmælisbarn, en aldrei minna en þarna.

Í málvísindum lærir maður aðeins um málstol. Broca málstol og Wernicke málstol. Þau koma til þegar eitthvað skaddast í heilanum. Málstol geta komið til ef það blæðir inn á heilann. Það hræðir mig mjög að fá málstol þar sem ég elska tungumálið og allt það sem það færir mér meira en flest annað. Þess vegna varð ég svona hræddur í sumar.

Ég var nýkominn heim á þingholtsstrætið núna í sumar, ég man satt að segja ekki nákvæmlega hvaðan, en ég man að ég ætlaði að fara á víkingaþreksæfingu uppí mjölni. Ég var dáldið þreyttur en ég man að ég var spenntur því að þessar æfingar voru skemmtilegar og mér fannst ég vera kominn á gott skrið varðandi að komast í form. 15 mínútum fyrir æfinguna fékk ég hausverk. Hann var ekki mikill en stakk smá og ég ákvað að sleppa æfingunni. Það átti eftir að reynast ágæt ákvörðun því ekki löngu eftir þá byrjaði hausverkurinn að magnast og bráðum var ég byrjaður að kasta upp af sársauka. Uppköstin héldu áfram, og áfram, og jafnvel áfram þótt ekkert væri eftir til að kasta upp. Ég fann hvernig hausverkurinn versnaði við hverja áreynsluna og léttirinn var stuttur þess á milli. Ég byrjaði að fá óráð, ég man samt eftir því, ég tók þessu sem áskorun og byrjaði að reyna að hugsa í óráðinu, að greina hvað væri í gangi og meðtaka sársaukan sem sjálfsagðan hlut. Í tvö eða þrjú skipti hélt ég að nóg væri komið og fór inn í rúm aðeins til að þurfa snúa til baka inná baðherbergið, að lokum gafst ég upp á ferðalaginu og hvíldi mig á baðherbergisgólfinu. Ég lág en náði ekki að sofna, hausverkurinn leyfði mér það ekki.
Ég ákvað að reyna að drepa tíma með því að fara í tölvuna, kannski láta félaga mína vita að ég myndi ekki mæla mér mót með þeim þetta kvöld vegna þessa fáránlega ástands sem ég var í. En þegar ég ætlaði að komast í vélina þá gat ég ómögulega munað lykilorðið mitt. Gott og vel, það var líklega vegna hausverksins sem ég gat ekki hugsað almennilega, ég reyni að sofna og vona að ég verri skárri þegar ég vakna. En enn náði ég ekki að sofna. Þannig ég reyndi aftur við tölvuna. Ég hætti að reyna að hugsa of mikið, ég vissi nokkurn vegin hvaða stafi ég þyrfti að nota og ég náði að skrifa lykilorðið með vöðvaminninu. Ég byrjaði á því að kíkja inn á vísi. Mér fannst síðan dáldið skrýtin og eiginlega eins og hún væri einfaldlega biluð. Hún leit eðlilega út nema fréttirnar meikuðu ekkert sens. Ég skildi eitt og eitt orð en það var lítið sem ekkert samhengi í fréttunum, að mér fannst. Ég ályktaði strax að þetta væri líklega ég, þar sem ég var búinn að vera ringlaður með lykilorðið mitt og ákvað að segja strákunum frá þessari vitleysu og fór því inn á innri vef okkar félagana. Ég skrifaði örstuttan texta um að ég væri eitthvað ringlaður og að lestrarhæfni mín væri í ruglinu. Þegar ég síðan sá hvað ég hafði sett inn brá mér svakalega. Ég hafði skrifað eitthvert óskiljanlegt bull.
Þá strax hugsaði ég. Hausverkur, heilablæðing, málstol.... hversu mikinn tíma á ég eftir?

Ég reyndi að halda ró. Sagði við sjálfan mig að ég væri alveg örugglega að bregðast of hart við þessu. Ég hringdi í nokkra vini mína, einhverjir voru sammála mér um að þetta væri skrýtið og þeir myndu tjekka á mér á eftir. Ég skildi þá vel en hætti samt ekki að hringja fyrr en ég fékk einhvern sem myndi bregðast of hart við þessu og fara með mig á spítala. Bara svona, til öryggis.

Ég fór inn á neyðarmóttöku og eftir þokkalega bið komst ég að. Ég lýsti einkennum mínum og læknarnir vildu endilega halda mér inni og gera einhver próf. Mér fannst það sjálfsagt, ég hugsa stanslaust um að það sé eitthvað að mér þannig mér fannst fínt að fara í próf og ljúka þessu af. En þetta voru ekki bara próf eftir próf, það var rosalega mikill tími inn á milli þar sem ég þurfti að bíða. Og að bíða á spítala, með þá hugmynd í kollinum að það hafi eitthvað alvarlegt gerst í hausnum á þér er, athyglisvert.
Á fyrstu þremur tímunum eftir að ég var lagður inn hafði ég sætt mig við dauðan. Ég var byrjaður að undirbúa mig andlega fyrir að raka á mér hausinn til að læknarnir gætu borað í hann. Ég var búinn að gera upp mín mál, ég skil eftir mig enga óvini og engar eftirsjár. Nema þá kannski að hafa ekki gefið mömmu barnabarn, hún á enn eftir að eiga stelpuna sem henni hefur alltaf langað í.
Ég var tilbúinn til að flýta mér við þá örfáu hluti sem mér finnst ég verða að gera áður en ég dey. Skrifa lokabréf til vina og fjölskyldu. Segja foreldrum mínum hversu innilega ég elskaði þau, þótt ég viti að þau viti það. Það er engin leið að þau geri það ekki. En það koma bara ekki nógu mörg tilefni þar sem það hljómar ekki of væmið. Ég hugsaði um þessa hluti á mjög einlægan hátt, því ég hélt innilega að ég gæti verið að deyja.
Ég fór síðan í gegnum heilan House þátt. Það var tekin blóðprufa úr mér þar sem blóðið var tekið úr æðunum mínum. Ég er vanur því, ég gef reglulega blóð. Síðan fór ég í sneiðmyndartöku. Síðan fór ég í segulómsskoðun, mig minnir að þar hafi verið dælt í mig einhverju skuggaefni. Ekki vanur að einhverju sé dælt í æðarnar mínar. Að lokum fór ég í mænuástungu, ég spurði endalausra spurninga, aðalega hvort þetta væri sárt. Hvort þetta væri flókið og hversu langan tíma þetta tæki. Það er ekki endilega það að maður sé hræddur um þessar aðgerðir, það er bara óþolandi að vita ekki. Það er síðan fátt meira huggandi en þegar læknar segja að eitthvað sé gert oft á dag. Það var læknanemi sem fékk að gera á mér, hún negldi hana í fyrstu tilraun, mér fannst ég gera eitthvað sérstaklega gott að leyfa einhverjum að læra af mér.

Eftir allar þessar tilraunir og tæpan sólarhring á spítala voru niðurstöðurnar engar. Læknarnir fundu ekkert að mér. Að einhverju leyti er það óþægilegt. Ég er þó allavegana búinn að gera upp við dauðan.

sunnudagur á mánudegi

2012-01-17T01:46:00.001Z

Las fyrstu blaðsíðuna og þarf meira!

Okei, smá balans. Ég væri til í smá balans. Konungsdæmi mitt fyrir balans! Ég held ég þurfi bara að læra að vakna. Ég hef núna frekar lengi reynt að vinna í kringum það að vakna ekki á morgnanna á meðan þess á milli að reyna einhver trix. Borða hnetusmjör fyrir svefninn til að halda blóðsykrinum uppi. Hætta að drekka kaffi eftir fimm. Lesa fyrir svefninn til að skjábirtan sé ekki að fresta svefninum. Svo virðist sem ef ég fer að sofa fyrr þá sef ég bara meira í stað þess að vakna fyrr. Þess vegna finnst mér prófatíminn svo þægilegur. Ég bara geri hluti þegar ég hef orku í þá, annars sef ég og tíminn einhvernvegin velur sér sjálfur hvaða hluti ég geri.

Sunnudagssokkarnir sem ég fékk frá ömmu

Ég hef stundum pælt af hverju ég er að þessu, endalaust að grafa í sjálfan mig sem skiptir í raun litlu fyrir þann sem les, eða það er tilfiningin. Síðan sé ég blogg um iðnaðarsalt og mér líður aðeins betur. Ég held ég sé innst inni að vona að einhver tengi. Að ég sé að ná orðum yfir eitthvað sem margir samsvara sig með. Og þegar það er búið að hlutgera þessar tilfiningar með orðum, ég veit ekki hvort tilfiningar séu rétta orðið en ég er ekki með neitt betra, þá er eitthvað í manni aðeins skýrar, og maður þekkir sjálfan sig betur.

Bjórinn sem ég drakk á afmælinu mínu.

Ég veit ekki hvort þetta skín í gegn en mér er orðið mjög í mun að þekkja sjálfan sig betur og betur. Síðan fer þetta lengra og ég þekki mig minna af því að ég er svo upptekinn við að þekkja mig betur að það er byrjað að hafa áhrif á hvernig ég er þannig ég er að reyna að þekkja mig sem mann sem er að reyna að þekkja mig. Meta-stöff, stundum er það bara drullupirrandi.

Ég er samt á góðum stað. Það styttist í annan endan á þessum vetri. Ég er að gæla við að fara út í sumar, búa mér til e-ð verkefni, jafnvel sækja um einhverja styrki. Ég er venjulega á móti því að fara út á sumrin, það er í raun langskemmtilegasti tími ársins til að vera hérna heima, en á meðan ég er í skóla þá er þetta eiginlega eini sénsinn. Ég hugsa að eftir skóla þá reyni ég að halda högum mínum þannig að ég verði bara hérna heima á sumrin og jólin, annars annars staðar.

Ási og vinur hans

P.s. kötturinn minn er týndur og búinn að vera það í hálfa viku núna. Hann er örmerktur þannig hann ætti að skila sér til mín þegar einhver skilar honum í kattholt eða til dýralæknis. Ég er bara að vona að hann sé að skemmta sér konunglega, helst með vinum sínum. Hann á tvo sem ég hef séð hann leika sér með og hafa stundum fylgt honum heim. Ef þið sjáið hann endilega látið mig vita. Þetta er smá stress.

Afmælisblogg

2012-01-11T14:42:00.000Z

Í morgun vakti kötturinn mig. Ég svaf frammí sófanum í stofunni af því að það bankar eitthvað mjög taktfast og á háu tempói í tannlæknastofunni fyrir ofan mig. Nóg til að heyrast ekki nema að það sé alger þögn og þar af leiðir nóg til að halda mér andvakandi. Það er samt gömul saga hjá mér að andvaka, ég er að vinna í því. Ég vaknaði pirraður, eins og ég geri oftast, ég er hræðilegur á morgnanna. En eftir að ég stóð upp og hreytti "Ætli ég byrji þá ekki bara daginn núna!" í köttinn þá strax rann af mér reiðin. Ég hugsa að ég sé heppinn að því leyti að geta horft á sjálfan mig utan frá, og þannig með þessum gjörningi gerði ég mér grein fyrir því hversu góðan greiða kötturinn gerði mér og hversu kjánalega það hlýtur að líta út að vera passíft aggressívur við köttinn.

Ég fékk mér mjólk og lagðist aðeins aftur með tölvuna og sá hvar ég skildi við verkefni gærdagsins. Ég er að umbreyta tveimur smásögum í handrit fyrir keppni, ég sá á blokkinni við hliðiná rúminu hálfklárað ljóð og hugmynd að sögu. Ég rifjaði upp myndlíkingu sem ég var viss um að ég myndi gleyma um kristilegt siðferði en ótrúlegt séð tollir það ennþá, það sama getur ekki verið sagt um ljóð sem ég hugsaði um á göngunni heim í gær. Ég man illa tvö til þrjú orð og lítið í inntakinu. Það rennur upp fyrir mér að á þessum afmælisdegi, þó hann sé ekki endilega betri en seinasti enda bara minna en hálfnaður, þá er ég mun sáttari með mín verkefni og persónulega stöðu mína í heiminum en ég var fyrir ári. Ég er á réttri leið. Ég þarf bara að halda áfram.

Mikil sjálfsgreining og existentialískt ferðalag sem kom í kjölfar sálarkreppu hefur gert mig meðvitaðann um mikilvægi þess að líða vel. Láta ekki áhyggjur og ytri áreiti hafa of mikil áhrif heldur einbeita mér að því hvernig ég meðtek umhverfi mitt og tilfiningar. Við búum yfir ótrúlegu valdi yfir sjálfum okkur sem við gefum oft allt of auðveldlega frá okkur. Við erum öll skynsemisverur og sem slíkar megnugar til ótrúlegra afreka ef við hugsum rétt og fjárfestum tímanum í það sem við finnum keyra okkur áfram. Fyrir suma er þetta erfiðara en aðra einmitt vegna þessara utanaðkomandi áhrifa, efnahags, félagsstöðu og jafnvel félagsskaps. Þetta er samt skali og litróf bæði í senn. Á skalanum er hversu vel þú í raun þekkir þig, hvatir þínar og hversu mikla stjórn þú hefur á þeim. Í litrófinu er síðan hvað þú ert og hvert þú sækir, þetta er eitthvað sem í raun gæti verið í genunum þínum að einhverju leyti, eitthvað frumstætt sem þú veist ekki af hverju þú vilt það sem þú vilt. Eina sem þú veist er að þú verður ekki fyrir alvöru ánægð vera fyrr en þú sækir þetta. Þú verður bara að vona að það sé leið í umhverfinu til að sækja það.

Ég hef góða tilfiningu fyrir 2012, ætli ég sé ekki bjartsýnismaður, Leibnizískur optimisti að einhverju leyti. Ég vona bara að fólk fái hugrekki til að gera það sem það í kjarnan vill. Verði sitt eigið Nietzschískt ofurmenni. Losni úr kreppu, eða fyrst lenda í kreppu, eða angst, nota síðan gagnrýnis-eiginlega (critical faculties) sína í að hefja sig upp á næsta andlega stig.
Þetta blogg var að miklu leyti í boði Jean-Paul Sartre

Annáll pt.IV

2012-01-10T18:24:00.000Z

Ég er byrjaður aftur í heimspekinni, byrjaður að rækta líkamann í háskólaræktinni og bý í draumaíbúð í þingholtunum. Það er ekki mikið sem vantar þegar að fjórðungur er eftir af árinu. Þetta er það sem ég gerði seinasta ársfjórðung 2011.

Október

Ég byrjaði þennan mánuð á að taka stóra ákvörðun. Kettlingur vinkonu minnar átti sjálfur kettlinga. Ég hef lengi dáðst af köttum, mér finnst þeir sniðugir, fyndnir og ólíkt hundum þá eru þeir ekki, það sem mér finnst, óþolandi undirgefnir. Ég ákvað því að taka einn kettlinginn í fóstur og gefa honum skjól og mat. Ég skírði köttinn Ása Plató í höfuð á tveimur mönnum sem ég hef mikið álit á. Báðir eru látnir, Plató lést fyrir löngu en Ási var maður frænku minnar, þau hjónin voru bæði sorglega bráðkvödd fyrir nokkrum árum. Ási átti fyrsta köttinn sem ég þekkti, Sóta Bjart, þannig mér fannst skemmtilega viðeigandi að láta köttinn minna mig á Ása. Að sjálfsögðu má mamma mín líka tileinka sér nafngiftina, en mamma mín heitir einmitt Ása.

Þennan mánuð lést Steve Jobs, mér fannst það ótrúlega sorglegt. Hann er að mínu mati einn af tveimur flottustu hugsuðum míns tíma sem létustu á árinu. Hinn er rithöfundurinn og trúleysinginn Christopher Hitchens sem ég tala um í desember.

Fyrir utan áframhaldandi lærdóm tók ég þátt í að lóðsa fyrir skólaþing vesturbæjar. Það snérist í raun um að auðvelda fyrir fólki flæði samtals um betri hugmyndir fyrir skóla vesturbæjar og umhverfi nemenda þeirra. Ég fór einnig í þrítugsafmæli til Stefáns vinar míns á halloween deginum klæddur sem plebbi.
Sniðugasta sem ég sagði í október var tengt nýja ferfætta leigandanum mínum.
"ó Haukur, hvað hefuru núna gert?..."

Nóvember

Í byrjun nóvember var haldin TedX Reykjavík. Ég var fengin í svokallaða valnefnd fyrir þann viðburð og vorum við nokkur sem köstuðum fram hugmyndum um fyrirlesara, um fyrirkomulag atburðarins og ýmislegt í þeim dúr. Ráðstefnan heppnaðist ótrúlega vel og fyrirlesararnir stóðu sig með sóma. Ég held að það mætti vera mun meira af þessu allstaðar í heiminum, að fólk taki sér einn dag í að sitja og hlusta á góðar hugmyndir.

Einn föstudagurinn varð dáldið fyndinn. Ég og Simmi ákváðum að slaka á og fara á kaffihús niðrí bæ. Það heppnaðist ekki betur en svo að danski barinn var að gefa bjór. Við vorum búnir að mæla okkur mót við Sindra, Hebba og Svabba sem komu um leið og þetta endaði í því að við leystum þetta upp í kæruleysi. Við vorum komnir á bar og bjórkvöld klukkan sjö og kítum út og lentum í skrúðgöngu. Skrúðgangan endaði í hörpunni með undirspili og fríu snakki. Eftirminnilegt kvöld sem endaði klukkan tólf.

Nokkrum dögum síðar fylgdi ég Hebba út úr landi, hann fór til Portúgal að læra fallhlífastökk. Það er svo sem allt í lagi að öfunda það.

Seinna í mánuðinum hjálpaði ég líka félaga mínum með lokaverkefni sitt fyrir margmiðlunarskólann. Við bjuggum til rapplag, ef það mætti kalla það það, og tónlistarvídjó. Í nóvember kom líka stærsta greinin sem ég hef skrifað fyrir stúdentablaðið, en ég datt inn í ritstjórn stúdentablaðsins fyrir önnina. Greinin var viðtal við Hilmar Veigar, framkvæmdarstjóra CCP. Ég hitti hann síðar í jólapartýi og hann var mjög sáttur með það, sem er ágætt, því ég var líka sáttur.

Lok mánaðarins einkenndist af lokaskilum verkefna fyrir prófatörnina. Ég hóf líka áfengisbindindið mitt þá.

Sniðugasta sem ég sagði í nóvember var um aumingja bílinn á myndinni hérna hægra megin.

Gangi þér vel...

Desember

Fyrri hluti desembers fór eingöngu í prófalestur. Ég vaknaði, rölti niður í skóla, fékk mér kaffi, fann mér borð og stól og byrjaði að lesa með tónlist í eyrunum. Lífið byrjaði ekki í desember fyrr en ég hafði skilað ritgerð í þróun málvísinda um miðjan mánuðinn. Daginn eftir að ég skilaði lést Christopher Hitchens. Mér þótt sárt að sjá á eftir honum enda mikill aðdáandi hans. Hann átti til að útskýra á ótrúlega skýran og oft hnyttinn hátt siðleysið og rökleysið sem felst í trúarbrögðum. Hann hafði barist við krabbamein í einhvern tíma þannig þetta kom þannig séð ekki á óvart. Það er þó kaldhæðið að hann, sem var svo viss um að það væri ekki líf eftir dauðan, muni lifa, mögulega jafn lengi og mannkynið sjálft, í skrifum sínum.

Annars endaði ég árið umkringdur vinum og fjölskyldu, oftast rauðvínsmarineraður og með strengi í maganum eftir átök hlátrar. Ég endaði samt árið á að skipuleggja risaáramótapartý, ljómann, sem var haldinn í þriðja sinn á seinustu fjórum árum. Þetta var einn best heppnaði ljóminn, við héldum 400 manna partý í mjölniskastalanum og auk þess sem að tæma gólfið af slagsmáladýnum þá náði ég og Magnús Bergur í ljómaskiltið. Við fengum smá aðstoð frá Magnúsi Ver Magnússyni við að bola græjunni útí bíl, þetta var dáldið auðveldara með honum... hann er rosalega sterkur.

Takk fyrir að lesa þetta. Næsti pistill verður um það sem skiptir meira máli. Framtíðina.

Annáll pt.III

2012-01-09T22:21:00.000Z

Ég skildi við ykkur síðast þar sem við félagarnir ætluðum á Bestu Útihátíðina á Hellu og ég er þarna nýfluttur inná Þingholtsstrætið. Ég tek því við þar sem seinast var horfið. Hérna kemur þriðji ársfjórðungur 2011.

Júlí

Ég byrjaði júlí á því að halda innfluttningspartý. Ég var búinn að koma mér þokkalega fyrir og það mætti segja að líf mitt hafi gjörbreyst til hins betra eftir að ég flutti þangað inn. Það hentar mér miklu betur að vera einn og að hafa athvarf algerlega laust við áreiti hefur gert ótrúlega hluti fyrir sálarlífið. Síðan er eldhúsið líka frábært.
Ég hef ekki þurft að gera mikið í íbúðinni, ég setti filmur í gluggana þar sem íbúðin er á jarðhæð og það á til að vera manngangur í götunni. Ég bjó mér til lítinn vinnukrók þar sem áður hafði verið borðstofuborð og ég er enn að íhuga hvort ég ætti að vera með sjónvarp í íbúðinni. Ég hugsa að ég geri það ekki fyrr en ég hef ráð á góðu internetsjónvarpi. Ég er búinn að týna öllum spólunum mínum...

Við fórum félagarnir á Bestu Útihátíðina, sem átti eftir að reynast vera snilld. Þetta var hálfgerð skyndiákvörðun og í fyrstu ætlaði ég bara að fara á laugardeginum. Lítill púki sem fylgir mér stundum sem heitir Kári Steinn Karlsson náði einhvernvegin að sannfæra mig um að koma strax á föstudagskvöldið, það átti eftir að reynast vera ævintýri. Við enduðum á því að festast í lengstu bílaröð sem að ég hef séð. Eftir að hafa beðið í tvær klukkustundir ákváðum ég og Ingi sem var með mér í bíl að ganga bara þá fimm kílómetra sem eftir voru. Við lögðum bílnum, tókum nauðsynjar með okkur, bjór og... síma. Síðan röltuðum við og vorum komnir áður en langt um leið. Mér leyst ekkert rosalega vel á þetta, þetta virtist vera töluvert yngra lið en ég hefði búist við en sem betur fer var það aðalega fyrra kvöldið sem var svona félagsmiðstöðvarlegt. Ég hef þá kenningu um að það hafi í reynsluleysi sínu eytt öllu púðrinu í fyrra kvöldið og síðan verið of þunnt til að vera á seinni kvöldinu. Það sem stendur samt upp úr frá helginni er laugardagurinn.
Morguninn byrjaði á því að Kári þurfti að taka morgunskokkið sitt, hann var eitthvað þunnur kallinn eins og við allir og ég þurfti að ná í bílinn. Þannig við tókum fimm kílómetra skokk í blíðunni og náðum í bílinn. Hittum strákana síðan í bakaríi og ákváðum að fara saman í sund allir félagarnir. Það var einhver klukkutíma biðröð í laugina á Hellu þannig við ákváðum að fara í skeiðalaug. Á leiðinni ákváðum við samt að stökkva saman í ánna, aðalega vegna áskorunnar frá einum í hópnum.
Þetta var einn besti dagur sumarsins, það skemmdi síðan ekki að horfa á tónleika með GusGus og Quarashi um kvöldið.

Sniðugasta sem ég sagði í júlí var
"er hættulegur í umferðinni á sumrin sökum sætra stelpna..."

Ágúst

Þeir sem létu sig hafa það að ná í bílinn

Ég eyddi þjóðhátíð í Eyjum með Lífsnautnafélaginu Leif, sá hópur samanstendur af rétt rúmlega 20 bestu vinum mínum þar sem við flestir kynntumst í grunnskóla. Við höfum undanfarin ár farið í ómenninguna í Eyjum og skemmt okkur konunglega. Við skipuleggjum ferðina alltaf vel, sendum allt dót á undan okkur, sendum örfáa snemma til að ná góðu tjaldstæði svo við þurfum ekki að gista í dalnum og síðan eyðum við dögunum með góða tónlist, ódýran bjór og spilandi kubb. Þetta er ávísun á góða helgi. Seinasta kvöldið var ótrúlega spes samt, það varð óveður og ég fór snemma úr dalnum, eins og ég geri oftast, mér finnst ekkert sérstaklega gaman að þeim, og ég sá sex manna tjaldið okkar flatt á jörðinni og nálægt því að fjúka. Ég datt í einhvern ham og byrjaði að ganga frá tjaldinu og öllu draslinu sem var í því. Ég gerði þetta allt með ónýtan ökkla, en fyrr um kvöldið hafði ég lent í tæklingu og snéri illa uppá ökklann minn. Ég er fyrst núna í Janúar að líða vel með að fara í fótbolta eða því um líkt. Þetta var samt bara skemmtilegt ævintýri, það er hægt að líta á ýmislegt sem ævintýri. T.d. það að þurfa ósofinn að skutlast aftur í Landeyjarhöfn til að ná í bílinn sem skutlaði okkur í herjólf.

Ég fór í innflutningspartý hjá Greenqloud þar sem þeir skoruðu á okkur CLARA menn í kubb. Að sjálfsögðu fórum við með sigur að hólmi. Snillingarnir í 1860 spiluðu undir í blíðviðrinu og þetta endaði sem ótrúlega vel heppnað kvöld.

Ég byrjaði meir og meir að sækja tónleika eftir að ég flutti niðrí bæ. Það er ótrúlega mikið af góðri tónlist og góðum tónleikum niðrí bæ. Ég skráði mig líka í uppistandskeppni á prikinu sem var ótrúlega skemmtilegt. Langt síðan ég hef orðið svona stressaður, svona skemmtilega stressaður, svona ég-hef-engu-að-tapa stressaður. Ég held að ég hafi verið ágætur, ég geri þetta kannski aftur seinna, vonandi betur.

Jorri, einn af mínum nánustu, flutti inn í næsta nágrenni við mig og bauð fólki til sín af því tilefni. Jorri er þannig gaur að hann gerir ekkert "hálf", þegar ég mætti var róboti í stigaganginum, hann hafi teppalagt íbúðina til varnar parketinu og það var risahljóðkerfi og DJ á staðnum. Það mætti segja að hann væri með'etta. Ég fór líka í frábært boð til Magnúsar Bergs og fjölskyldu hans í árbænum. Þar var heilgrillað lamb á teini á seinasta sumardegi ársins. Þú finnur ekki meiri eðalfólk en þessa fjölskyldu hans.

Það sniðugasta sem ég sagði í ágúst var
"Er alvarlega að íhuga að setja "er fyndinn á internetinu" á CV-ið mitt. Ég sé þetta sem minn helsta styrkleika í lífinu..."

September

Í september byrjaði skólinn. Loksins kominn aftur í heimspekina. Ég hef aldrei verið neitt sérstaklega góður námsmaður en alltaf trúað því að ég sé snöggur að læra. Ég vil meina að það sé ekki þversögn. Ég byrjaði líka í háskólaræktinni með skólanum, heilbrigð sál í hraustum líka og allt það. Þetta tengist allt saman, líkaminn, andinn og jafnvel félagsskapurinn. Ég byrjaði að vera meðvitaðari um hvað ég borða, þótt að það segi ekki endilega til um að ég borði allt hollt núna, en það munar einhverju, ég hef tekist ágætlega til að minnka kjötneyslu og bæta það upp með grænmeti og ávöxtum. Það er samt erfitt þar sem ég er að reyna að bæta á mig kílóum, ég hef í nokkur ár verið alltof grannur og það getur ekki verið hollt.

Ég fékk tækifæri til að sjá Noam Chomsky í eigin persónu í háskólabíói, ég reyndar sá eftir að hafa ekki frekar farið á málvísindamálstofuna sem var fyrr um daginn. Ég held ég hefði haft meiri ánægju af því.

Ég fór á árshátíð Esjunnar. Esjan er utandeildarklúbburinn sem ég spila fótbolta með. Ótrúlega góður félagsskapur þar.

Mínir nánustu

Annars var september rólegur þar sem ég reyndi að vera skipulagður í námi. Ég las mikið og lærði mikið, aðalega með Simma sem er einnig einn af mínum nánustu. Ég tók reyndar að mér verkefni sem ég gat ekki staðist, Hebbi, einn af mínum nánustu (eruði byrjuð að sjá mynstur hérna?) spurði mig hvort ég væri til í að gera honum þann greiða að vera barþjónn í einhverju partýi sem hann var að skipuleggja. Ég átti að leika Kalla á þakinu í leiðinni, það var of gott tilboð til að hafna og enda það á að vera frábært kvöld. Það vildi svo skemmtilega til að við fjögur á barnum vorum öll saman í 3.bekk í MR.

Sniðugasta sem ég sagði í september
"þau fáu skipti sem ég verð vandræðalegur er þegar að ræstitæknar vinna í kringum mig, ég reyni alltaf að hálfhjálpa en enda á því að gera í raun ekki neitt, nema stundum óvart hluti erfiðara fyrir þau..."

Annáll pt.II

2012-01-05T22:24:00.002Z

Ég held áfram að gera upp árið. Þegar hér er við sögu komið er ég snúinn aftur suður, bý í íbúð bróður míns og var aðalega að hitta fólk sem hafði mikinn áhuga á þessu ferðalagi mínu, ég meina þá "ferðalagið" sérstaklega sem myndlíkingu hér. Svona var annar fjórðungur 2011 hjá mér.

Apríl

Mér leið oftast svona í IceSave umræðum

Muniði eftir IceSave? Auðvita muniði, það er ennþá í gangi. Ég átti ágætan tíma í að stúdera IceSave og endaði síðan á að kjósa með samningnum aðalega byggt á því að möguleg versta útkoma já var skárri en versta möguleg útkoma nei. Það er ekki venjulega sú rökfærsla sem ég fer eftir en það var bara svo mikið óvíst með þetta sem ég skildi ekki að ég þorði ekki að gera þetta öðruvísi. Annars held ég í dag að hlutirnir hefðu breyst lítið ef kosningin hefði farið öðruvísi. Fólk er held ég heilt á litið sanngjarnt og við eigum bara eftir að borga þegar við getum borgað til þeirra sem áttu einhverjar innistæður.

Ég er bara að vonast til að það verði einhver lærdómur úr þessu og/eða fjármálakerfið í heild sinni hrynur og/eða verður endurskipulagt. Ég væri til í að sjá eitthvað klárt fólk í heimspeki hagfræðinnar til að sjá hvort að þetta kerfi sem við erum með í dag sé það besta eða hvort væri hægt að smíða eitthvað skynsamara.

Besta partýið í apríl var án efa Kanill, þetta var annar kanillinn í röðinni og ég hef sótt þá flesta síðan.

Ég eyddi síðan mikið af mars í að hitta fólk í kaffi sem hafði áhuga á verufræðilegu spjalli í kjölfar sjálfsleitarinnar. Það er fátt skemmtilegra fyrir heimspeking en að fá fólk til að tala um frumspeki og verufræði án þess að það geri sér grein fyrir því.

Ég og Emilía hress á páskunum

Ég flutti til frænku minnar þar sem hún fór til útlanda og þurfti pössun fyrir köttinn hennar á meðan. Ég hugsa að ég gæti verið heimilislaus og búið bara hjá velviljurum og passað hús allt árið í kring ef til þess kæmi, ég á ótrúlega marga góða að. Ég þurfti þó ekki að hugsa um það því að pabbi minn, sem hefur alla mína hugsandi ævi átt og seinna meir rekið fyrirtækið Ísfell ehf., seldi það í byrjun árs. Hann gaf mér það verkefni að finna íbúð sem hann gæti fjárfest í og ég fann mér draumaíbúð sem honum leist vel á að eiga. Það mætti því færa rök fyrir því að ég sé lánsamasti maður 2011.

Það sniðugasta sem ég sagði í apríl var
"IceSave er dáldið eins og skammtafræði. Ef þið haldið að þið séuð búin að skilja IceSave, þá skiljiði ekki IceSave..."

Maí

Ég byrjaði maí á því að skafa af bílnum. Já, ég var að ná í mömmu út á flugvöll og það snjóaði kvöldið áður. Sumarið kom síðan þremur dögum síðar.

Þessi mánuður átti eftir að reynast einn mesti snilldarmánuður sem ég man eftir. Það er mestu Óskari og Renötu að þakka. Þau eru 2/3 af heimsreisuhópnum sem ég fór í eftir stúdentspróf og þau giftu sig þennan mánuðinn.

Fyrst þurfti að sjálfsögðu að steggja. Svo ég fari stuttlega yfir dagskránna þá byrjuðum við á skotbolta, sem er fótbolti þar sem liðið sem skorar tekur skot af bjór og markaskorarinn tekur þrjú. Þannig jafnast geta liðanna og tapliðið endar á því að teyga heilan bjór. Síðan var farið í sund þar sem skipt var út fötum steggjarins fyrir austurlenskan kjól og hárkollu. Þaðan var farið í fjölmenningagönguna á skólavörðustígnum þar til haldið var í paintball. Í lok paintball mótsins var steggnum hent í kanínubúning þar sem afgangur hópsins reyndi að skjóta greyið niður. Þetta kvöld endaði á því að horfa á Eurovision heima hjá foreldrum mínum og síðan endað kvöldið á Eurovisionballi Páls Óskars. Mjög langur en mjög góður dagur. Ég vona að Óskar hafi notið hans eins vel, helst betur, og ég.

Heimsendisspá klikkaða trúarnöttarans reyndist röng. Surpriiise surpriiise. Í atvinnuleysi mínu var ég að stússast í að hjálpa mömmu hans Einars við að opna blómabúð og Mjölni að flytja í nýtt húsnæði. Ég, eins og ég held að flestir eigi sameiginlegt mér, finn mér oftast eitthvað að gera.

Brúðkaupið sjálft var síðan haldið tveimur vikum seinna á Hótel Búðum, Snæfellsnesi. Þetta var fullkominn dagur og fullkominn staður fyrir brúðkaup. Óskar og Renata eru það lánsöm að þekkja ótrúlega mikið af góðu og skemmtilegu fólk þannig þetta brúðkaup reyndist vera einn besti dagur sem ég man eftir. Takk Skari og Rení

Sniðugasta sem ég sagði í maí
"þarf maður að djamma á morgun eins og það sé enginn laugardagur?"
Sagt tveimur dögum fyrir "heimsendi"

Júní

Í júní fékk ég íbúðina mína afhenta. Það var rosalega ljúft! Vinir mínir hjálpuðu mér að flytja og mála. Ég var búinn að klára allt sparifé þarna sem ég hafði átt og tæma alla reikninga í öllum bönkum. Ég byrjaði að vinna hjá gamla fyrirtækinu hans pabba, ég hafði unnið þar áður og það er skemmtilegur staður. Ég vann við netagerð og þá aðalega að splæsa saman net. Það var notalegt að sitja, splæsa spjalla við kallana og hlusta á útvarpið í mestu makindum. Þarna var komið gott sumar og veðrið ljúft. Ég var duglegur að fara niður á austurvöll og njóta lífsins, það er einhvernvegin auðveldara í góðu veðri.

Það var nóg af veislum. Það virðist koma með sumurum einhver ólýsanlegur léttleiki yfir ísleninga og það voru fá kvöld sem enduðu ekki einhversstaðar í garði í miðbænum þar sem einhverjir snillingar voru komnir saman.

Það er þó eitt sem ég verð að segja ykkur frá sem þótti mjög furðulegt. Ég kom heim einn daginn rétt fyrir fimm og ætlaði að taka mig til fyrir víkingaþrekstíma í Mjölni. Ég ákvað þó að hætta við því að ég var byrjaður að fá smá hausverk. Á næsta klukkutíma byrjaði verkurinn að magnast og áður en langt um líður er ég byrjaður að kasta upp af sársauka, sem var óheppilegt því að það gerði hausverkinn verri. Þetta átti sér stað í örugglega þrjá klukkutíma, loksins hætti ég að kasta upp en hausverkurinn varð eftir og hélt fyrir mér vöku, en ég var þá andvaka eftir átökin. Ég reyndi að drepa tímann með því að kíkja í tölvuna nema ég átti fyrst mjög erfitt með að muna lykilorðið mitt, síðar þegar ég loksins hafði það, meira með vöðvaminni heldur en skilningi þá gat ég ekki lesið einfaldar fréttir. Ég sá orðin en skilningin vantaði, ég náði engu samhengi. Ég reyndi síðan að útskýra þetta í texta á lokaðri síðu sem við vinirnir höldum uppi en það kom ekkert nema bull í því sem ég skrifaði. Ég var orðinn frekar smeykur um að ég væri með eitthvað málstol eða hafði blætt inn á heila eða eitthvað því um líkt þannig ég fékk félaga mína til að skutla mér á spítala. Ég var það yfir nóttina og upplifði eitt stykki House þátt í eigin persónu. Ég fór í blóðprufu, sneiðmyndatöku, segulómsskoðun og mænuástungu. Læknarnir fundu samt ekki neitt, en þetta var ágætt ævintýri.

Það sem situr samt eftir í júní var frábær útskriftarveisla hjá Nonna vini mínum, hann útskrifaðist úr lögfræðinni þar sem hann fékk 9.5 fyrir mastersritgerðina sína. Ekki slæmt. Í lok mánaðarins ákváðum við strákarnir að fara saman á Bestu Útihátíðina á Hellu. Meira um það í júlí.

"2001 - A space odyssey lítur á köflum eins og massíf iPhone 4 auglýsing..."

Annáll pt.I

2012-01-05T19:37:00.000Z

Áður en ég bý mér til vonir fyrir 2012 er skynsamlegt að gera upp 2011. Þið vitið, til að setja hluti í samhengi. Ég nota facebook til að hjálpa mér. Svona var fyrsti fjórðungur 2011 hjá mér.

Janúar

Þegar ég byrjaði árið var ég enn að vinna sem starfsmanna/verkefnastjóri CLARA, titillinn var Excecutive Director sem ég tók úr kvikmyndabransanum. Í einni merkingunni af titlinum þýðir það í raun sá sem fylgir kvikmyndinni frá getnaði hugmyndarinnar þar til hún verður tilbúið verk. Þannig var mitt hlutverk dáldið, ég tók þátt í að taka við hugmyndum, skipuleggja ferli hennar og sjá til þess að hún myndi síðan fara tilbúin í kerfið okkar. Þetta er skemmtileg vinna þótt að ég hafi ekki fundið sjálfan mig í henni.

Hefðbundinn dagur á skrifstofunni

Mér fannst aðalega leiðinlegt að hætta vegna þess að ég var byrjaður að fá gott hrós fyrir vinnu mína sem og að vinnustaðurinn hjá CLARA er ótvírætt með bestu vinnustöðum á landinu og þótt víðar væri leitað. Ég er stoltur og auðmjúkur að hafa farið í þetta ferðalag með bestu vinum mínum, þó ekki nema bara fyrir þá vini sem ég eignaðist í þessu ferðarlagi.

Ég var búinn að búa á Njálsgötunni ásamt tveimur vinum mínum, ekki alltaf sömu tveimur, í eitt og hálft ár og var byrjaður að finna fyrir sjálfstæðisleysi. Mér fannst ég ekki fá það næði sem ég þurfti til að líða vel og byrjaði að leita að stúdíóíbúð. Ég var ekki á háum launum þannig þetta var vandasamt verk, seinna átti það eftir að reynast ómögulegt.

Ég byrjaði að gefa blóð, ekki af því að ég held að ég eigi einhverntíman eftir að þurfa sjálfur blóð, heldur af því að það er gott í sjálfu sér. Þetta er það siðferði sem ég held að við eigum öll sameiginlegt og mér finnst þetta eitt skýrasta dæmi og mótrök fyrir því að við fáum siðferði okkar úr trúarritum.

Svitaballið er sveitt

Mesta partýið í janúar var hiklaust svitaballið. Það einfaldlega klikkar ekki. Ég vitna í sjálfan mig

"2 stagedive, ginsmygl, bleiki hlýrinn, Retro Stefson, Röskvaog Svitaballið. Gærkvöldið var síld!"

Það sniðugasta sem ég sagði í janúar held ég hafi verið í kjölfarið á Egyptaríkistjórninni að hafa hemil á mótmælunum með því að slökkva á internetinu í landinu
"Eru Egyptarnir búnir að prófa að slökkva og kveikja á routernum? ...nei bara spyr"

Febrúar

Þurfti þrjá bíla til að loka seinasta bústaðarpartýinu

Fjórir af mjög góðum vinum mínum leigðu saman hús á Framnesveginum sem við kölluðum Bústaðinn vegna listanna á efri hæðinni. Það mætti segja að eftirminnilegustu partý sem ég hef farið í voru haldin þar, auk rómantískra mánudaga þar sem við horfðum saman á væmna mynd, epískra rock band gigga og ótalmargra annarra atburða. Nágrannarnir voru örugglega flestir fegnir fyrir að missa okkur úr hverfinu, en þetta var einstaklega skemmtilegt tímabil.

Febrúar var mánuðurinn sem ég formlega sagði upp, ég hafði ætlað að gera það í janúar þar sem ég skrifaði nokkur markmið sem ég setti niður í stílabók og reyndi að negla tímaramma á þau. Eftir að hafa fengið hins vegar persónulegt bréf um ánægu á starfsþróun minni þá ákvað ég að fresta því. Ég byrjaði að finna fyrir því að þetta starf tók of mikið úr mér og ég var hræddur um að ná ekki að sinna því eins skipulega eins og það átti rétt á og því bað ég strákana um að finna einhverja aðra manneskju í þetta þar sem ég sá hvort er ekki fram á að þetta væri raunverulega það sem ég vildi gera í framtíðinni. Ég útskýrði þetta nánar fyrir vinum og fjölskyldu í blogginu mínu Tímamót. Ég sótti samt þátt í smá vinnubúðum áður en ég fór og hef haldið einum fæti inni hjá fyrirtækinu eftir að ég fór.

Setberg, eðalsetur ömmu og afa á Raufarhöfn

Ég flutti út í byrjun febrúar heim á Seltjarnarnesið til mömmu og pabba. Ég var þó ekki lengi og flutti norður til Raufarhafnar aðeins til að ná andanum og reyna að finna hvað ég vildi gera. Ég bjó hjá Gunnu, tvíburasystur pabba, sem var ótrúlega góður félagsskapur og enn betri kokkur, mér leið ótrúlega vel þarna. Ég notaði tímann aðalega í að skrifa smásögur, ljóð og taka til á skrifstofunni hjá afa mínum heitnum. Þar fann ég meðal annars stórskemmtilegar sögur af langafa mínum sem ég tek kannski einhverntíman saman.

Það sniðugasta sem ég sagði í febrúar var þegar að Ólafur Ragnar Grímsson kom í heimsókn á skrifstofur CLARA og ég bauð honum upp á einn skítkaldann beint úr dælunni.
"Ég bauð honum bjór, hann afþakkaði kurteisislega. Sagði að hann ætti eftir að gera svo mikið í dag, ég tek hann bara á orðinu"

Mars

Ég byrjaði mánuðinn á Raufarhöfn. Ég var að sofa mikið, skokka mikið og drekka mikið kaffi. Ég notaði píanóið hennar Gunnu þokkalega mikið, ég labbaði mikið og ég skrifaði mikið. Ég naut mín mikils þó ég saknaði vina minna, sérstaklega þar sem þeir voru mikið að spurja hvenær ég kæmi aftur.

Ég fékk að kynnast litla frænda mínum aðeins, honum Birni Grétari og strákunum þarna fyrir norðan í gegnum boltalofið og fótbolta í íþróttahúsinu.

Ég hélt áfram að lifa í munaði, sérstaklega á bolludaginn. Ég var einn af þremur dómendum í öskubúningakeppni Raufarhafnar. Ég endaði túrinn á Ríben á balli með Helga Bjöss og svo snjósleðaferð. Það er frábært að vera þarna fyrir norðan. En ég var kominn með heimþrá, ég vildi hinsvegar heimsækja aðrar æskuslóðir og því nýtti ég mér frænda minn sem var með íbúð á Akureyri og stoppaði aðeins við þar.

Akureyri er einn yndislegasti staður sem hægt er að finna. Hann er hlýr jafnvel í miðjum vetri og innilegur þrátt fyrir að innihalda 15000 manns. Að ganga um bæinn og kíkja inná kaffihús er uppskrift að góðum degi.

Eftir stuttan Akureyrarrúnt með Atla frænda og fjölskyldunni hans kom ég aftur suður og bjó tímabundið í íbúðinni hans Bjössa, stóra bróður míns. Hann hafði sjálfur farið norður á grásleppuveiðar og því tilvalið að passa íbúðina hans. Fyrstu dögunum eyddi ég samt í að hitta vini mína, ná í tölvu sem ég eyddi síðasta launaseðlinum mínum í og mæta á árshátíð Röskvu sem er alltaf trygging á trylling.

Við vinirnir enduðum síðan á því að fara á EVE-fanfest sem var ótrúlega magnað dæmi. Þessi umgjörð og þetta lið er bara með ólíkindum.
Ég fór reyndar líka á ótrúlega tónleika með Árstíðum og Agent Fresco sem voru órafmagnaðir. Ég held að þeir njóti sín best þannig. Agent Fresco var einmitt í pistli sem ég skrifaði um þrjár hljómsveitir sem ég hef mikla trú á.

Það sniðugasta sem ég sagði í mars var "ætla að fá risalán til að geta dottið í það um helgina og síðan fæ ég bara að mafskrifa það..."

Gleðileg Jól

2011-12-25T18:00:00.005Z

Þetta er örugglega eini tími árs þar sem maður þorir almennilega að vera væminn. Það virðist ganga því að allir eru að upplifa eitthvað ótrúlega djúpt, hvort það sé trúarlegt, andlegt, persónulegt eða smit úr umhverfinu. Ég er bara feginn fyrir hvað þetta er allt fallegt.

Mér finnst bara frábært að það er allavega einn tími ársins þar sem hugsað er til þeirra sem minna mega sín, heimurinn hægist aðeins á sér og fólk eyðir tíma sínum með ástvinum í rólegheitunum. Þetta er í bland við þurrar fyrirtækjakveðjur úr imbanum sem eru samt ekki nálægt því að trufla einlægnina í loftinu.

Þetta er góður tími til að gleðjast saman á stysta tíma ársins og láta gleði og bjartsýni fylgja þeim dögum sem nú lengjast. Því sjaldan á bjartsýnin jafn vel við en þegar dagarnir eru einmitt að verða bjartari.

Ég vona að þið eigið það gott um hátíðarnar og óska ykkur gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári.

Næturlífið

2011-11-24T02:39:00.001Z

Intro by M83 on GroovesharkÞegar að skammdegið er svona gróft þá líður mér stundum eins og ég lifi á sólarlausri plánetu. Því fylgir minni kraftur, meiri ró, meira næði. Þetta er öðruvísi líf en ekkert svo slæmt. Klukkan er þrjú, ég vaknaði seint í dag og skiptist á að vera ótrúlega próduktívur og svo alveg iðjulaus.
Annars er ég að reyna að flýta mér sem minnst og reyna að lifa með sem minnstar áhyggjur. Stærstu áhyggjur sem ég fæ er að bregðast einhverjum, þannig ég verð bara að reyna að forðast að koma mér í aðstæður þar sem ég á að gera eitthvað sem ég vil ekki fyrir aðra reglubundið. Ég er ekki að segja að ég nenni ekki að gera neitt fyrir fólk, ég fæ mikla ánægju af því, og vinir mínir og kunningjar geta eflaust tekið undir það. Ég vil bara ekki þurfa að fara að sofa með þær áhyggjur að ég eigi eftir að hafa áhyggjur næsta dag. Þetta er einfalt

Komumst að því hvaða tilfiningar við viljum ekki
Forðumst að fá þá tilfiningar í hverdagsleikanum
Komumst að því hvað í heiminum veitir okkur hamingju
Leitumst að því að fylla líf okkar þeirri hamingju

Mér finnst mikilvægt í þessu skema að skilgreina hamingju rétt. Ég hef reynt að finna út af hverju við eigum ekki bara að vera í vímu allan tíman, óháð allri sjálfbærni, þá er víman ekki hamingjugjafi, heldur ánægjugjafi. Ég held að aðskilnaður þessara tveggja hugtaka; ánægja og hamingja, getir gert ótrúlegt fyrir leit okkar af góðu lífi. Annars trúi ég því að fyrsti og þriðji punkturinn sé það virkilega erfiða af þessu ferli, hitt er meira nauðsynleg þróun þegar þú hefur komist að þessu. Thales, sem er kannski fyrsti heimspekingurinn í okkar vestræna heimi sagði 'The most difficult thing in life is to know yourself.' Efast þó að hann hafi verið fyrstur til að hugsa það, þeir hafa verið margir síðan.

Ég er hættur að tala við sjálfan mig í bili, ég vona að þið finnið eitthvað nothæft í þessu. Ég er farinn út að skokka.

D-vítamín

2011-11-16T03:30:00.001Z

Við erum öll frjáls, við erum öll með vald á ekki aðeins athöfnum og aðstæðum okkar heldur hvernig við túlkum þær. Hvernig við veljum að bregðast við þeim. Ég er andvaka, bölva ég mér í svefn eða nýti ég þennan óvænta tíma til að henda einhverju frá mér, sem síðan jafnvel enginn les. Ég næ þó að framleiða eitthvað, jafnvel þótt það endi sem einskis virði fyrir aðra. Jólin þurfa að koma strax og kúpla mig úr þessari heimspeki, ég er hættur að geta talað við fólk. Skammdegið er líka að fara með mig, frekar seinna í ár heldur en venjulega. Ég hélt ég gæti feikað mig í gegnum þetta. Ég þarf að prufa D-vítamín, eða e-ð. Ég er ekki að ná þessu tilvistarvaldi sem ég er búinn að lesa um og sækjast eftir, þetta er erfitt.
Ég er örmagna og andvaka um leið. Þetta er djöfulsins væll, ég þarf bara d-vítamín, eða súrefni. Þið eruð heppin, tölvan er að verða batteríslaus, þurfið ekki að lesa meiri væl frá mér í bili...

Reflections on Melrakkaslétta

2011-11-01T23:42:00.000Z

For the first five years of my life I was raised in Raufarhöfn, the most northern town on the Icelandic mainland, just three kilometres short of reaching the Arctic Circle. It's situated on a plateau called Melrakkaslétta and apart from the Icelandic highlands it's one of the most untouched areas in Iceland. My first memories come from this place, so they're filled with nature, but I moved relatively young to the city so my relationship to the area might be distinctly defined as nostalgic, especially considering an eight-year absence from the area in my adolescence. In my philosophy education I have inclined away from the belief of a human spirit, in the meaning of it being something apart from the body.
This on the other hand hasn't made me less spiritual; on the contrary it has encouraged me to find ways of simulating this ancient concept of spirituality that I accept as being purely materialistic in a neuroscientific sense. Having said that, I believe this attitude levels the playing field for our attitude towards animals. If we do not concede to the concept of spirit we do not have to apply spirits to animals and plants to raise them to our level of ethics. I'm arguing that we must rid ourselves from this false notion of spiritual monopoly, not by attributing spirituality to other things, but by accepting spirituality as a manufactured concept. Thus making human spirituality not a fundamental difference from animals, but a difference in degree of experience. This leads to my position toward nature.

I returned after the long separation from the place where I grew up to attend my grandfather’s funeral. There I experienced something radically powerful. A combination of nostalgia and a natural presence that was divine, for a lack of a better word, but still had this awesome tranquillity. For me, who tries to constantly look for rationality, it is humbling to be surrounded by a world of emotional paradoxes. In the wintertime the pitch black night gets drowned in a sea of dancing aurora borealis, finally to make its way only to demonstrate how bright the stars can shine when free from artificial rivals. The orchestra providing the soundtrack is the Greenland Sea and the rocks it hits, the wind that carries the waves and the muffled roar from its body. Its magnificence cannot be compared but to the most advanced symphonies man has made. In the summer the solstice offers a chance to see the sun hang on the horizon, refusing to set, only to climb up again like protesting the existence of the night. In the process she ignites the sky with colours from her struggle, making the sight which poems are made of.
I cannot but help the feeling of other peoples poverty for not having experienced this but on the other hand cannot give much objective reasons for why this is important. It's a personal position to regard well being as the thing to strive towards in the first place, and furthermore the impact this particular nature has on me is a subjective experience. But this is my best attempt to try and describe why nature is important to me. For humanity to experience the richness of life it must regard the importance of life, which is what I find appealing about the bio-centric attitude. I'm afraid of some of the practical applications, but I believe that practical solutions will be discovered once the radical theory will be more accepted.

So my ideas towards nature is hugely influenced by the spiritual experiences from this place that is at large unspoiled by man and the fear that the future will be void of these kind of experiences; in my view a significant fear: the fear of spiritual poverty.

Sálarlaus en sáttur

2011-10-18T17:01:00.000Z

Það er orðið dáldið síðan ég gafst upp á hugmyndinni um sálina. Hugmyndinni var of auðveldlega kastað á kostnað taugavísinda. Þetta hugtak er samt flókið, af öllum skilgreiningum um sálina hef ég samt skilið það sem eitthvað sem stendur fyrir utan líkamann. Sálin er e-ð sem getur lifað þótt að líkaminn sé látinn. Sálin er eilíf. Ódauðlegur andi. Við viljum vera með anda, þetta er mikil friðþæging til að réttlæta yfirburði okkar gagnhvart öllum öðrum verum á jörðinni. Hvernig gætum við borðað lömb ef lömbin hefðu sálir? Dýraverndunarsinnar hamast margir hverjir við að sýna einmitt fram á það, að dýr, líkt og menn hafa sálir. Ég hins vegar er sammála þeim að við séum á jöfnum grunni hvað það varðar, nema ég trúi því að við séum öll sálarlaus...

...Ég sé samt ekki hvernig þetta ætti að breyta neinu. Ég byrjaði að stunda hugleiðslu eftir að ég varð sálarlaus, ég finn fyrir það sem mætti nánast kalla trúarlegar upplifanir þegar ég hlusta á ákveðna tónlist í ákveðnu umhverfi eða samhengi. Ég finn fyrir krafti náttúrunnar á mjög áþreifanlegan hátt þegar ég sé tunglið ómengað frá skýjum, stjörnubjartan himinn lausan við ljósmengun borgar eða norðurljósin eins og ég hef séð þau sterkust við heimskautsbaugin. Ég sætti mig bara við að þetta er að hluta til meðtekið hjá mér og að hinum hluta gefið frá fólki eða náttúru; það er samspilið, laust við sálartoll.

Andlegar upplifanir og andlegur lífstíll þarf ekki á sálinni að halda. Mér finnst ekkert órómantískt við að þetta sé raunverulegt, óáþreifanlegt samofið líkamanum og deyr með honum.

skipulag og óreiða

2011-10-13T19:21:00.001Z

Það erfiðasta við að skrifa er að skipuleggja þetta kaos sem safnast saman í hausnum yfir daginn. Það hjálpar til að vera með litla stílabók og ná einhverjum punktum niður en manni finnst eins og allt efnið í þessum punktum þjóta á örfáum mínútum. Síðan er sest niður og náð í punkta, en helmingurinn af efninu er horfið. Ég er byrjaður að óttast að ég hafi mjög lélegt minni. Það lýsir sér oft í því að hafa sterka sannfæringu um eitthvað sem ég hef heyrt haldbær rök fyrir áður, en ekki geta rifjað upp rökin. Það er mjög óheppilegt, en ég hef lært að gefa undan og gefið slaginn, það er stundum hollara heldur en að standa eins og klettur. Það á ekki að vera hægt að tapa rökræðum nema þá með því að læra ekkert.

Ég hef verið að fylgjast með mikilli siðfræði umræðu undanfarið, annars vegar í kúrs sem ég tek í háskólanum varðandi siðfræði náttúrunnar. Ég skrifaði ritgerð í því fagi um stað á Íslandi sem ég taldi hafa áhrif á mína skoðun gagnhvart siðfræði náttúrunnar, ég skrifaði um Melrakkasléttu, ég hendi því kannski inn ef ég skynja einhvern áhuga. Hin siðfræðin er varðandi almenna, klassíska, anthroposentríska siðfræði þar sem ég horfði á útskýringu/réttlætingu Sam Harris á sinni skoðun hvað varðar vísindalega nálgun á siðfræði manna. Ég er mjög hrifinn af þessari nálgun, sérstaklega í ljósi andstöðu minnar gegn hvers konar siðferðilegri afstæðishyggju, sem mér finnst eitt ógeðfelldasta hugtak sem ég veit um. Ég hugsa að siðfræði sé eitt mikilvægasta fag heimspekinnar sem býr yfir spurningum sem heimspekin eigi eftir að hjálpa ótrúlega við að svara. Heimspekin hefur stundum haft það stigma á sér að vera gagnslaust fag, þarna getur það samt vonandi sýnt fram á mikilvægi sitt á mjög svo áþreifanlegan hátt.

Hugtak sem ég rakst einnig á um daginn var samræðusiðfræði. Ég er einmitt hræddur um að ég sé of oft súr í samræðum, aðalega vegna þess að þessa dagana er ég mikið í bókum og minna með fólki, þær tengingar sem ég sé þessa dagana snúa að Hegel og Nietzsche á meðan áður voru tengingarnar meira úr dægurmálum og öðrum samræðum. Óumflýjanlega verða þær samræður súrari, ég vona að þið vitið hvaða merkingu súr hefur í þessu samhengi, þó kannski eiga margar merkingar orðsins við hérna... tungumálið er því miður besta tól sem ég hef til að koma merkingu frá mér.

Annars snúast dagarnir að mestu leyti um að vakna, búa til morgunmat, fara í tíma, fara í ræktina, læra, fara heim og leika við köttinn. Ég ákvað að taka að mér að sjá um kött, gefa honum að éta, veita honum félagsskap og leyfa honum að búa með mér þar til að vill það ekki lengur. Ég lít ekki á mig sem að ég eigi hann, hann á sig sjálfur, nema hann er ósjálfbjarga á meðan hann er kettlingur þannig ég passa uppá hann þangað til hann getur bjargað sér sjálfur. Hann mun samt alltaf eiga heimili hjá mér, hann er líka drulluflottur.

-Haukur Homm

Jafnvægi

2011-09-20T02:28:00.000Z

Mig grunar að flestir stríða reglulega, ef ekki stanslaust, við að finna hvað það vill gera eða hvað það vill vera. Ég er að hallast alltaf meir og meir að því að seinni spurningin sé mikilvægari. Ég held að ef maður finnur hvað maður vill vera, hvernig manneskja það er sem maður vill búa til, hvaða viðhorf maður hefur gagnhvart öðru fólki og byggja síðan sínar ákvarðanir á því, þá verður maður miklu sáttari manneskja fyrir vikið. Er maður tilbúinn til að þola óréttlæti frekar en að beita því sjálfur ef það kæmi til þess? Ertu tilbúinn til að sýna auðmýkt þrátt fyrir að vera fullviss um að vera í rétti? Ertu tilbúinn til að leyfa fólki að njóta vafans, hugsa ekki til þess að fólk hafi illan ásetning fyrr en allur vafi er horfinn? Þetta er ótrúlega erfitt, sérstaklega ef það fara fáir eftir þessu hugarfari. Ég hugsa samt að þetta geti gefið ótrúlega mikið fyrir andann. Þreytandi á köflum, og virðist kannski tilgangslaust, en þetta er ein leið til að lifa þessu eina lífi, og ég neita að lifa á þann hátt að ég verði ósáttur með sjálfan mig.

Ég trúi ekki á að heimurinn sé sanngjarn. Mér finnst gaman að segja fólki "já þetta er gott karma","Heimurinn á bara til að redda þessu!" og svona frasa, en ég trúi engu af þessu. Ég trúi því að við sem erum á Íslandi erum ótrúlega heppin að vera hluti af fámennari hluta heimsins sem á ekki við ógeðslega erfiðleika að stríða á hverjum degi, þess vegna hef ég gaman að grípa í þessa frasa þegar fólk hefur átt eitthvað erfitt í einhvern tíma en síðan, óhjákvæmilega, gerist eitthvað frábært og það heldur að það sé að fá til baka frá heiminum. Ég hef tekið eftir því að venjulega er þetta "frábæra" sem gerist bara eitthvað fólk, eða einhver einstaklingur, og það er það sem gerist. Heimurinn er hugmyndalaus, en fólkið er það ekki.

Ætli maður sé ekki að mestum hluta skiptur á hvað maður gerir, hvaða ákvarðanir maður tekur, hvaða ásetning maður hefur, hvaða áætlun maður hefur, með hvaða krafti maður gerir það o.fl. Það skiptir kannski ekki mestu máli samt að vita hvað maður vill gera. Finna frekar hvað maður vill vera og þá finnur maður eitthvað að gera, ég er ekki með góð rök til að styðja þetta, mér finnst þetta bara hljóma frábært.

Eitt enn, hugsið um ykkar bestu minningar? Bara bestu móment sem þið hafið átt, eða með þeim bestu. Hversu mörg af þeim eru dýrar? Ég var bara að hugsa um þetta, mín bestu móment er með vinum um sumur í sól útá palli. Í sundi í þynnkunni í Seltjarneslauginni. Í tilefnislausu fylleríi með skemmtilegu fólki i einhverju heimahúsi. Ég var að reyna að afsanna klisjuna um að peningar kaupi ekki minningar en ég er ekki að ná því. iPhoninn er dýr og hann getur tekið myndir af þessum minningum, en það er bara græja til að muna minningar. Myndirnar verða minningar um minningar, meta-minningar. Ég held áfram að reyna að finna einhverjar peningaminningar, það er samt mun erfiðari en hinar, ég þarf að grafa.

Já b.t.w. ég nenni aldrei að fara yfir þetta þannig mikið af þessu gæti verið algerlega sprungið allri semantík, þetta verður þá bara túlkað á allt annan hátt en ég meina það. Það er hvort er örugglega oftast þannig. Tungumál er ekki betri miðill en þetta...

Fall

2011-08-30T00:44:00.003Z

Já, þá er sumarið búið, skóli að byrja og skammdegið nálgast. Ég hef engar áhyggjur. Það er hægt að breyta kulda í kósý með réttu kertunum. Ég mun eiga nóg af lesa og góðan stól til að lesa í, kannski of góðan, þ.e. það góðan til að svæfa. Ég hef reyndar líka skrifborð og ósvæfandi stól við það. Það hlýtur að duga. Ég er í tíu mínútna göngufjarlægð frá skólanum hérna í kjallaranum í bóhemblokkinni á Þingholtsstrætinu. Margir vinir komu hér við í sumar og drukku með mér. Þrír draugar í rúðunum veita mér félagsskap ásamt einni goðsögn sem lifir enn og má það lengi mín vegna. Þetta verðu endurtekin áskorun að ráðast í heimspekina, ég hef hingað til leyft mér að hunsa hana; ég trúi ekki að ég muni leyfa mér það aftur. Mér líður dáldið eins og hún sé nú að toga mig miklu hlutlægari heldur en áður. Ætli það sé ekki góðs viti, að þetta sé orðið eins og náttúruafl, eina sem ég þarf að gera er að veita ekki viðnám. Svo verður að koma í ljós hvort að þyngdaraflið haldi.

Mér finnst ákveðin lukka í tungumálinu að kalla þetta haust. Þegar að enskan kallar þetta ekki autumn þá kallar hún þetta fall. Fall merkir að mestu leyti það sama á ensku og á íslensku. Þetta hefur örugglega verið vísun í fall laufblaða sem árstíðin er svo þekkt fyrir. En orðið er sorglega lýsandi fyrir árstíman, sorglegt og rómantískt um leið. Sólin fellur fyrr af himnum, laufin falla fallega af trám og þeir sem nema verst falla í skóla í lok ársins. Svo skoppar þetta aftur upp á gormi.

Ég skal reyna að verða ekki heimspekisúr í þessum skrifum. Ég er bara að reyna að gera e-ð fallegt með orðum, þetta á ekki að þurfa að vera of djúpt og of "eitthvað". Bara að bera boðskap ástar og virðingar og þakklæti gagnhvart lífinu. Ekkert flókið við það.

Ég er samt að svindla smá, þar sem ég á allt og vantar ekkert. Ég vona að þið séuð fleiri samt, innilega.

Íslensk gæðamúsík

2011-07-19T08:20:00.001Z

Það eru þrjár íslenskar hljómsveitir sem þið ættuð að vera að hlusta á. Reyndar alveg örugglega fleiri. Ég er á þeirri skoðun að þetta sé besta tímabil íslenskrar tónlistar síðan ég man eftir mér. Ég ætla að reyna að kynna ykkur örstutt fyrir þessum þremur hljómsveitum sem ég er að meta best þessa dagana. Þið megið síðan endilega benda mér á einhver bönd ef ég er að missa af einhverri schnilld.

1860
Hey! Langar þér í smá kósí? Kveiktu þá á kerti, náðu þér í smáköku (súkkulaðikex dugar líka jafnvel, mæli með þessu frá merbla) og ískalt mjólkurglas. Þá er bara eitt eftir til að fullkomna þetta. Lokið augunum og njótið.

Ef þið viljið meira þá er eitt lag sem er líklegasta að þið þekkið frá þeim. Þetta er búin að vera í töluverðri spilun hjá Rás 2 og skiljanlega. Ég ætla ekkert að fara að lýsa tónlistinni þeirra neitt frekar, þið hlustið bara og njótið.

Agent Fresco
Þetta er búin að vera ein uppáhaldshljómsveitin mín síðan ég gekk einhverntíman Tryggvagötuna og heyrði þetta lag.

Ég sá þá síðan órafmagnaða í gamla Nema Forum salnum um daginn og sá þá hversu ótrúlega góð tónsmíði er í gangi hjá þessu bandi, það er svo auðvelt að hugsa um þá sem effecta og hávaðaband. Ég hafði í raun meiri ánægju af acoustic settinu þeirra heldur en þegar þeir eru rafmagnaðir. Þetta eru ótrúlegir tónlistarmenn í öllum stöðum. Það er í raun tímaspursmál hvenær þeir verða uppgötvaðir einhversstaðar úti líka, sem hefur gerst að einhverju leyti; þeir spiluðu í ár á Hróaskeldu.

Coral
Þeir gáfu út The Perpetual Motion Picture árið 2008 sem fékk skammarlega litla spilun að mínu mati og er með betri íslensku rokkplötum sem ég hef heyrt. Þetta lag er uppáhaldslagið mitt af þeirri plötu, það var samt erfitt að velja, ég mæli með að þið rúllið í gegnum hana.

Loksins kom síðan út önnur plata um daginn, og þessi er alls ekki síðri og svo ótrúlega kærkomin viðbót í íslensku rokkflóruna. Nú er bara að vona að landinn taki vel í þetta svo að þetta fái einhverja útvarpsspilun. Það er kominn tími á að fleirri fái að fatta hversu gott band þetta er.

Já! USA forsetakosningar!

2011-06-21T20:18:00.001Z

Þetta er byrjað. Um daginn voru kappræður þeirra frambjóðenda Repúblikaflokksins sem sækjast eftir forsetaembættinu í USA og ég leyfði mér að glápa á það. Ég elska Bandarísk stjórnmál, þetta er eins og gott íþróttamót. Kanarnir eru líka svo duglegir í tölfræðinni og analíserun að það er endalaust hægt að velta sér upp úr því sem er að gerast. Ég fylgdist vel með seinustu kosningabaráttu og byrjaði á því í miðri heimsreisunni minni árið 2007 þegar að Obama gaf kost á sér í baráttunna, hann varð strax minn maður. Ég vann marga bjóra á mörgum veðmálum um hans árangur.

Í ár hlýtur Mitt Romney að teljast líklegastur að fá tilnefningu Repúblika til að byrja með. Aðrir hafa komið til tals en ég læt svigan segja af hverju mér finnst þeir ólíklegir: Newt Gingrich (gamall, sjarmalaus og vantar nafnið, já ég veit að Barack Hussein Obama er forseti núna...), Ron Paul (of öfgafullur frjálshyggjumaður fyrir Bandaríkinn, þá er mikið sagt), Tim Pawlenty (búinn að taka of stórt upp í sig og dissa flokksbræður sína of mikið, virkar sem þokkalegur douchbag) svo eru stelpurnar Michelle Bachman sem er de facto TeaParty frambjóðandinn og þykir því full tæp fyrir hóflegri repúblika og það myndu koma fáum á óvart ef Sarah Palin myndi blanda sér í slaginn.

Þótt ég myndi vilja sjá Ron Paul blanda sér inn í slaginn þá er ég hræddur um að hann hafi of miskunarlausa frjálshyggjustefnu, þó ef einhverntíman er tíminn fyrir hann þá er hann núna. Ég sé fram á frekar þægilegt hlaup hjá Romney. Það er þó einn gaur sem gæti boðið sig fram sem ég gæti séð veita Romney keppni og það sem meira er, Obama alvöru keppni; sá gaur heitir John Huntsman Jr.

Ég held að ef Repúblikar vilja eiga einhvern séns í að vinna Obama þá sé Huntsman eini maðurinn í stöðunni. Obama veit þetta örugglega sem er ástæðan að hann gaf honum sendimannstöðu Kína, embætti sem nánast ómögulegt er að hafna, til þess að halda honum úr sviðsljósinu fyrir þetta kjörtímabil. Eitt er víst, ef Huntsman ákveður ekki að bjóða sig fram í ár, þá er það einungis til að spara sig fyrir 2016 og hirða þar forsetastólinn aftur fyrir Repúblika. Ég held líka að ótengt hans flokkshögum þá sé hann mjög flott forsetaefni.

Ok.... ég var að lesa að hann var formlega að tilkynna framboð sitt fyrr í dag. Ég hefði átt að birta þennan pistil í gær.

Svo rakst ég á þetta vídeó. Þetta hræðir mig.

Sumar, kirkjan og næstu dagar

2011-06-14T01:51:00.002Z

Vetur er ömurlegur og það er augljóst með hverju sumri sem fylgir honum. Við hliðiná ljúfu og afslöppuðu sumrinu er veturinn reiður, ofbeldisfullur og þreyttur gamall maður. Á meðan við njótum sumarsins er veturinn í mesta lagi umborinn. Já, þið giskuðuð rétt... ég er sumartýpa.

Dagarnir renna dáldið saman þegar ég vinn ekki. Helgarnar koma og brjóta í raun ekkert upp heldur bara mæta óvænt. Venjulega er beðið í ofvæni eftir þeim, þetta er öðruvísi. Dagarnir fara núna í að flytja og hitta fólk þar á milli. Tíminn fer ekki til spillis, en ekki heldur í tekjuöflun þannig þetta hlýtur að fara að breytast hjá mér. Ég fékk ekki úthlutað þessum verkefnum sem ég sótti um fyrir sumarið, í kjölfarið er ég að sækja um hjá öllum fréttamiðlum ásamt því að sækja um langsóttari verkefni. Peningar, ótrúlega erfitt konsept fyrir mig, ég skil þetta svo illa.

Næstu þrír dagar eiga eftir að verða mér góðir. Síðan veit ég ekki hvað gerist. Það er gott að hugsa samt með tilhlökkun til næstu daga.

Ég er orðinn þreyttur á þjóðkirkjuumræðunni. Það er bæði þetta kirkjuþing, umræðan um þjóðkirkju í stjórnarskránni og það kæmi mér ekki á óvart ef að það myndu skjótast upp fleiri fórnarlömb þessara spilltu stofnunnar á næstu dögum. Ég skil ekki hvernig stendur á því að það sé í umræðunni að halda þessu skjólhúsi siðleysingja í þeirri stjórnarskrá sem á að vera lagagrunnur landsins. Þetta á ekkert að vera plagg um mismunandi skoðanir. Þetta á að tryggja mannréttindi, frelsi og jafnrétti allra sem fæðast og búa hérna. Hvernig er það eðlilegt að eitt bænahús fái annars konar viðurkenningu í því heldur en annað? Þetta á ekki að taka mark á handahófskenndum aðstæðum eins og það tímabil sem við stöndum í núna. Þessi stjórnarskrá á að hafa verið algerlega jafn viðeigandi fyrir t.d. rúmlega 1000 árum. Þá vorum við Ásatrúar. Hversu kjánalegt hefði verið fyrir okkur í dag að búa undir stjórnarskrá sem verndar Ásatrúaraltari fram yfir altari þjóðkirkjunnar? Þetta á ekki við og á ekki heima í stjórnarskránni. Ég vona að þið sjáið hvað ég á við. Þetta er stjórnarskráin, mér þætti vænt um að við gerðum þetta rétt. Heimurinn er að fylgjast með.

Um vinnu og hugleiðslu

2011-06-06T02:08:00.000Z

Ég þekki mikið af fólki sem vinnur ótrúlega mikið. Sumt af því kvartar og talar um betri framtíð, en annað gerir það úr einskærri ánægju. Það er eins og það sé statt í langhlaupi, það er erfitt og finnur vel fyrir því en það er samt einhver ánægja sem fylgir því. Síðan er svo gott þegar að hlaupinu er lokið að það verður nánast ávanabindandi. Ég var í þeim gír dáldið á fyrstu árunum mínum í háskólanum. Ég var bæði í námi, í vinnu með CLARA og háskólapólitíkinni líka. Ég hafði gaman að öllu sem ég var að gera og samskipti mín við fólkið sem ég var með var mjög ánægjulegt en þetta var ótrúlega lýjandi fyrir mig og ég fann fyrir því þegar ég fékk loksins rúm til að hugsa. Þegar ég losnaði frá öllum skyldunum sem ég var fastur í var ég tómur. Fólk er líklega bara mismunandi með þetta, það sem er tæmandi fyrir suma er nærandi fyrir aðra. Heimurinn hlýtur að skiptast frekar jafnt með þessar tvær týpur. Ég vil ekki hljóma eins og ég sé að predikera fyrir að allir hægi á sér, fólk er bara á mismunandi tíðum og verður að finna sjálft hvaða tempó hentar því best. Fólk verður líka bara að finna með sjálfu sér hvað skiptir það máli, hvar það á að forgangsraða.

Ég hef verið að gera tilraunir við hugleiðslu undanfarið. Reyna að koma mér í þannig ástand allavega einu sinni á dag þar sem ég finn fyrir algeri ró. Við erum alltaf smituð af umhverfinu, öllu sem við skynjum og það hefur áhrif á hvernig okkur líður og hvernig við hugsum. Ef ég næ allavega einu sinni á dag hlutleysi þá gæti ég komist nær því að finna hvernig ég hugsa án þessara áhrifa. Ég hef náð að fókusa betur og heyra betur í hugsunum mínum með þessu. Þetta er dáldið eins og að lesa bók nema án stafa, stundum án tungumáls.

Svo vill sumarið bara ekki koma. Ég er orðinn svo ótrúlega tilbúinn í það. Það má koma núna.
Næst mun ég skrifa um flutning. Ég er kominn með hreiður.

Bjarnabattl

2011-05-19T00:52:00.002Z

Um daginn var ég að skrifa í nýju stílabókina mína fyrir framan Mokka þegar ég rakst í skemmtilegt spjall við mann sem heitir Bjarna Bernharð. Þið hafið kannski rekist á hann á sólríkum dögum á horninu þar sem gamla apótekið var til húsa að selja ljóð. Ég keypti ljóðabók af honum. Þetta virðist vera þrælduglegur maður, gefur út bækur nánast annan hvern mánuð, ýmist ljóð eða smásögur. Hann er mikill prinsipp maður og gefur út sjálfur, hann vill ekki aðstoða auðvaldið neitt frekar. Ég þekki útgefendur greinilega ekki eins vel og hann. Ég ætla að skrifa hérna eitt ljóð eftir hann, hann sagði mér að ég mætti endilega skrifa um bókina hans þannig ég vona að honum sé sama.

Perlur
Ég hef sótt í djúpið
skínandi ljóðaperlur
sem ljós og skuggar
hafa mótað

þessi tungudjásn
úr ómþýðum heimi
lifandi orð
á drifhvítri örk

Ég held að það þurfi ákveðið hugrekki að skrifa. Annaðhvort hugrekki eða sinnuleysi fyrir skoðunum annarra. Þótt það sé ekkert hægt að sanna fyrir hvaðan innblásturinn kemur þá er alltaf hægt að ímynda sér að allar persónur og allar aðstæður komi frá nánasta umhverfi skrifarans. Það er þó það skemmtilega við að skrifa sögur, það er ekki hægt að vita fyrir víst hvaða þetta kemur. Eina sem er hægt að ásaka sögusmiði um er að þetta kom úr hausnum þeirra, allt annað eru getgátur. Ég lauma einu ljóði eftir mig hérna líka, til að sjá Bjarna.

Vetrarganga

Hann er blíðari kossinn í myrkrinu
og það er freistandi
að ganga blindandi

Það er svo truflandi að hugsa í ljósinu
það er kæfandi
það er andandandi

Og þótt þú óttist að sjá ekki
að ljótir óvættir þig hrekki
þá er það fallegt að ganga í kolniðaganginn

Því því lengra sem þú gengur út í myrkrið
því bjartari verða stjörnurnar

með nýja stílabók

2011-05-05T01:04:00.003Z

Ég leyfði mér að eyða deginum í Star Wars gláp í tilefni þess að það var alþjóðlegi Star Wars dagurinn (May the 4th be with you!). Ég var mikið Star Wars nörd þegar ég var í grunnskóla, ég og Sindri Eldon, þá besti vinur minn, lékum okkur endalaust í þeim heimi. Það var fátt skemmtilegra, hann náði stundum að vera svo raunverulegur. Ég hef alltaf haft ákveðin skilning á fíklum í sýndarveruleikjum og tölvuleikjum síðan þá. Ímyndunaraflið gefur okkur svo miklu meiri völd og stundum miklu meiri gleði heldur en raunveruleikinn. Albert Einstein átti að hafa sagt "Ímyndunaraflið er mikilvægara en þekking. Því þekking er takmörkuð við allt sem við vitum og skiljum á meðan ímyndunaraflið felur í sér allan heiminn, allt sem á nokkurn tíman eftir að vera vitað og allt sem á nokkurn tíman eftir að vera skilið."

Ég hitti mann um daginn og ég sagði honum að ég ætlaði að verða rithöfundur. Hann spurði mig engra spurninga um af hverju, hann spurði mig ekki hvaða hæfni ég byggi yfir til að geta það heldur sagði hann mér að bíða aðeins á meðan hann skrapp út úr herberginu. Þegar hann kom aftur hélt hann á tómri stílabók. Þetta er flott, svört stílabók með vasa aftast í henni og teygju til að loka henni. Hann festi á hana aðra minni teygju til að geyma penna á henni þannig að hann væri alltaf tilbúinn. Eftir það áritaði hann í kápuna og bað mig síðan að skila sér sögu einhverntíman og óskaði mér góðs gengis. Ég hugsa að þrátt fyrir alla vel viljandi vini og vandamenn þá hafi engin komist nálægt því að taka svona vel í þessi áform mín og þessi maður. Ég hlakka til að skila honum sögu. Og ég hlakka til að vita hvað honum eigi eftir að finnast um hana.

Annars hefur hugur minn verið allur við komandi flutninga í þokkalega varanlegt húsnæði. Ég hef verið að sjá fyrir mér hvernig hlutir munu breytast hjá mér. Það verður líklega þokkalega meira um einveru, sem ég verð þakklátur fyrir. Ég hef lengi óskað eftir því að eiga mér ákveðið athvarf sem ég get horfið í. Ég á það góða vini og fjölskyldu að ég veit hversu auðveldlega ég get sótt í þau ef einveran verður óþægileg. Í leit að hlutum fyrir íbúðina rakst ég á þennan snilldar stiga sem er á þessari mynd. Ég væri stoltur ef mér hefði dottið þetta í hug.
Mig minnir að ég hafi rekist á þetta þegar ég var að fara í gegnum http://coolmaterial.com/ sem er ótrúlega flott síða.

Ég skrapp síðan um daginn á fyrirlestur um heimspeki Hannah Arendt. Hann var mjög fínn, nema mér finnst oft erfitt að sitja undir spurningum í heimspeki. Ég fann fyrir því oft í heimspekitímum en mér sýnist þetta líka vera í fyrirlestrum. Þ.e. það er furðulega lítið um spurningar. Þetta á til að detta í eitthvað yfirborðskennt hugtakarunk sem endar á "...what are your thoughts on that?" þegar þau loksins uppgötva að þetta sé ekki spurning. Það er eins og þau halda að af því að þetta er "heimspeki"-merkt þá megi það ekki bara spurja einfaldra spurninga til að kafa dýpra ofaní það sem var farið yfir. Þetta var sérstaklega slæmt í trúarbragðaheimspeki, þar komu saman heimspekinemar sem ég myndi skjóta á að >90% trúleysingjar og guðfræðingar sem ég myndi skjóta á að séu >95% trúaðir. Síðan koma þessar tvær fylgingar þarna, yfirlesnir af annaðhvort biblíunni eða God Delusion og hafa alltaf eitthvað að vitna úr þeim áttum. Það er lítill áhugi fyrir að kafa ofan í efnið sem var á námskránni, sem er kannski skiljanlegt, og alltof sjaldan voru einlægum spurningum fórnað fyrir einföldum staðhæfingum um augljósan sannleik annars liðsins. Ég viðurkenni allveg að ég er í öðru liðinu, ég ætla samt ekki að eyðileggja tímann fyrir öðrum útaf því.

Gleðilega Páska

2011-04-26T03:17:00.000Z

Takk Jesú fyrir jól og páska. Það er gott að vita að kjepps dó svo að við gætum uppgötvað hversu kók er gott á sólstöðum og óhóflegt magn af súkkulaði er uppspretta allrar huggunar.
Súkkulaði fyrir sálina, það hef ég alltaf sagt. Reyndar ekki en ég mun gera það héðan í frá.

Og Emilía

2011-04-20T16:44:00.001Z

Louis C.K. viðurkenndi sjálfur að hann kynni ekki að byrja uppistandið sitt. Það er skrýtið að byrja sérstaklega þegar það er ekkert þema í gangi. Fréttir hljóta að vera þokkalega auðveldar, það er bara komið sér beint að efninu þar. "Maður á fertugsaldri skaut dúfu í fótinn með haglabyssu aðfaranótt sunnudags. Dúfan mun lánsamlega lifa atvikið af en maðurinn mun lifa í skömm það sem eftir er ævinnar undir háði félaga sinna. Þeir eru nú þegar byrjaðir að kalla hann Benjamín."

Það er komið á hreint að ég flyt á Þingholtsstrætið í júní, ég mun búa á Vesturgötunni á meðan með frænku minni sem verður ýmist fyrir norðan, á Spáni eða í prófum. Þegar Gyða frænka verður í íbúðinni þá verðum við þrjú, því að Emilía er hérna líka. Emilía er kettlingur, snillingur og klaufi. Það gerir hana að ótrúlega skemmtilegum félagsskap, oftast.

Ég er að rekast á nokkra skemmtilega möguleika við vinnu í sumar. Eitt er að safna smásögum víða úr heimi og setja saman, það myndi henta vel fyrir mig, ég fór í kringum heiminn og hef gaman að því að skrifa, steinliggur. Annað er að vinna í bók á vegum nýsköpunar, það liggur dáldið beint við. Annað varðar að vinna úr viðtölum við listamenn og setja það saman, það hljómar eins og skemmtilegt verkefni.
Samhliða þessu er ég að vinna í ljóðabók, og vinna í smásögum sem ég gæti síðan jafnvel sett saman í hefti. Það er líka möguleiki á að detta í stuttmyndarhandrit ásamt góðum félaga í sumar, þannig það lítur út fyrir að ég gæti verið skrifandi í allt sumar, sem yrði mjög hollt fyrir mig.

Ég er búinn með þorrann af kaffirúntinum sem ég hafði lofað, allir þessir hittingar hafa reynst nytsamlegir og skemmtilegir. Ég hef undanfarið fengið mikið af spurningum sem eiga að vera mjög basic en hafa reynst furðulega erfiðar fyrir mig að svara. Ég þarf að finna einhverja svörun við þessu á meðan ég hef engin almennileg svör, samt lúmskt gaman að eiga í erfiðum samræðum. Réttar spurningar gera heilmikið, eins og vitlausar spurningar gera lítið. Sam Harris talaði um að "til þess að grafa dýpra eftir sannleika og staðreyndum þarftu góðar spurningar, en með vitlausum spurningum hegguru bara í heimspekilegan berggrunn með heimskri skóflu." Mér finnst þetta dáldið skemmtileg samlíking. Það er svo auðvelt að vera yfirborðslega heimspekilegur. Þetta snýst um meira en að bara byrja á "hvað er ____?" og efast um allar staðhæfingar endalaust. Eða hvað? ...ojj

Lending og leikjafræði

2011-04-11T18:21:00.000Z

Eftir ákveðið svifflug virðist stefna í að ég fari bráðum að lenda varðandi húsnæðismál. Ég gæti verið á leið aftur í miðbæinn, næsta skref í bullandi bóhem. Væri gaman að geta boðið heim í kaffi, ég er búinn að vera að skoða síður sem sýna skemmtileg herbergir og skemmtilegar aðferðir til að nýta pláss betur og sniðugar leiðir til að gera herbergi skemmtilegri. Maður finnur ekki beint fyrir hvata til að skreyta hreiðrið þegar maður er óviss um hvað maður muni búa þar lengi. Vonandi verður næsta pleis þokkalega permanent.

Ég er að vinna í smá pistli um leikjafræði í skólakerfinu, ég heyrði að það væri byrjað að nota leikjafræði í skólum í bandaríkjunum, sú pæling er osom og ég held að það hljóti að vera tilefni til að tilrauna það hérna á Íslandi fyrst að við erum hvort er að fokka í þessu öllu.

Í iðjuleysi mínu finn ég mér marga fáránlega hluti til að gera. Fyrir það fyrsta er ég byrjaður með kerfisbundinn netáróður til stuðnings "Guðjóns Daða" í vídeónefnd Kvennaskólans. Þetta er strákur sem ég þekki ekki neitt og vissi í raun ekki í hvaða skóla hann væri í fyrr en mjög nýlega. Þetta er algjörlega handahófskennt, þess vegna finnst mér þetta sjúklega fyndið. Ég finn líka fyrir því að mér er byrjað að langa sjá hann sigra, hvernig stendur á því. Ég er staddur í minni eigin persónulegu félagsfræðilegu tilraun.

Ég er ekki að halda skriði í mánudagssögunum, það er að mestu leyti vegna þess að ég er að eyða miklum tíma með fólki í samræðum og afþreyingu og er lítið búinn að ná að vera einn. Það skýtur því dáldið skökku við að ég er að henda upp bloggi þar sem ég ætla að henda inn einu ljóði á dag. Ég held samt að það hjálpi bara til að koma mér til að setjast niður og byrja að skrifa. Ég er samt ekki búinn að vera iðjulaus, ég er kominn langt með mánudagssögu og í raun rúmlega það, ég hugsa bara að ég vilji fara lengra með hana og gera hana dáldið lengri, ég er orðinn dáldið skuldbundinn þessum karakter sem ég bjó til, langar að fara lengra með honum. Ég er síðan að reyna að finna hluti til að halda facebook síðunni lifandi, ég er m.a. að henda inn frösum úr bæði mínum sögum og einnig sögum frá betri mönnum en mér. Þetta er allt í þróun, allt er í þróun.

Ég er samt núna orðinn vel skítblankur á pening. Ég er núna bara á ferðalagi alla daga í að finna mér skemmtilega hluti til að gera, mér er byrjað að klæja í að búa til eitthvað video eða mála eða eitthvað til að gera til skiptis við skrifin. Ef einhver er með eitthvað verkefni sem gæti hljómað eins og ég gæti gert gagn og ég gæti haft gaman að endilega sendið mér póst, mig langar að detta í eitthvað skemmtilegt/fyndið/skrautlegt project.

IceSave

2011-04-07T17:34:00.001Z

Hér tek ég fram mestu áhrifavalda mína hingað til sem móta mína skoðun á hvað ég kýs á laugardag. Ég er búinn að lesa líklega í kring um 50 greinar úr báðum áttum og horfa á mörg vídjó og viðtöl. Eftirtalandi finnst mér standa uppúr.

Ég er ekki allveg búinn að ákveða mig, enda finnst mér það ekki vera réttlætanlegt þar sem að fleiri sjónarmið gætu komið á sjónarsviðið þannig ég held opnum huga þar til ég stíg inn í kjörklefa. Ég hvet fólk til að gera ekki grein fyrir hvað það ætli að kjósa þó það sé harðákveðið núna, það er erfiðara að eiga í samtali við fólk sem maður veit að sé ekki opið fyrir að breyta um skoðun. Samtalið verður þvingað og tilgangslaust. Í guðanna bænum reynið að haga ykkar áróðri í leyni, þannig verða skoðunum ykkar tekið með opnum hug þótt að leiðir ykkar séu að mínu mati óheiðarlegar. En það er bara mín skoðun, hún er ekkert réttari en hver önnur.

Já
Gylfi
"Grunnurinn að Icesave-deilunni er sú einfalda staðreynd að þegar eigum þrotabús Landsbankans var ráðstafað var það gert þannig að útkoman varð hagstæðari fyrir þá sem áttu innlánsreikninga á Íslandi en í Bretlandi eða Hollandi. Nú hafa náðst samningar um það hvernig á að gera þetta upp með sanngjörnum hætti fyrir báða aðila"

Lárus Blöndal
Viðtal í silfri egils.

Þorbergur

"Miðað við nýjasta Icesave samninginn borga Íslendingar ekki krónu vegna erlendra innistæða. Bretar og Hollendingar borga hinsvegar meira en helminginn af innistæðum Íslendinga!"

Nei
Reimar Pétursson
Dómsstólaleiðin útskýrð

Ólafur Margeirsson

"NEI myndi einnig, vonandi, vekja athygli á þörfinni fyrir endurskipulagningu fjármálakerfis Evrópu. Íslendingar myndu því í raun gera þegnum landa Evrópu greiða með því að segja NEI því núverandi fjármálakerfi Evrópu mun ekki ganga upp til lengdar og því fyrr sem farið er í að endurskipuleggja það, því betra."

VOR!

2011-04-04T02:42:00.000Z

Vorboðar virðast sýna sig hver af öðrum. Þótt að snjókoman gæti haldið aftur af yfirlýsingum þá eru samt ótvíræð merki um að við séum stödd á þessari fallegu brú sem er á milli veturs og sumars. Loftið virðist leika ljúfari höndum um mann, sólin er ekki eins beitt og hún er þessa stuttu vetrardaga og hún sýnist loks ætla að hanga á lofti fram yfir kvöldmat. Ég er bjartsýnn á að eftir klassíska páskahretið sem hlýtur að fara að koma getum við með góðri samvisku sagt að það sé komið sumar.

Önnur ópródúktíf helgi er liðin hjá. Ég sótti þó fund sem ég aðstoðaði við að skipuleggja með hugmyndaráðuneytinu og tók þátt í þeim samræðum. Það er góð tilfining að geta deilt reynslu okkar frá CLARA, við hefðum sjálfir ekki verið á þeim stað og við erum í dag hefðum við ekki spurt endalausra spurninga og fengið við þeim ótrúlega góð svör, svo ég minnist ekki á þau skipti sem við fengum svör við þeim óspurðu spurningum sem okkur datt ekki í hug að spurja. Ég fór eftir fundinn á Háskólatorg þar sem að Innovit veitti sín verðlaun fyrir góðar viðskiptahugmyndir. Þetta er keppni sem við í CLARA lentum í öðru sæti fyrsta ár sem Gulleggið var haldið fyrir fjórum árum. Ég veit voða lítið um sigurvegaran í þetta skiptið en það er ekki að spyrja að því hversu góður stimpill það er að hafa farið í gegnum allt þetta ferli, hvað þá að hafa staðið uppi sem sigurvegari. Þannig ég óska RóRó innilega til hamingju og vona að þetta verði þeim veglegt veganesti í þetta vonandi langa ferðalag.

Svo ég haldi hamingjuóskunum áfram þá eiga þrímenningarnir sem unnu Gettu Betur þennan laugardag. Skemmtilegt fyrir Kvennó og í raun fyrir keppnina í heild að þau hafi unnið. Strákarnir í MR mega líka vera stoltir sem og þriðja tríóið, Edda, Örn og Marteinn sem mættu oftast allra í þættina. Mér fannst þau þrjú vera ótrúlega skemmtilegt teymi og naut þess að sjá þetta samband þeirra á skjánum, kannski meira en margir þar sem ég er það lánsamur að hafa kynnst bæði Eddu og Marteini úr háskólanum, þó í sitthvoru lagi. Það verður gaman að sjá hvað þau taka sér fyrir hendur næst, því það er augljóst að hvað sem það verður þá verður það vel gert, og auðvita vona ég að þau snúi aftur á skjáinn á næsta ári, gaman að hafa fleiri ástæður til að horfa á GB.

Þessi þessi vika er byrjuð.
Let's do this!

пятилетка, Pyatiletka

2011-04-01T03:49:00.000Z

Ég er nýbyrjaður að hugsa um 5 ára plan, hlutir sem ég vildi hafa afrekað og átt áður en ég verð þrítugur. Ég veit ekkert hvað af þessu mun færa mér ánægju og hvað af þessu verður vitleysa en það verður bara að koma í ljós með tímanum. Svona ákvarðanir eiga það til að vera betri því nær sem dregur, því er ég algerlega sveiganlegur. Það er bara hollt að hafa eitthvað skrifað niður, það er annars ekki orðið til. Ég er alltaf að ofmeta minni mitt og vanmeta hvað ég breytist fljótt. Ég er með nokkra hluti í hausnum sem ég trúi að ég geti verið sáttur með mig sjálfan eftir 5 ár ef ég hef afrekað og eigi. Þetta eru þá bæði efnislegir hlutir sem ég er núna ósáttur með að geta ekki gripið í sem og andlegir eða persónulegir hlutir sem mér finnst dáldið vanta.

Ég vil eiga mína eigin íbúð á svæði sem er nálægt miklum manngangi. Ég vil geta gengið út og nánast samstundis mætt ókunnugri manneskju sem ég get byrjað að pæla í. Ég vil geta gengið í ekki meira en fimm mínútur á þokkalega vel setið kaffihús, það er bara önnur orka í loftinu þegar fólk er í kring. Það neyðir mann til að hugsa, hugsa um hvort það er að hugsa og hugsa um hvað það er að hugsa.

Það eru litlu hlutirnir í lífinu...

Ég vil eiga góða stofu í íbúðinni minni fyrir þá góðu vini sem ég á þar sem þeir verða alltaf velkomnir. Ég vil eiga herbergi þar sem ég get setið við borð, lesið þá bók sem er á borðinu, skrifað það sem ég læri og þann boðskap sem ég vil bera áfram í mínum skrifum og drukkið kaffið mitt. Ég vil eiga hraðsuðuketil og pressukönnu þannig að ég geti leyft mér þann ánægjulegasta munað sem ég veit um, að hella uppá gott kaffi þegar ég vakna. Ég vil vera búinn að uppgötva hvað ég get borðað snemma dags og ég vil vakna við dagsbirtu, helst ekta, ég er þó tilbúinn til að gera málamiðlanir. Ég vil að tölva mín verði tól sem truflar ekki vinnu mín heldur hjálpar til. Ég vil geta fengið mér eitt whiskey glas eða tvö ef að dagurinn var þungur því það fer fátt betur með ljúfri tónlist en Glenfiddich.
Ég vil vera búinn að gefa út eina bók sem einhver annar en bara besu vinir mínir lesa. Ég vil gefa út plötu sem ég get sjálfur hlustað á með góðri samvisku. Ég vil alltaf geta hringt í einhvern vin við hvaða aðstæður sem er. Ég vil ennþá vera heilbrigður, sniðugur, einlægur og fyndinn. Passa mig að hætta ekki að leika mér og passa að ásetningur minn sé alltaf góður.

Ég vil segja foreldrum mínum oftar að ég elski þau. Fyrir meðal annars að gera líf mitt eins auðvelt og það er og hefur verið hingað til. Ég vil að mín fjölskylda verði ennþá mínir vinir og aldrei aftur taka því sem sjálfsögðum hlut eins og ég gerði þegar ég var yngri. Ég vil að það sem ég geri geti verið fordæmi fyrir fólk sem vill verða betra, ef af einhverri ástæðu þá af þeirri ástæðu af hverju ég geri hlutina miklu frekar en hvaða hluti ég geri. Ég vil eiga góðan gítar og vera eigður af góðri konu. Ég vil eiga minningar sem lætur mig hugsa um að snúa til baka en vera samt alltaf það bjartsýnn á framtíðina að langa þess aldrei. Ég vil hugsa um að bestu ár lífs míns séu enn eftir. Ég vil eiga uppskrift af góðri steik og meðlæti, ég vil vita muninn á góðu víni og mjög góðu víni. Ég vil eiga góða playlista við hvert tilefni. Ég vil ekki vera reiður þegar barnið mitt brýtur nýja sjónvarpið, því að barnið er í lagi og sjónvarpið er bara sjónvarp og barnið mitt mun aldrei halda að ég elski sjónvarp það mikið að ég láti barninu líða illa. Ég vil alltaf eiga allavega þrjá bjóra í ískápnum og helst þrjá í viðbót einhversstaðar í búri. Ég vil að bókunum mínum líði vel einhversstaðar í hillu því að kassi er enginn staður fyrir bækur til að vera. Ég vil gott kaffi. Var ég búinn að minnast á það? Ég held ég byrji á því. Mjög gott kaffi.

Músíkhelgi

2011-03-28T15:07:00.000Z

Árstíðir, Agent Fresco, Apparat Organ Quartet og Booka Shade eru hljómsveitir sem ég sá live um helgina. Árstíðir og Fresco voru með acoustic tónleika í Nema Forum, Árstíðir eru reyndar frekar acoustic band þannig það var frekar hefðbundið stöff. Þetta er flott, feel good, band. Senuþjófar kvöldsins voru hins vera hiklaust Agent Fresco. Tónlist þeirra stendur alveg fyrir sínu berskjölduð og rafmagnslaus. Mörg þeirra lög eru að mínu mati mun betri í þessum búningi. Flutningur þeirra er alltaf einlægur og kraftmikill, en í svona litlum sal og með hófstilltari verkfæri verður sýningin persónuleg. Það var einnig ómetanlegt að fá innsýn í textana frá Arnóri Dan, söngvara sveitarinnar, á milli laga. Tónsmíðin hefur augljóslega verið djúp þegar skoðuð er taktbyggingin og frumleg uppsetning laga en ekki var eins augljóst fyrr en nú hversu textasmíðin ristir einnig djúpt. Þetta var ein ánægjulegasta tónleikaupplifun sem ég hef átt.

Eftir nokkra bjóra og smá PES undir áframhaldandi samræðum um tónleikana með Styrmi frænda var farið á næstu tónleika, þessir voru svo sannarlega ekki órafmagnaðir. Apparat Organ Quartet var að spila fyrir fullu húsi á Sódómu Reykjavík, fullu í öllum merkingum þess orðs. Apparat spilaði sitt melódíska þungarokk á fjögur orgel og trommusett. Þarna voru mínir fordómar um að svona rokk þyrfti að innihalda rafmagnsgítar leiðréttir. Það skemmir líka ekki að ljósashowið á Sódómu náðu að hjálpa til við að Kraftverka þessa stemmingu, ekki skemmdi líka meðalaldur mannanna fyrir aftan lyklana, það hlýtur að vera gaman að vera svona gamall en algerlega með'etta.
Á laugardaginn var síðan farið í partý á jaðar veraldar, sem er víst laugardalshöllin, þar sem Booka Shade spilaði. Umgjörðin um þessa tónleika var mögnuð og CCP er örugglega bara eitt flottasta fyrirtæki í heiminum, því viðeigandi að halda svona partý. Svona helgar draga mikla orku úr manni, það er erfitt að skemmta sér svona ótrúlega vel og ætla síðan að chilla og skrifa, það er samt dáldið planið, eins gott að venja sig á það.

Hámarki helgarinnar var samt náð í gærkvöldi þar sem 10 strákar á kvartaldaraldri horfðu saman á Kindergarden Cop. Sú mynd er meistaraverk.

Strýhærði Pétur

2011-03-23T23:17:00.002Z

Þegar ég fer í leikhús fer ég með þá ósk um að sjá góða sögu. Sú ósk var rúmlega uppfyllt þegar ég sá leikritið "Strýhærði Pétur" í Borgarleikhúsinu. Í einni sýningu fékk ég rúmlega kippu af sögum og lögum sem voru allar bundnar saman af sögumanni sem Hilmir Snær lék listavel. Þetta er kolsvartur húmor og nær að vera ótrúlega fyndið á mjög fjölbreyttan hátt. Rauði þráðurinn sem Hilmir rekur í gegnum söguna byggist á fjölmörgum heilræðum sem aðalega eru ætluð börnum. Sýningin er sannkölluð veisla fyrir flest ef ekki öll skynfærin og þótt þú sért aðeins áhorfandi þá finnst þér þú samt vera meira í þessari sýningu. Nálægðin við leikarana og sú staðreynd að þú ert í kjarna sýningarinnar með sviðið alls staðar í kringum þig, fyrir ofan og undir, lætur þér líða eins og þú sért týndur í sögu félaga þíns á barnum.

Tónlistina munt þú vilja eiga eftir sýninguna. Ekki aðeins eru lögin stórskemmtileg heldur stjórnar hún hraða sýningarinnar, skilar köflum á skýran hátt og byggir gang hennar sem þú flýtur í gegnum. Leikararnir fá mikið hrós fyrir þátt þeirra í tónlistinni, þeir spiluðu það hlutverk ekki síður leiklistinni. Þau vandamál sem leikarar og leikstjóri stóðu fyrir að flytja þennan grófa gamanleik á frumlegan hátt var lygilega vel leyst. Aflimanir, blóð og fyllerí var flutt á skrautlegan máta, börn brunnu og rist á hvol, en alltaf undir hlátrasköllum. Það verður að teljast gæðamerki.
Ég hef sjaldan skemmt mér svona vel í leikhúsi og verð vonsvikinn ef þetta leikrit mun einhverntíman ekki seljast upp.
Ef þú vilt kynna einhverjum fyrir leikhúsi þá er þetta gott fyrsta stefnumót við sviðið. Farið í þægilegum skóm og enga strengi í maganum, þetta ætti að vera skothelt kvöld.

Sögur

2011-03-21T23:24:00.000Z

Heimspeki, vísindi og listir eru þeir flokkar sem innihalda þá hluti sem við þurfum til að sjóða saman líf okkar samkvæmt Aristótelesi. Hann tekur einnig fram trú sem ég sleppi úr upptalningunni, ég felli það undir heimspeki, Haukur 1 - Aristóteles 0. Við þurfum heimspekina fyrir andlega og siðferðilega þekkingu, vísindin fyrir þekkingu á okkar umhverfi og listin er til að læra og kenna. Góð saga getur sýnt okkur hvernig okkar athafnir hafa afleiðingar, teiknimynd getur lýst því hvernig manneskjan er uppbyggð og gott lag getur fengið okkur til að hugsa hvað skiptir okkur máli og hverju við viljum breyta. Þarna fléttast þessir þættir lífsins, hvert svið með sitt hlutverk.

Ábyrgð sögumanns er mikil, þeir sem lesa sögu munu mótast af henni, þó örugglega mismikið. Það getur leynst mikið af þekkingu, boðskap og tilfiningum í einni sögu og það eru til margar leiðir til að segja sömu söguna. Sögumaður með góðan ásetning getur gert mikið gagn og haft góð áhrif á marga. List að umbreyta lífum. Það er synd að sjá mikilvæga miðla misnotaða. Allt í einu er áhorfandinn farinn að drepa tímann og lesandinn hættur að læra.

Ég þakka Akureyri fyrir seinustu viku,
Akureyri er frábær bær.

Skrifað fyrir sunnan

2011-03-21T02:18:00.003Z

Ég kom aftur í bæinn á fimmtudag og hef verið á fótum síðan. Það var ekki liðinn klukkutími frá því að ég kom að ég var farinn út á tónleika. Myrra vinkona mín benti mér á þá, hún var að spila með hljómsveitinni sinni Andvara, ég mæli með henni, ljúf músík. Föstudagurinn fór með mig í heimsókn til CLARA, láta vita af mér og svo loks náði ég í nýju tölvuna mína, hann Ella. Hann heitir Erlingur (Air-lingur) og hefur strax náð að heilla mig. Þótt ég hafi ekki verið ýkja lengi frá hefur fólk tekið hlýlega á móti mér aftur, mér þykir vænt um það. MBM bauð mér í mat og síðan fórum við saman á Connoisseur kvöld, en þar sitjum við saman, hlustum á góða músík, drekkum gott whiskey og reykjum góða vindla í góðum félagsskap.
Laugardagur, sundferð með félögum, árshátíð röskvu og síðan þrefalt kvartaldarafmæli. Þessi þriggja daga syrpa neyddi mig til að vera að mestu leyti rúmliggjandi í dag.

Ég fann samt strax þegar ég kom í bæinn hvað fólk var á allt öðru tempói. Jafnvel að einhverju leyti líka þegar ég kom til Akureyrar frá Raufarhöfn. Það er samt mun áþreyfanlegri munur þegar maður rennur inn í Reykjavíkina.

Ég keypti tvær bækur, The Art of Dramatic Writing & Story. Ég vonandi læri e-ð um að búa til sögur eftir þann lestur. Hlakka til að lesa þetta. Ég hef lítið við þetta að bæta, fyrir utan að ég hef ekki hugmynd um hvað ég ætla að skrifa fyrir mánudagssöguna á morgun. Ég spái því að hún verði mjög stutt...
Það er fínt að vera kominn aftur... í bili

Snúandi heiminum á hvolf og miðvikudagur á Akureyri

2011-03-17T01:46:00.001Z

Ef það tvennt sem ég trúi á að breyti fólki til góðs, þ.e. hvetji til betri hegðunar og vekji tilhneigingu til að leiða gott af sér þá er það annars vegar reynslusögur af bæði afrekum og mistökum og hins vegar fordæmi fólks sem gerir sjálft góða hluti, hvort sem það er meðvitað eða ómeðvitað. Samtök eins og RSA.org og Ted.com eru miðlar sem dreifa nákvæmlega þessum tveimur hlutum og því finnst mér ótrúlega spennandi að sjá hvernig kynslóðir sem hafa svona greiðan aðgang að þessu efni eiga eftir að taka í þetta. Ég talaði um skort á akademískum innblástri í menntabyltingarpistli sem ég skrifaði fyrir þessa síðu og í raun geta þessi tvö vefsvæði fyllt vel uppí það innblástursleysi. Þetta vídjó sem fylgir hér með til hægri er dæmi sem ég held að gæti kveikt í mörgum til að fá áhuga á list, jafnvel bara að hugsa öðruvísi um hvernig hægt sé að reyna á einhver gildandi viðmið og sjá hvar línan liggur. Ef fólk er að fara að brjóta reglur þá er líklega best að það geri það án þess að valda skaða og geri það með góðum ásetningi. Þetta minnir dáldið á Exit through the giftshop, sem ég sá um daginn, mæli með henni, fólk sem lætur almenning hugsa, hvort sem því líkar betur eða verr.

Ég vil gefa sérstakt shout-out á snillingana í Sláturfélagi Seltjarnarness, þeir hræktu upp körfuboltaliði í hálfkæringi, ákváðu að setja smá alvöru í þetta og eru komnir í úrslit í utandeildinni. Til að toppa fagmennskuna héldu þeir (settu á svið) blaðamannafund sem mér fannst ógeeeðslega góður.

Vinkona mín bað mig um að skrifa í smáatriðum uppáhaldsbroti af deginum mínu, mér fannst það dáldið sniðug pæling þannig að ég varð auðveldlega að ósk hennar. Reyndar svindlaði ég smá því þetta var kannski ekki uppáhaldsbrotið, eða ég veit ekki, erfitt að gera upp á milli. Ég ætla að henda henni hér í lokin til að hún týnist ekki í tölvunni.

Miðvikudagur á Akureyri

Ég geri mér grein fyrir að ég þurfi á meira en frakkanum að halda, húfan er samt fyrir sunnan og smá snjór hefur aldrei skaðað neinn. Það er líka svo gaman að hrista snjóinn af hárinu, þannig ég hugsa bara um það. Ég opna hurðina, stíg á brakandi dúninn og byrja að safna snjó í hárið á mér. Það er nauðsynlegt að ná smá birtu í augun, það hef ég lesið frá skammdegisþunglyndispistlum í skammdegisþunglyndisþönkum og verið skammdegisþunglyndisþakklátur fyrir þá vitneskju. Snjórinn gerir það að verkum að birtan er tvöföld þannig mér finnst eins og ég græði á því. Þetta ferðarlag verður líka bara stutt, fann ekki kaffi í íbúðinni þannig að Samkaupsrölt þarf það að vera. Þetta er betri afsökun en engin til að rífa sig á röltið. Ég hef gaman að því hvað bílar eiga erfitt í hálkunni þrátt fyrir að vona auðvita allt það besta. Ég brosi, hinkra við götuna og hleypi einum þeirra framhjá mér í yfirlæti mínu. Ég hugsa „haha, þessir aumingja bílar allveg máttlausir í klakanum“. Um leið og þeirri röddu lýkur renn ég á klaka sem sat í skjóli undir snjónum. Ég skoppa upp eins og um viðbragð væri að ræða og renni augunum um nágrennið til að vera fullviss um að enginn af þessum bílum sem ég vorkenndi væru nú að hlakka yfir óförum mínum.

Ég labba inn í búðina, hristi ekki aðeins snjóinn af hárinu eins og mér hafði hlakkað til heldur líka að snjó af buxunum og frakkanum eftir fallið. Ég tek mér stuttan hring í búðinni til að kaupa nauðsynjavörur með kaffinu: snúð, æði-bita, lindu-buff og mjólk. Mjólkin var samt ekki fyrir kaffið enda drekk ég það aldrei öðruvísi en svart, það vantaði bara mjólk í húsið og ég er hugulsamur. Gangan til baka var mun betri, enda mun varkárari í þetta skiptið, maður þarf að detta reglulega til þess eins að vera minntur á svellið, þetta er kennslustund í hógværð. Eins er gott að komast aftur í hlýjuna heim í stofu, ég smakka kaffið, það er gott. En eftir fyrsta bitann af snúðinum uppgötva ég að mér langaði ekkert í snúð, ég píni samt tvo bita í viðbót og játa mig síðan sigraðan. Tvær lexíur lærðar fyrir næstu Akureyrarferð, labbaðu varlega og slepptu því að kaupa snúð.

Einu skrefi nær borginni

2011-03-14T18:58:00.003Z

Langafi Hólmsteinn

Ég er ekkert að flýta mér, ég skrifa þetta frá Akureyri. Ég fékk að fljóta með frænda mínum örlítið suður en aðalega vestur. Ég skrifaði smásögu áðan á sama kaffihúsi og ég skrifaði ástaróð til Akureyrar fyrir rétt rúmlega ári. Ég finn að ég er allur að koma til með sögurnar mínar, erfiðast er að búa til rammann og gróft plot. En eftir það næ ég oftast frekar fljótlega að skapa persónur sem þurfa að vera aðlaðandi eða í það minnsta áhugaverðar. Eftir það ná þær sjálfar að mestu leyti að fylla í eyðurnar. Mesta kúnstin sem ég hef reynt að ná tökum á er að finna lengd á sögunum. Ég byrjaði t.d. á sögunni um dag tvö hjá pari sem ég hafði ekki ákveðið hvernig ætti að enda og því fór það þannig að hún varð alltí einu helmingi lengri en ég hafði séð fyrir mér. Ég held ég hafi samt lært mikið af henni. T.d. ekki bara byrja með persónur og sögusvið og skrifa nema búast við að hún gæti farið með þig langa leið.

Ég náði neðstu línunni

Ég eyddi seinustu dögum mínum á Raufarhöfn með því að fara á ball, síðan á snjósleða og svo að lokum með bolluáti. Ég skil Gunnu frænku ekki eina eftir, Bjössi bróðir minn og Júlli frændi eru þeir sem skipta mér út. Ég ætla síðan að halda aðeins áfram að undirbúa jarðvegin fyrir sögusöfnun um langafa, það verður aðeins auðveldara með betra neti því ég vinn svo mikið á vefþjónustum. Ég hugsa um að það liggi samt þokkalega á þessu, hvernig get ég orðað þetta kurteisislega, því lengur sem líður því erfiðara verður fyrir mig að tala við fólk sem man vel eftir honum. Ég er samt kominn með nokkra kontakta sem ég ætti að geta hringt í.
Ég er enn óljós um hvað ég á að gera í peningamálum, ég óska eftir því að geta fengið einhverjar tekjur á að skrifa en sé samt ekki hvernig það getur gerst eins og er. Ég veit ekki hvernig þetta virkar, hvernig reglurnar eru og hverju ég á að búast við. Ég var búinn að lofa mér að byrja á 100+ blaðsíðna sögu í mánuðinum, eða lofaði ég mér að klára hana í mánuðinum? Ég er með þetta skrifað einhversstaðar. Ég þyrfti engu að síður að byrja á henni, ákveða um hvað mér finnst þess virði að skrifa 100 síður. Kannski að ég geri tilraun til að selja hana. Það getur ekki verið mikið mál þessa dagana að selja smásögu fyrir klink, bara pdf-ið. Það yrði áhugaverð tilraun.

Tvíburar: Gunna frænka og pabbi

Það er búið að vera gaman að búa til sögur og skrifa blogg. Fylgjast með því sem er að gerast í heiminum og fylgjast með fólki. Að hugsa um hvað keyrir fólk áfram og hvað kveikir í því. Á Raufarhöfn er svo mikið af góðu fólki sem vill það besta fyrir bæinn sinn, það vill sjá bæinn stækka og lifna við. Ég vil sjá það líka, en eins og með svo margt annað þá þarf að vera með aðeins meiri læti til að breyta hlutum. Pólitíkin er þannig, það er ekkert gert nema í viðbrögðum við látum. Starf pólitíkusar er að lækka hávaða í fólki. Mér heyrðist á fólki í ferð minni að það væri tilbúið að láta í sér heyra. Það verður síðan að koma í ljós.

Ást í Japan

2011-03-14T01:45:00.000Z

Ég held að við ættum öll að geta tekið 5 mínútur frá IceSave pælingum á dag og hugsað um það sem skiptir máli: Hvað mannskepnan getur verið máttug eins og núna í Japan, af því að fólk elskar hvort annað.

Náttskáld og soundtrack

2011-03-11T03:13:00.003Z

Radiohead eru nýbúnir að gefa út plötu sem ég hef mikið verið að hlusta á. Ég býst því við að lögin á þeirri plötu eiga eftir að minna mig á Raufarhöfn framvegis, eins og svo mörg lög minna okkur á ákveðin sumur, einhverjar sérstakar manneskjur og eins og í þessu tilviki, staði. Það er einmitt hættulegt hvað við getum fengið óbeit á góðum lögum bara af því að þau hittu á vont tímabil í lífinu, en þannig er tónlist, hún er tilfiningaleg, sköpuð þannig (oftast... takk Bieber) og upplifuð þannig.

Ég ætla, ef ekki í sumar, á næsta ári út á sjó. Mér finnst það gera minna úr því að geta sagst hafa farið í kringum heiminn ef ég hef ekki einu sinni farið út á sjó hérna heima. Ég hef farið langt til að víkka sjóndeildarhring minn en hef farið á meðan á mis við það sem er nær. Margir hafa einmitt spurt mig nýlega, aðalega þá í kjölfar tímamótapistilsins, hvort ég ætlaði ekki út. Ég sé kannski hvernig það hefði verið þokkalega lógíst. Og ég er viss um að ég hefði farið hefði ég ekki átt þessa tæpu hálfs árs heimsreisu eftir stúdentsprófið. Ég lifi enn dálítið á henni. Fjallgöngurnar í Ecuador, skálinn í Chile, Amazon næturnar í úrhellinu, Fallhlífastökkið í Nýja Sjálandi og næturlífið í Hong Kong. Ég bæti síðan við túrinn á Ríben við þennan lista og finn síðan e-ð næst. Ég á til dæmis eftir að sjá Colloseum, Parthanon og Pýramídana. Kannski að það sé næsta mission.

Ég hafði samband við þekktan rithöfund og bað hann um góð ráð, sem ég fékk. Hann sagði mér að byrja bara að skapa, fá feedback og halda síðan áfram. Vera opinn, prófa nýja hluti, hafa trú á því sem maður gerir og kýla þetta áfram. Ég held að ég sé að vissu leyti byrjaður að taka hann á orðinu. Ég er að hugsa um hvað ég get gert til að kick starta mér áfram. Æðislegt hvað fólk er til í að hjálpa manni, hann svaraði mér samdægurs. Ég er kominn langt á leið með ljóðabók, kannski að ég klári hana fyrir sumarið og gefi út. Mér langar samt að gefa hana út stafrænt jafnvel, látið fylgja tónlist með ljóðunum og jafnvel myndir eða myndbrot. Í það minnsta eiga möguleikan á að kaupa þannig útgáfu. Hætta með þessa einu vídd á listinni, bara ljóð og búið, reyna að gefa fleirri möguleika á að upplifa ljóðin. Texti, mynd og músík. Ég á eftir að pæla betur í þessu. Reyndar vill frænka mín að ég haldi áfram með Kama söguna, hún lagði meira að segja til næsta skref í sögunni, óvitlaust. Ég loka ekki á það, ég var mjög sáttur með þá sögu, ég las hana aftur áðan sem er stórhættulegt. En hún leggst enn ágætlega í mér.

Ég vil ljúka færslunni á að þakka fyrir heiðurinn sem mér áhlotnaðist við að dæma búningakeppni á öskudaginn hér á Raufarhöfn. Þetta var ótrúlega gaman að sjá hvað sköpunargleðin er rík hjá krökkunum hérna. Ég náði svo lélegum myndum að ég verð að fá að hlekkja seinna á einhvern sem stóð sig betur. Ég hendi inn í skaðabætur enn annarri af litla frænda mínum. Hann var vígalegur.

Listamaðurinn H.Homm

2011-03-09T15:55:00.002Z

Ég hef lengi litið á mig sem listamann, en af einhverri ástæðu ekki lagt leið mína í þá átt. Líklega er ástæðan að mig hefur ekki langað að sækja listnám neitt sérstaklega. Ég veit ekki hvaðan tilfiningin um listamann kemur, ég hef alltaf litið mjög upp til listamanna og hef haft ánægju af því að skapa eitthvað listrænt, þá aðalega tónlist og kannski kvikmyndir. Núna síðkastið hefur þessi orka farið í átt að ljóða- og sögugerð. Hingað til hef ég verið hikandi að viðurkenna hvað mér finnst ég vera. Ég hef litið á að það sé annara að segja hvað ég er, það er þá bara mismunandi eftir hverjum og einum og ég enda því í mörgum hlutverkum. Þar af leiðir að ég hef litið á mig sem frekar fjölhæfan, enda sjá margir ólíka kosti í mér eftir því hvernig samband okkar hefur verið. Það er ekki fyrr en ég stíg aðeins út frá fólki sem merkir mig að ég get séð sjálfan mig strípaðan þessum merkingum. Ætli ég leyfi mér ekki að halda mig við "listamann" til að byrja með. Það eina sem ég þarf að óttast nú er ekki hvort ég sé listamaður, heldur hvort ég sé góður. Og ef ég reynist lélegur, þá verð ég bara að lifa með því og læra.

Með þessari "ákvörðun" minni um að leggja leið mína í átt að listinni bjó ég til alter-ego til að halda þessu hæfilega scitzofrenic. Sjálfhverfan virðist því miður magnast þrátt fyrir yfirlýsingar um andstæðan ásetning, það er kannski eðlilegt þegar ég er svona mikið í hausnum á mér. Ég skal reyna að halda henni úr samtölum og hafa hana auðlesanlega hér á blogginu. Sorry með mig.

Afi Bjössi

Ég fann nokkrar sögur og dót um langafa Hólmstein og reyndar afa Bjössa í leiðinni þegar ég var að grúska uppá Setbergi. Ég hef verið að tala við nokkra hér í kring um þá, mér var sagt að með því að rekja sögur þeirra væri ég í raun að rekja sögu Raufarhafnar í leiðinni, það stór áhrif áttu þeir að hafa á uppbyggingu og lífshlaup bæjarins og þannig er saga þeirra og bæjarins samofin. Það gefur mér tilefni til bjartsýni um möguleika mína sem manneskju, að vita að þeir hafi verið jafn vel liðnir og mikils metnir og sögur segja. Ég hef öfundað pabba minn af þeim kostum sem hann er gefinn sem ég á erfitt að tileinka mér, þennan aga og vinnusiðferði, síðan sé ég í sögum af pabba og afa hans hvað þeir voru klaufskir og kærulausir jafnvel en hafi á móti bætt það vel upp með gríðarlegu gáfnarfari. Mér sýnist þeirra gallar hafa hoppað yfir eina kynslóð, ég naut góðs af því í uppeldinu.

Sjávarborg eða Hólmsteinshúsið eins og það
var stundum kallað

Þegar ég fer héðan verður það með trega. Ég fór út að hlaupa í gærkvöldi og komst ekki lengra en 50 metra þegar mér brá við stjörnuhimininn. Mér bókstaflega brá hvað himininn var þakinn stjörnum, ég þurfti að staðnæmast og réði ekki við brosið sem brotnaði á andlitinu á mér. Þegar ég hélt áfram leið mér eins og ég væri að skokka útí geim, ég þurfti að vanda mig við að horfa vel leiðina sem lá næstu metra því hausinn leitaði alltaf upp. Ekki var það verra þegar að ég fór framhjá tjörninni sem frysti stjörnurnar í spegilmyndinni. Þetta átti samt eftir að blikna í samanburði við norðurljósin sem mætti mér þegar ég var hálfnaður með leiðina. Það var þessi sprunga á himninum þvert yfir Melrakkasléttuna sem dansaði við græna diskóljósið sem leyndist í salnum fyrir innan þessa sprungu. Ef kuldinn hefði ekki neytt mig til að halda áfram hlaupinu hefði ég hiklaust náð að lifa þarna lengur en ljósin, en veðrið vann mig í þetta sinn.

Ég er ekki ennþá farinn héðan en strax er ég farinn að hlakka til að koma næst.

The Power of Lonely

2011-03-07T17:46:00.000Z

Ég hugsa að ég komi hingað þegar það eru sólstöður í sumar og fylgist með sólinni rúlla yfir sjóndeildarhringinn. Ég gerði það seinast sem lítill strákur og er með óljósa mynd af því í minninu. Jói skólastjóri talaði um að finna sér góðan stað, með sólstól og kaldan bjór, sú hugmynd er svo ótrúlega heillandi að ég á erfitt með að hafna henni. Ég mun reyna að plata eitthvað fólk með mér og vona að það viðri vel.

Síðan komst ég að því að það sem ég er að gera með Raufarhafnarferðinni er gott mál. Ég svo sem vissi það, því tilfiningin var góð, en Tóti félagi minn benti mér á mjög góða grein sem styður tilfininguna, The Power of Lonely. Alltaf gott þegar að rannsóknir styðja tilfiningarnar manns.

Ég færði sögurnar mínar frá blogginu hingað, mér fannst það ekki passa að hafa blogg og sögurnar á sama stað. Annað verður bara fyrir hinu. Ég bjó til eina sögu um helgina, Kama, og fékk Magnús Berg félaga minn til að fara yfir hana. Reyni að læra af því hvað ég gerði vitlaust og losa mig við þessa ávana. Ég verð samt að halda mínum stíl og ekki sótthreinsa textann til að þóknast málfræðifasisma. Þetta er eins og flest annað alltaf spurning um samhengi. Ég hef lýst sjálfum mér sem málfarslíberalista, enda finnst mér nýyrðasmíði og kæruleysi í málfari oft skapa skemmtilega texta, ég vil að tungumálið þróist og held að það geri það óhjákvæmlega. Það er bara spurning um hvort ég nái að hafa einhver áhrif á það eða ekki.

Það styttist í að ég snúi aftur suður, ég er búinn að hafa það einum of gott hérna og kominn tími til að ég komi mér á hreyfingu. Gunna er að spilla mér með humri, hvítvíni og vatnsdeigsbollum. Ég þarf að koma mér heim, finna mér leið til að eiga einhvern pening í sumar og eftir það. Ég þarf að finna mér stað til að búa á. Ég þarf að gera allt þetta á meðan ég tryggi það að það fari með mig í rétt átt. Ég er byrjaður að vera hreinskilinn um hvað ég vil og vil ekki þegar að fólk talar við mig. Ef ég vil ekki gera eitthvað þá er ég að ná að útskýra af hverju mun betur. Ef ég næ fólki til að skilja ástæðurnar þá er þetta auðveldara. Þetta er allt á réttri leið

"því þar sem alt er miðað við einn endi, hlýtur alt um leið að vera miðað við þann allrabesta endi."

Dagur í lífi

2011-03-04T22:59:00.005Z

Þessi pressu-umfjöllun virðist hafa farið ágætlega í fólk. Þetta var mun meira lesið en ég bjóst við, enda er ég sammála þeim sem sá ekki mikla frétt í þessu. Það virðist samt eins og margir tengi við þetta sem ég er að gera, bæði í gegnum ósk um að gera það sama og sjá einnig rómantíkina í þessu. Ég bað hana Björgu vinkonu mína sem tók þetta viðtal um að reyna að halda dramatíkinni í lágmarki og henni tókst það ágætlega til að mínu mati.

Þessir eru stundum á hlaupaleiðinni

Það sem kom samt ekki fram í þessu viðtali var hversu mikilvægt hlutverk þessi bær spilar. Hvað hann er mér ótrúlega gildishlaðinn. Án nokkurrar fyrirhafnar hellast yfir mig óljósar minningar sem óskiljanlega hræra í mér og ég brosi eins og barn án þess að vita af hverju. Það er kannski einhver gömul hjólaleið sem ég var vanur að fara, einhver gangstéttarhella sem ég viljandi gekk alltaf framhjá eða hús sem ég nú hleyp framhjá en einu sinni heimsótti eitt sumarið sem ég eyddi hérna. Það er jafn sorglegt á móti að sjá hversu lítið er eftir að bænum sem blómstraði þegar ég flutti héðan sem strákur. Frænka mín talaði um hvað það hefði verið erfitt að finna hér hús til að flytja í þegar hún var í leit að húsi til að búa í með manni sínum og börnum. Nú standa mörg hús auð og í gær fór ein blokk uppboð fyrir 100.000 krónur. Uppruna þessarar ógæfu má rekja til hræðilegrar peningastjórn bæjarins, eða bæjarstjóra, sem keyrði hreppinn í þrot með áhættusæknum hlutabréfakaupum um árþúsundamótin. Það væri gaman að sjá líf færast í aukar hérna og ég hef heyrt margar góðar hugmyndir sem mér finnst raunsæjar. Listamannaathvarf á sumrin væri e-ð sem ég trúi að margir myndu nýta sér, einyrkjar með einfaldan business eins og bókhaldsþjónustu gætu eytt sínum dögum hér og jafnvel íþróttaæfingabúðir væru tilvaldnar hérna í einn hollasta, ómengaðasta og ósnertasta hluta landsins. Fyrst þarf samt netið að komast í almennilegt stand. Ég held að það sé mesta baráttumál fyrir svona bæi að fólk eigi í möguleika á auðveldum samskiptum og vinnu í gegnum netið.

Björn Grétar, eins og ég að ákveða hvað hann vill verða.

Dagarnir mínir eru nokkurn vegin búnir að fara á þennan veg: ég vakna 12...ish, ég fæ mér morgun/hádegismat og síðan tjekka á emailum og notifications yfir kaffibolla. Ég fer yfir lista sem ég hef safnað um áhugavert fólk og les um það og þeirra skrif. Ég mun fara seinna í að lesa nákvæmlega það sem það skrifaði, sá listi er í smíðum. Ég kíki kannski yfir í heimsókn til litla frænda sem er í kringum hálfs árs og spjalla við hann, hann er mjög svo heimspekilegur en lítið í pólitíkinni ennþá. Ég fer út að skokka, skoða bæinn og dett í gymið. Það er íþróttahús hérna en ég hef látið mér nægja leikvöllinn í æfingar. Því miður eru ekki það margir krakkar hér að hann sé upptekinn fyrir mér. Eftir skokkið þá er það kvöldmatur og síðan annaðhvort sturta eða skroppið í pottinn til Bimmu og Rixa. Í gær létu norðurljós sjá sig, eins og guðanna fleygur með síðan dansandi blaði. Á tímabili leit út fyrir að ljósahnífurinn myndi hylja allan himinn áður en hann leystist upp til að skyggja ekki á stjörnurnar.

Ég skil vel hvers vegna fólk kemur utan að heimi til að sjá norðurljósin okkar, og þau sem búa hérna fyrir norðan eru í dýrri áskrift gjaldlaust.

Gym-ið... grjóthart

Pródúktívasti tíminn minn er síðan á kvöldin og þá reyni ég að koma því sem mér datt í hug um daginn á blað. Þetta hefur allt hjálpað til við að hægja á mér og hugsa, eins hef ég náð að æfa mig í að skrifa, eitthvað sem ég hef gert af mínu eigin frumkvæði og mér finnst að sé eitthvað sem ég vil halda áfram að gera. Ég hugsa að ef ég finn einhverja leið til að lifa á því þá sé það stór hluti af því að komast á næsta stig. Hvað sem það þýðir... Líklega það að hafa ánægju af því sem við lifum á.

Ég held að ég þurfi fyndna ketti á þetta blogg, þá er þetta bara komið...

Raufarhöfn - fyrirheitna landið

Um framtíðar samræður mínar

2011-03-02T22:29:00.001Z

Það eiga margir inni hjá mér loforð um hitting þegar ég kem aftur í bæinn, Tímamótarpistillinn minn virðist hafa hrært í mörgum. Ég er samviskusamlega að halda utan um þann lista og gaman að sjá hann svo fjölbreyttan á svo margan hátt. Þar eru ungir æskuvinir, kunningjar sem tengja við skrifin mín og fólk sem einfaldlega vill mér vel. Ég tel mig mjög ríkan að þessu leyti og er sannfærður um að ég hafi verið að gera eitthvað rétt öll þessi ár fyrst að ég hef náð að safna þessum auð. Ég trúi því að það hafi hjálpað þegar um næst seinustu áramót setti ég niður í heit nokkra hluti sem ég hafði tamið mér í samskiptum og skoðannamyndun um annað fólk. Ástæðan að ég setti þetta í heit og skrifaði niður er einungis til að auðveldara sé fyrir mig að muna þetta og vísa í þegar ég stend mig að því að ganga á móti þessu.

Fyrir það fyrsta hef ég það að meginreglu að leyfa fólki að njóta vafans. Þetta hefur reynst eitt besta ráð sem ég hef gefið sjálfum mér, og ástæðan fyrir því að ég byrjaði á þessu var sá ótrúlegi pirringur og ósanngirni þegar ég lenti í því að mér voru gefnar upp einhverjar skoðannir eða lá undir ásökunum sem reyndust vera rangar. Í flestum ef ekki öllum tilvikum var hlaupið á eitthvað sem hefur bringlast í einhverjum boðleiðum eins og langt orð í fjölmennum hvísluleik. Oftar er hneykslanleg saga skemmtilegri en sannleikurinn og því freistandi að falast ekki eftir frekari upplýsingum. Þetta er samt ósiður sem á að vaxa úr fólki fljótt eftir gelgjuna. Ég veit ekki hvort þetta hafi alltaf verið svona, og líklega er það raunin, en mér finnst mikilvægt að fólki sé sýnd sú kurteisi að það njóti vafans þegar um það er slúðrað og rætt.
Næsta regla sem ég tamdi mér er að aðskilja fólk frá þeirra pólitík. Þarna er ég aðalega að tala um hvaða flokkshagi þeir halda sér við eða stjórnmálastefnu þau aðhyllast. Aftur er þetta eitthvað sem mér hefur fundist dónalegt þegar ég hef lent í þessu, sérstaklega í því ljósi að ég á enn eftir að mynda mér mína persónulegu stjórnmálaskoðun. Ég hef verið bendlaður og beinlínis sakaður um að styðja alla flokka fyrir utan Hreyfinguna. Ég er Vinstri Grænn útaf efasemdum mínum við álhyggju, ég er Samfylkingarmaður því að ég tók þátt í háskólapólitíkinni á lista Röskvu, sem eru félagshyggjusamtök. Ég er Framsóknarmaður því að ég kem úr framsóknarfjölskyldu og ég er Sjálfstæðismaður útaf mínum líberalískum markaðsskoðunum og auðvita sú staðreynd að ég ólst upp á nesinu. Að sjálfsögðu má ekki gleyma að ég er Besta flokksmaður því að ég er trúður. Þetta sér fólk því það leitar uppi hluti sem aðskilja frekar en sameina. Það má vel vera að það sé hægt að lesa mikið í fólk frá því hvaða flokkum það fylgir, hins vegar finnst mér dónalegt að eiga í samtölum þar sem gert er ráð fyrir pólitískum staðalímyndum. Fólk er í flokkum af allskonar ástæðum, það er ekki hægt að festa á það stefnu flokksins og eiga samtal við það á þeim forsendum.

Ég hef trú að ég sé kominn í ágæta æfingu í þessum tveimur atriðum. Ég held þó áfram að vera vakandi því það kemur fyrir að ég brjóti þessar reglur, þá verð ég bara að passa mig að vera nógu auðmjúkur til að viðurkenna það og biðjast afsökunar. Ég er samt alltaf að reyna að bæta mig og er með næstu tvö atriði sem ég vil endilega venja mig á.

Myndir sem ég tók á jogginu i dag

Fyrir það fyrsta vil ég vera dulegari í að reyna að skilja hvað fólk er að segja. Stundum er ég í efa en hef látið eins og ég skil í ótta við að trufla flæði samtalsins eða líta út fyrir að vera tregur. En uppá síðkastið hef ég komist að því að með því að reyna að skilja verða samræðurnar mun dýpri og áþreifanlegri. Það er jafnvel spurning um að prófa að spurja þrátt fyrir að skilja bara til að fá skýrari samtal, kannski að það sé ofaukið, það gæti orðið frekar þreytt til lengdar get ég ímyndað mér.
Síðast en ekki síst er ég í átaki gegn sjálhverfu. Ég lendi of oft í samtölum sem er snúið í sögur af sjálfu sér. Það er ekkert út á það að setja ef sögurnar bæta samtalið, en of oft virðast þær bara vera tilraun til að eiga sem flest orð í þessari samtalskeppni. Of sjaldan er reynt að kafa dýpra, spyrja spurninga og velta upp hugmyndum. Verst er þegar byrjuð er saga, t.d. af seinkun flugvélar á flugvelli og allir aðilar við borðið eiga svipaða sögu, þeim finnst það knúið til að segja hana og áður en vitað er af eru 20 mínútur liðnar af samtalinu, sex til átta sögur sagðar en engin sagan er góð (sem líklega flestir hefðu getað uppgötvað ef það hefði tekið sér smá umhugsunarfrest áður en það lagði af stað með hjörðinni). Ég á enn erfiðast með þetta mál, en ég er að taka mig á. Bara það að vera meðvitaður hjálpar töluvert.

P.s. myndirnar tengjast blogginu ekkert fyrir utan að þær eru teknar á sama degi og þetta er skrifað og í sama bæ. Síðan minni ég á mottumars.

Vikuró

2011-03-01T20:11:00.003Z

Það er nú liðin vika frá því ég kom norður í athvarf til tvíburasystur pabba og hafa þær báðar reynst mér mjög vel, þ.e. vikan og Gunna frænka. Ég hef reynt að æfa mig í skrifum og fyrir utan bloggið skrifaði ég pistil fyrir Hugmyndahús Háskólanna, sem er því miður að hætta, sem og eina smásögu fyrir mánudagssöguklúbbinn sem stendur hingað til einungis af mér og Gimma. Ég sé að ég er enn að klaufkast með „rétta“ íslensku enda fljótfær og kærulaus, það eru lestir sem ég er meðvitaður um og mun læra frá. Þetta fer eflaust í taugarnar á einhverjum og mun ég því reyna að vanda mig meira.

Ég hef hlaupið þokkalega mikið hér fyrir norðan og reynt að stoppa aðeins til að taka myndir. Ég fagna þeirri þróun að myndavélasímar fara batnandi og finnst mér minn sími vera að standa sig prýðilega í myndavélarhlutverkinu. Þetta er þreytt klisja en svo sönn að landið er ótrúlega fallegt. Ég skammast mín fyrir að hafa ekki séð meira að því. Kannski fæ ég að bæta úr því í sumar.

Ég held að fyrsta skrefið mitt í þessari persónulegu uppfærslu sé langleiðina stigið. Ég hef haft mikla ró og mikið næði, það er farið að draga frá áður skýjuðum huga og hann orðinn skýrari. Það hefur þó haft það að verkum að það vakna frekar spurningar heldur en svör. Við þessum spurningum get ég varla gripið svör eins míns liðs frekar en við svo mörgu og þau svör sem ég hef á reiðum höndum eiga rúm til að breytast og batna. Ég sé því þessar spurningar sem leiðarvísi frekar en áfangastað og svörin mun ég sækja til vina og vandamanna í bland við mín eigin. Ég er þeirri gæfu aðnjótandi að eiga ofgnótt vina sem eru mun betur gefnir en ég á svo mörgum sviðum, það ætla ég mér að nýta.

Það er tvennt sem ég mun nú sækja í sem ég trúi að skipti miklu máli hvað varðar andlega vellíðan. Fyrst er varðandi fortíðina, það er að eiga eitthvað í náinni fortíð sem ég tel mig hreykinn af. Það þarf ekki að vera mikið, enda eru ótrúlegustu hlutir sem gera mig ánægðan með sjálfan mig. Gott samtal við góðan vin eða vel skrifuð lína dugar mér oft lengi. Annað sem ég mun líta eftir er varðandi framtíðina, sú stefna sem ég stilli, hvort það séu ábyrgðir sem ég tek á mínar hendur eða verkefni og þá tryggja að þau eru þess eðlis að ég taki ánægju úr þeim og þroskist. Í bland við þetta eru auðvitað daglegar lífsnautnir, en þær sitja því miður sjaldan lengi í manni.

Ég á samt nokkuð eftir ógert og sumt þarf aðeins að skýrast þar til ég sný heim af heimskautsbauginum, þótt ég vilji kjósa að kalla bæinn heimili mitt að einhverju leyti. Þetta framhald mitt af sálarstillingunni er á réttri leið og ég sé fyrir endan á þessum kafla, í það minnsta í bili.

Norðandagar

2011-02-26T00:36:00.002Z

Gerið mér greiða og setið "How To Dissapear Completely" með Radiohead á fóninn á meðan þið lesið þetta. Eða allavega eitthvað lag. Við höfum öll gott að því að eiga gott soundtrack til að blanda með hugsunum, tónlistin á það til að gera þær fyllri, jafnvel flottari.

Ég veit þið hafið engar áhyggjur en ég hef það mjög gott hérna fyrir norðan. Ég hef byrjað dagana mína uppúr hádegi, skokkað nokkra kílómetra og síðan reynt að skrifa eitthvað. Ég hef látið duga hingað til að skrifa eitthvað, það er spurning hvort ég fari að breyta því í eitthvað ákveðið.

Haukur Homm & Björn Grétar (Homm)

Ég á þrjár sögur sem ég hef byrjað á, mismikið, sem ég gæti prófað að halda áfram með. Saga A er um mann í kringum þrítugt sem vinnur hjá tölvuviðgerðarþjónustu sem er skotinn í símadömu, hann býr með homma og hatar vinnufélaga sinn. Saga B er um strák sem er rétt um tvítugt og lendir í slysi, hann er síðan sendur til sálfræðings á meðan hann er að jafna sig á spítalanum af því að hjúkkan er hrædd um kæruleysislega nálgun hans á sjálfsmorði. Saga C fylgir sérstökum einstakling í gegnum æviskeiðið sitt. Við sjáum hvernig hann mótast frá ungu barni til fullmótaðs einstaklings. Í byrjun í gegnum sögumann en síðar í gegnum besta vin hans. Ég hugsa að ég ætti að geta fylgst aðeins með litla frænda mínum honum Birni Grétari til að skyggnast inní hugarheim smábarns. Börn eru svo fyndin, t.d. ældi Bjössi á mig og hann lét eins og ekkert hafði gerst. Sjálfstraustið í hámarki.

Setberg

Það er bara heillandi að hugsa til þess hvað hlutir hafa mis sterk áhrif á okkur þegar við erum ung. Það er líka svo ótrúlega persónubundið og í raun persónubundnara því eldri sem þú verður. Það sem fullorðnu fólki gæti fundist smávægilegt gæti staðið í ungum einstaklingum alla sína ævi. Ég sem barn man eftir að verið að dorga á bryggjunni á Raufarhöfn, við veiddum fisk og vorum að draga hann uppúr bryggjunni þegar að mávur kom aðsvífandi og gleypti fiskinn. En þessi máltíð kom gegn grimmu gjaldi, því núna var öngullinn kræktur í gegnum gogginn. Þetta var mögnuð sýn og eftirleikurinn var fyrir mér ógleymanlegur. Hvað ég kvaldist með aumingja fuglinum á meðan þeir fullorðnu rifu öngulinn úr kjaftinum á honum. Þetta er innritað í mig, ég tel mig nokkuð vissan um að maðurinn sem fjarlægði öngulinn eigi þokkalega erfitt með að muna eftir þessum atburði jafnvel þótt ég myndi minna á hann.

Ég ætla að skrifa í Setbergi. Setberg er þar sem amma og afi áttu heima, amma á í raun enn heima þarna en er meira í íbúðinni sinni fyrir sunnan, þar sem hún flutti með afa eftir að hann veiktist. Setberg hefur ótrúlega góðan anda og frið. Þar er lítið um truflanir sem er eftirsóknarvert.

Útsýnið úr stofunni

Þetta er líka tilraun til að skipta um umhverfi til að gera ólíka hluti. Ég er að blogga með útsýnið út Þistilfjörðinn mér til aðstoðar, en ég held ég verði að vera í öðru sæti til að búa til sögu.

Annars á ég enn dáldið í að smíða mér mín verkefni og mínar áætlanir, en tilfiningin er góð og mig grunar að þetta eigi ekki eftir að taka langan tíma. Ég finn fyrir stígandi hleðslu og skýrleika. Ég þarf bara að hlutgera þetta svo ég missi það ekki strax og ég dett aftur í venjulegheitin. Hluti af lausninni er að detta ekki aftur í venjulegheitin, en það er annað mál.

Hvernig nenniði að lesa þetta?

Aðdáendabréf til Hugmyndahúss Háskólanna

2011-02-25T13:46:00.000Z

Það liggur fyrir að nú um mánaðarmótin verði Hugmyndahúsi Háskólanna útá granda lokað. Að því tilefni vil ég minna aðeins á af hverju það var sett á laggirnar og velta upp þeirri hugmynd um hvort það sé tímabært að loka því.

Fyrir þremur árum var vinsælt að tala um þau sprotafyrirtæki sem þyrftu nú að spretta upp og fylla upp í það stóra gat sem fjármálafyrirtækin skildi eftir. Í þeim anda var byrjað frábært framtak sem nefnist Hugmyndahús Háskólanna. Því var ætlað að skýla yfir unga sprota í einu mesta fárviðri sem sést hefur hér á landi sem ekki var hægt að líkja við öðru en efnahagslegum frostavetri mikla. Á tíma sem þarf mikla ræktun eftir gríðarlegt umrót var þessi garður lagður, þetta átti að vera vandaður jarðvegur og hann átti að sjá til nýrrar uppskeru. Ekki skyldi gera sömu mistök og með fjármálaveldið íslenska sem í var dælt sterum svo að sem mest sæist sem fyrst. Þannig byrjaði þetta ævintýri með Hugmyndahúsið, þetta var kærkomið gróðurhús, vel var sáð og vel um það séð.

Þó var ekki dælt fé í þetta verkefni, internet var fengið „að láni“ frá CCP og því kapall strengdur þvert yfir götuna til þeirra, rýmið var málað af íbúunum sjálfum og þau fáu húsgögn sem voru keypt fengust með stórum afslætti frá þrotabúum. Það mikla virði sem skapaðist var í þeim samskiptum sem áttu sér stað. Þarna voru fyrirtæki á svipuðum stað að rekast á svipaða veggi. Það er ómetanlegt fyrir fólk sem er að gera hluti í fyrsta sinn að hafa góðan stuðning og í þessu tilviki var stuðningurinn frá öðru fólki í sömu sporum. Allir voru staðráðnir í að gera þetta saman, hjálpa hvoru öðru og gera þetta rétt.

Sú myndlíking að Ísland hafi dottið í það á góðæristímanum er að mínu mati góð. Og ef ég yfirfæri hana á þessar aðstæður þá sýnist mér eins og eftir fylleríið hafi Ísland ákveðið, að í stað þess að byrja að drekka skynsamlega, þá var ákveðið að detta aðeins í einn edrúmánuð. Metnaðurinn er hins vegar ekki meiri en að febrúar verður fyrir valinu, enda stysti mánuðurinn. Það er því leiðinlega viðeigandi að Hugmyndahúsinu sé ætlað að loka nú í febrúar.

Ég skil að erfitt sé að safna fjármagni á þessum tímum, en það er synd að hætta að hirða um góðan garð. Höfum við ekki enn góð not af honum? Megum við ekki búast við að uppskera af þessu tagi taki lengri tíma en þetta? Ef það verður niðurstaðan að húsinu verði lokað þá verðum við mun fátækari fyrir vikið. Ég vitna í þýðingu Halldórs Laxness á Birtíngi Voltaires, þar fann Birtingur tilgang lífs síns „maður verður að rækta garðinn sinn“. Verðum við ekki að rækta garðinn okkar?

Og nú hvað?

2011-02-24T22:51:00.001Z

Ég er kominn norður, fyrsta skref stigið, ég er nú með hina löppina í loftinu að horfa niður á hvert ég vil stíga næst.

Ég er byrjaður ásamt félaga mínum í skriftarátaki. Við höfum einn dag í viku þar sem við verðum að skila af okkur einhverju skrifuðu, við skilgreindum þetta ekki nánar en ég ímynda mér að ég muni skila af mér sögum, skrifuðum samtölum og ljóðum. Ég á mánudaga og framvegis á hann miðvikudaga, ég skilaði af mér sögu sem ég skýrði "Um fullorðinn mann" á mánudag. Þetta gefur okkur aðhald í að æfa okkur, þetta er strax byrjað að borga sig þar sem ég fékk ótrúlega gott fídbakk af henni og allt uppbyggilegt. Ég myndi kunna að meta það áfram, ég veit að ég á enn mikið af slæmum ávönum sem ég þarf að losa mig við, aðra vil ég halda í; enda gera stundum nokkrir ljótir litir myndina betri.

Annað sem ég hef átt erfitt með að ákveða er hversu mikið kaos ég kem mér í. Af því litla sem ég hef skrifað hefur það besta komið á tíma þar sem ekki mikið jafnvægi og stöðugleiki hefur ríkt. Listin verður að lifa í óreglu án þess að safna rusli. Sköpunin kemur úr árekstrum, að finna eitthvað nýtt, að gera tilraunir. Það er erfitt að finna eitthvað nýtt ef þú ert fastur í rútínu. Ég má ekki hlaupa sama hringinn, drekka sama kaffið, eiga sömu samtölin.

Þótt að mér líði dálítið eins og ég sé í fríi er samviskan samt að segja mér að skrifa. Mér líður samt ekki eins illa yfir því samviskubiti og venjulega. Er það ekki merki um að ég sé á réttri leið? Ég er að biðja sjálfan mig um að skrifa, ég þekki sjálfan mig þannig ég veit að ég er ekki ósanngjarn, ég tek þetta á mínum tíma. Ég passa mig, set pressu á mig.

Hann pabbi gerði mér síðan góðan greiða, hann hefur verið gjarn á það karlinn, ég skulda honum þó nokkra. Hann lagði til að ég myndi safna saman sögum, greinum og pistlum um og eftir hann langafa minn Hólmstein Helgason, sem ég kenni mig við (Homm). Hann var stórmerkilegur maður, handhafi stórriddarakrossins, eini heiðursborgari Raufarhafnar og mjög eftirsóttur félagsskapur. Ég hef aldrei gert neitt þessu líkt áður, en ég sé ekki ástæðu til annars en að slá til. Ég man eftir sögum af afa mínum og hversu góður hann reyndist bænum, það þurfti lítið að minnast á hversu vel hann reyndist vinum og fjölskyldu, fátt var augljósari en það. Ég hef samt minna heyrt um pabba hans fyrir utan einhvern útvarpsþátt sem ég rakst á fyrir ári síðan. Þetta verkefni er því mér kærkomið, spennandi og hefur strax borið árangur. Ég mun fara þetta í hænuskrefum til að byrja með, enda efni sem ég mun handleika með mikilli virðingu.

Ég mun halda áfram að æfa mig hér að skrifa, ég mun lesa til að læra að skrifa og ég mun biðja ykkur sem lesa um hjálp. Meira var það ekki í bili.

Tímamót

2011-02-15T01:51:00.002Z

Ég ímynda mér að það séu til tvenns konar tímamót. Þau tímamót sem við lendum í og þau tímamót sem við búum til sjálf. Þau fyrrnefndu gerast frá utanaðkomandi áhrifum, við missum vinnuna, einhverja manneskju sem var okkur nákomin eða við hittum manneskju sem við munum eyða ævinni með. Þau tímamót sem við búum til sjálf standa mér nær þessa dagana. Þau tímamót sem innihalda róttækar ákvarðanir sem munu leiða okkur á allt aðra braut en við stefndum. Þannig tímamót innihalda að öllu jöfnu mikinn þunga og gefa okkur ástæður sem knýja beygjur og veita okkur þann kost að sjá krossgötur þegar allt annað segir okkur að við séum á beinni braut.

Við erum spurð hvernig okkur líður og okkur er sagt að allt sé í lagi, en við erum föst í tveimur samtölum samtímis. Við segjum að okkur líði vel því sá hluti samtalsins er einungis kurteisisleg kveðja og svarið er í sömu mynt, í framhaldi verður samtalið falskt því það byrjað ekki á algjörlega hreinskilnum grunni. Þetta er eðlilegt, lífið væri óbærilegt ef við myndum alltaf skiptast á öllum kvillum í hverju einasta samtali. Þess vegna verðum við að vera enn duglegari að hlusta á okkur sjálf.

Undanfarið hef ég verið klofinn, ég hef byrjað mín samtöl kurteisislega og sagt frá því sem gott er, fyrirtækið sem ég vinn hjá blómstrar, félagsskapur minn er öfundsverður og fjölskylda mín er fjársjóður. Ég hef hins vegar oftast sleppt því að segja frá því sem plagar mig, því það er alltaf eitthvað sem plagar okkur. Ég hef ákveðið að deila því nú til þess að þið vinir mínir og kunningjar skiljið hvað rak mig til þessarar róttækni sem ég er að ráðast í og sjáið hvers vegna ég tel að þetta sé tækifæri sem ég verð að taka.

„The wealthiest person is a pauper at times
Compared to the man with a satisfied mind “

Ég las þetta áður sem dæmi um mann sem á mikinn pening en er vansæll þrátt fyrir það. En það rann upp fyrir mér að ég hef lengi litið á mig sem ríkan mann. Ég gerði sömu mistök og ég saka stundum aðra um, þ.e. að tengja ríkidóm við peninga. Ég er þó lánsamur þessi mistök voru ekki gerð í alvarlegra samhengi en þetta. Að þessu sögðu viðurkenni ég hef verið sálarsnauður undanfarið. Ég hef átt erfitt með að rökstyðja af hverju á því stendur, í raun hef ég þurft að gefast upp á rökleiðslu og hef sætt mig við það að ég verð að nálgast þetta á tilfiningalegan hátt, í sama eðli og vandinn liggur. Að hlutgera tilfiningarnar hefur verið erfitt, en ég hef komist næst því með því að sjá fyrir mér að ég sé aftengdur mínum eigin kjarna. Ég hef verið að anda án anda, og það er erfitt og ómennskt. Við getum ekki verið hamingjusöm án þess að finna tilgang, sjálfstæði og hvata í því sem við gerum. Þetta bál verður að vera í iðrum okkar í okkar starfi og leik; ég finn fyrir kólnandi glóðum og því knúinn til að breyta til og skapa núning. Því fyrr því betra. Ég hef því ákveðið að taka nokkur skref til baka, á stað sem ég kalla samt ekki byrjunarreit til þess að vanvirða ekki það sem ég hef lært seinustu ár, allan þann þroska sem ég hef tekið út og það ótrúlega fólk sem ég hef orðið það lánsamur að kynnast.

Um mánaðarmótin mun ég hætta mínu daglega starfi hjá CLARA, þetta er örugglega erfiðasta ákvörðun sem að ég hef tekið. Í þessu tilviki er ákvörðunin ekki erfið vegna þess að önnur leiðin er góð og hin slæm, heldur eru þetta tvær ótrúlega aðlaðandi leiðir og sú sem ég er að fara felur í sér mun meiri óvissu og óöryggi. Ég er líka fórna því að vinna daglega með fólki sem ég virði og dáist að, mínum vinum sem ég elska. Ég veit líka að þetta er galið að því leyti að fyrirtækið er að smella í fimmta gír. Ég get samt ekki látið það hafa áhrif á mína ákvörðun, á endanum snýst þetta um sálarró og því er sú leið farin sem er farin. Það er auðvita líka huggun í því að CLARA er ekki langt undan, ég er enn hluti af þeirri fjölskyldu og mun halda áfram að hafa áhrif á hvert hún CLARA mun stefna.
Ég mun flytja tímabundið aftur í heimahús, ég er lánsamari en margir að því leyti að geta leitað aftur heim í erfiðleikum, mig grunaði bara aldrei að erfiðleikarnir yrðu persónulegir frekar en fjárhagslegir.
Ég mun fara norður til Raufarhafnar og verja þar dýrmætum tíma, ég á rætur þangað að rekja og finnst viðeigandi að nýta þann stað til að hreinsa hugan. Ég þarf að komast að því í hverju ég er góður, hvar styrkleikar mínir liggja og hvar þeir geta nýst. Mér þætti vænt um að fá hjálp frá vinum mínum ef þeir hafa grun um svör við þeim spurningum.
Ég þarf að finna leið til að verja mínum dögum í sköpun, að finna mína náttúru og hlusta á mínar nótur. Hingað til hefur mér þótt ég spila falskt þrátt fyrir að fólki hafi fundið tónlistin góð. Það getur enginn listamaður með góðri samvisku liðið það að finnast sín eigin verk vond. Ég verð að finna mína list og ég er bjartsýnn á að það takist. Ég er engu að síður tilbúinn í að eyða ævi minni í þá leit.

Takk fyrir að lesa mig, ég mun vonandi skrifa meira og betur bráðum. Gangi mér vel.

Stökkbreyting menntunar óskast

2010-11-24T19:25:00.005Z

Síðan ég byrjaði mitt seinasta ár í menntaskóla hef ég verið mjög hugfanginn menntakerfinu. Það tengdist aðalega hagsmunagæslu framhaldsskólanemenda til að byrja með en átti fljótt eftir að verða víðtækari áhugi. Þar fékk ég innsýn í að menntakerfið er lifandi og áþreifanlegt hugtak. Áður hafði þetta í huga mínum verið eins og óhagganleg stofnun sem hafði alltaf verið eins og ætti alltaf eftir að verða eins.

Áhugi minn jókst gríðarlega þegar ég fór síðan í ferðalag eftir útskrift og byrjaði að lesa m.a. Richard Dawkins. Þar talaði hann á sinn mælska hátt um mikilvægi sannleikan, hina endalausu leit að þekkingu og fegurðina sem fylgir því að uppgötva heiminn í kring um okkur. Þarna náði Dawkins að gera betur á blaði en svo mörgum kennurum mistekst í ræðu.

Eftir þetta hef ég reynt að vera vakandi fyrir því á hverju það stóð að kennurum mínum brást, því þótt þetta hafi verið mjög merkileg og jákvæð upplifun fyrir mig að rekast á þennan texta, þá komst ég ekki hjá því að finnast þetta sorglegt. Ég gat ekki varist því að hugsa um hversu algengt það er að börn og unglingar fara á mis við þann mögulega innblástur sem hvetur þá áfram í leit af þekkingu. Og þess verr að fullorðið fólk fari í gegnum allt sitt líf án þess að nýta sér þá kosti sem mannskepnum einum er kleift.

Í þeirri andvöku hef ég rekist á ýmis konar athugasemdir um galla kerfisins. Það má þá helst nefna að kerfið var í upphafi búið til í umhverfi iðnbyltingar á upplýsingaöld og ekki breyst á jafn róttækan háttí takt við þjóðfélagið sem umturnaðist með nýrri tækni og upplýsinga-aðgengi. Ákveðin gagnrýni hefur komið á stigveldi mismunandi greina þar sem ofuráhersla er lögð á raungreinar á meðan hugvísindi og iðngreinar eru fyrir lakari nemendur og listir eiga nánast ekkert heima í kerfinu en eru þó þarna aðalega til að auka fjölbreytni í náminu og að minni reynslu ávalt litið til þeirra sem "aukagreina". Stærðfræðikennsla byggist mikið uppá hugarreikning frekar en forritun þar sem að sköpunargáfan fær að njóta sín, leyfum tölvum að gera þrælavinnuna og leyfum nemendum frekar að nýta þau tól sem til eru, ekki gera það eina sem reiknivélar geta. Við þurfum ekki að vita hvernig bílar virka til að geta keyrt þá og eins þurfum við ekki að vita hvernig á að gera flókna útreikninga í huganum, við skulum finna hvaða tölur við erum virkilega að þurfa að reikna í hausnum, mér dettur helst í hug hvort það sé verið að snuða mig á 10% afslætti við kassann í bónus.

Flest af þessu sem ég tel upp hef ég tekið úr myndbrotum og greinum sem ég hef rekist á hér og þar og læt ég fylgja hér að neðan. Tvö af myndböndunum eru með Sir Ken Robbinson, einum helsta talsmanni róttækra breytinga í menntakerfinu, ef þið munið bara horfa á eitt myndband þá mæli ég með að það verði annað þeirra. Auðvita mæli ég sterklega með þeim öllum; hin tvö snúast um hvernig hægt sé að breyta stærðfræðikennslu til að hún verði bæði skilvirkari sem og skemmtilegri. Greinin sem ég hlekkja hér við fjallar um sjálfstætt verkefni sem hefur verið í gangi í BNA seinustu 20ár og snýst um að finna hvaða eiginleika góðir kennarar hafa og hvaða aðferðir eru áhrifaríkastar við kennslu. Þau hafa safnað saman gögnum þessa tvo tugi ára og aðferðir þeirra við að finna rétt fólk og þjálfa þau hefur stórbætt þeirra árangur í kennslustofum Bandaríkjanna.

Ég held að Ísland hafi engu að tapa við að líta út fyrir landsteinanna og leggja metnað í að búa til menntakerfi sem losar sig við það sem okkur finnst sjálfsagt í menntakerfinu í dag. Með þau tól, upplýsingar og reynslu sem við höfum í dag er tilvalið að stokka upp í rótgrónu kerfi og búa til umhverfi þar sem nemendur blómstra á því sviði sem þau velja að standa á.

What Makes a Great Teacher? - Magazine - The Atlantic

Failure

2010-03-25T20:15:00.000Z

Failure is something that should be beautiful; when studied

Failure is something that should be elegant; when recognized in humility

Failure is something that should be the the cornerstone of our educational system;

but instead it's now frowned upon and stygmatized

How will we ever learn?

Ég minni á Elliott Smith

2010-03-08T21:12:00.005Z

Ég trúi ekki öðru en að það sé sárt að vera tilnefndur til óskarsverðlauna en síðan tapa... á móti Céline Dion. Þetta gerðist þegar að Elliott Smith keppti við „My heart will go on“ úr Titanic með laginu „Miss Misery“ úr Good Will Hunting. Ég og óskarsverðlaunaakademían erum með mjög ólíkan tónlistarsmekk.

Ef Elliott Smith væri veður þá væri hann skýjað, lyngt kvöld í íslenskum nóvember. Það væri kalt, rólegt og kjöraðstæður fyrir skammdegisþunglyndi. Þegar þið heyrið Elliott Smith syngja þá finnst ykkur eins og þið séuð að horfa á þungann vasa á þunnu glerborði, ótrúlega fallegt, en þetta hlýtur að brotna bráðum. Þetta lætur mann meta hans meira fyrir vikið, við verðum að njóta hans áður en hann brotnar.

Elliott brotnaði 21. október árið 2003. Hann dó úr stungusárum sem voru líklegast af hans eigin höndum í miðju rifrildi við kærustu sína sem hafði læst sig inná baði. Kærastan hans þurfti að eiga það óþægilega hlutskipti að draga hnífinn úr brjósti hans. Sjálfsmorðsbréfið var skrifað á post it miða, það var kjarnyrt og kraftmikið. „I'm so sorry—love, Elliott. God forgive me.“.

Eins og með marga tónlistarmenn þá verður Elliott Smith betri eftir því sem þú hlustar meira á hann. Það er eitthvað við hann sem venst ótrúlega vel. Hann er ekki besti söngvari sem þú finnur en sú tónlist sem hann semur syngur enginn betur en hann. Hann er með einkennandi rödd, stíl og sjarma sem læsir þig í hlekki sem þú vilt ekki komast úr. Gott dæmi um þá hlekki sem er eitt kover af Lennon laginu „Jelous Guy“.

Það er leiðinlegt að hugsa til þess að bestu lögin hans gætu verið þau sem hann átti eftir að semja, menn hafa nógan tíma til að þroskast 34. ára gamlir. Þunglyndið hans var bæði bölvun og blessun, það hjálpaði honum að semja dimm, grá og falleg lög; það endaði svo á því að stinga hann í hjartastað. Þetta er rómantískur dauðdagi vel hæfandi nútímaskáldi, algerlega óþarfi og sorglegur um leið. Lögin samt lifa, sem betur fer fyrir okkur.

Ég minni á Otis Redding

2010-02-25T17:14:00.008Z

Ég hef mikinn áhuga á költ hetjum, sérstaklega þeim sem náðu ekki háum aldri. Það er ekki hægt að neita því að því fylgir ákveðin rómantík að hlusta á góða tónlistarmenn sem hafa kvatt heiminn í blóma lífsins og því óvitað hvað raunverulega í þeim bjó. Ég ætla að skrifa um nokkra af mínum uppáhalds költ-hetjum, ég byrja á Otis Ray Redding Jr.

Ef þið kannist við Otis Redding þá er það líklega fyrir lagið „sittin' on the dock of the bay“; lag sem hann samdi sjálfur ásamt Steve Cropper, lag sem var tekið upp þremur dögum fyrir skyndilegt fráfall hans, eina lagið í heiminum til þess að komast í fyrsta sæti bandaríska vinsældarlistans eftir dauða flytjandans.

Upprunalega átti Otis að raula textabút er lagið dofnaði smám saman en Otis gleymdi þeim texta og ákvað að flauta bara af fingrum fram. Hann ætlaði síðan að taka upp lagið eins og hann vildi að það myndi hljóma eftir tónleika sem var á dagskrá hjá honum í annars staðar í landinu. Hann náði aldrei að klára lagið því hann dó þremur dögum eftir þessa upptöku á voveiflegan hátt í flugslysi eftir fyrrnefnda tónleika, hann var aðeins 26 ára gamall.
Þegar lagið var gefið út var ákveðið að leyfa flautukaflanum að fylgja laginu, sem reyndist vera farsæl ákvörðun og einkennandi fyrir lagið. Það er samt áhugavert að velta fyrir sér hvernig lagið hefði hljómað ef Otis hefði fengið tækifæri til að klára það.

Þessi hávaxni og klunnalegi maður náði á ótrúlegan hátt að tjá þær djúpu tilfiningar sem lágu í þeim textum sem hann söng með kraftmikilli og magnaðari röddu.

Uppáhaldslag mitt með honum er útgáfa hans á laginu „Try a little tenderness“. Þar fær röddin hans að njóta sín fyrst sem mjúk og einlæg síðan sem kraftmikil og sálarrík. Ef þið eruð beðin um að kynna einhverjum fyrir „soul“ tónlist þá er þetta lag ágætis dæmi. Lagið í þessum flutningi er nánast skilgreiningin á af hverju svona framistaða er kölluð „soul-music“ þar sem er eins og hann noti ekki aðeins röddina sem hljóðfæri sitt, heldur sameinar hana sál sinni.

Eins og ég minntist á í byrjun er ómögulegt að segja hvað Otis hefði gert hefði hann fengið aðeins fleirri ár á meðal manna. Það byrjuðu strax umræður um hvað „sittin‘ on the dock of the bay“ hafi verið mikil stílbreyting frá þorra lagasmíði hans, hvað varðaði tónlistarstíl. Þannig það liggur rómantísk sorg yfir stöðvun á þessari jákvæðu þróun og þroski sem sást glitta í hjá Otis Redding.

Ég hvet alla til að Wikipedia hann og detta í gott youtube fyllerí með lögunum hans – vonandi endar það á því að einhver ykkar kaupi bara góðan vínil með honum og hlustið á það sem hann, þrátt fyrir ótímabært fráfall, náði að gera ódauðlegt: lögin hans.

Ást á Akureyri

2010-02-11T13:02:00.003Z

Á leiðinni heim frá Raufarhöfn stoppaði ég í þrjá daga á Akureyri, fékk að gista hjá Hauki frænda og hundinum hans, hundurinn heitir Stubbur. Nokkrir merkilegir hlutir á Akureyri sem mér finnst þess virði að minnast. Í fyrsta lagi eru umferðarljósin, þau eru ólík þeim fyrir sunnan að því leyti að um leið og ljósin þvert á mig verða rauð þá verða mín ljós græn, án þess að það verði þessi hefðbundna 1-2 sekúndna töf. Annað sem er ólík með þeim er að rauða ljósið er hjartalaga, sem setur mjög skemmtilegan blæ á biðina. Það er einnig búið að raða ljósum í hlíðina hinu megin við eyjafjörðina sem er einnig hjartalega þannig að Akureyri er búið að mynda sér svona rómans stemmingu, mæli með stefnumóti á Akureyri, það er allt bullandi í ástarambíans.

Annað sem ég get minnst á er að bærinn er ekki nærrum því eins stór og mig minnti. Það hlýtur að muna þessum 30-40 sentimetrum sem ég stækkaði frá því að ég var hérna af einhverju viti síðast.

Annars er Akureyri algerlega staður sem ég væri til í að búa á, mér finnst ekkert vanta hérna og mér finnst þetta hæfilega stór bær, líflegur og skemmtilegur. Ég veit ekki hvað maður ætti að biðja um meira; jú, gott veður. Ef Akureyri væri á Spáni eða í Ástralíu þá væri þetta neglt.

Ég kem síðan aftur heim á morgun, þokkalega úthvíldur og til í dagleg átök. Einar Rafn er að loftskutla Jorra hingað norður og fer með mig suður í bakaleiðinni. Ekki leiðinlegt að eiga góðan félaga í flugnámi. Ég er virkilega búinn að njóta þessarar viku sem ég er búinn að eiga einn með sjálfum mér að mestu leyti.

Vá það var virkilega sæt stelpa að labba framhjá glugganum sem ég sit við.

Já, eins og ég sagði, ég er virkilega búinn að njóta þessa tíma sem ég er búinn að eiga með mér og ættingjum mínum, ég á rosalega stóra og góða fjölskyldu, ég verð að halda meira/betra sambandi við hana. Setja meiri tíma í það, ég hef oft verið feiminn við það. Ég ætla að reyna að komast oftar upp með það að taka mér viku eða stóra helgi og hoppa eitthvert aðeins "frá" hlutunum, mæli með því reyndar fyrir alla.

Sálarstilling á Melrakkarsléttu

2010-02-08T23:01:00.007Z

Á föstudag gafst gott tilefni til þess að komast úr umhverfi sem ég var búinn að vera fastur í rosalegan langan tíma. Á Raufarhöfn var þorrablót á seinasta laugardag og nokkrir ættingjar ætluðu á það. Ég fæddist og eyddi fyrstu fimm árum ævi minnar þar; þetta þýðir að mínar fyrstu minningar, bæði veikar sem og tiltölulega skýrar koma frá þessum stað. Ég hef komist hingað tvisvar seinustu tíu ár, fyrir 8 árum þegar ég eyddi áramótunum með fjölskyldu minni og síðan fyrir 3 árum þegar að við jarðsettum afa minn. Þegar ég kom samt í þetta skiptir var eitthvað ólíkt frá hinum skiptunum. Ég fann fyrir ótrúlega sterkum tilfiningum gagnvart minnstu kennileytum, húsið hennar ömmu, gatan sem sker bæinn, tjaldstæðið sem ég gisti rétt fyrir utan í tjaldi eitt sumarið sem ég eyddi hérna þegar ég var fluttur á Akureyri. Ég fann mig knúinn til þess að kanna eðlishvötina mína nánar, og varð því eftir þegar fjölskyldan fór.

Fjölskylda mín er kölluð Homma-ættin, eða einfaldlega hommarnir. Langafi minn Hólmsteinn Helgason var kallaður Hommi, ekki ósvipað og Guðmundur er stytt í Gummi og eftir að merking orðsins breyttist fannst okkur þó ekki tilefni til þess að breyta okkar háttum. Í dag fór ég meðal annars í kirkjugarðinn til þess að heimsækja grafreit afa míns sem er staðsettur við hliðiná gröf föður síns og móður. Ég tók þennan göngutúr undir heiðskýrum himni, logni og með undirspili brimsins í Þistilfirðinum. Þetta gæti eitt og sér talið hálfgerð trúarleg upplifun fyrir þá sem kunna vel að meta góða náttúru en samofið við sterka nostalgíu er ekki til gott orð í þeim tungumálum sem ég kann sem getur náð yfir hvernig ég upplifi þetta. Ég get ekki útskýrt hvernig einföld landafræði ætti að geta framkallað svona sterkar kenndir, en það er eitthvað við að eyða þessum tíma hér sem ungur strákur og koma síðan aftur svo mörgum árum seinna eftir að hafa hundsað hann svona lengi sem gefur nánast áþreyfanlega tengingu, jarðtengingu.

Ég held að þetta sé með betri fríum sem að ég hef tekið um ævina, ég ætla að teygja þetta í nokkra daga og rúlla seinna í vikunni og heimsækja hina greinina í fjölskyldu minni og í þeim bæ sem á millikaflann þeirri nýhafinni lífsbók minni. Ég þarf líklega ekki nema 2-3 daga þar til að uppfylla þann kafla.

Rifið úr rótum

2010-01-07T02:29:00.002Z

Ég vaki, ég keyri, ég sef, ég heyri

Ég veit ekkert hvert ég fer

Ég er eins manns her

Ég heyrði að ég verð að halda mér á hreyfingu

Ég veit ég verð að segja hluti með meiningu

Að fylla ekki heimspeki mína með hræsni

Seinna, á morgun, næsta eða næsti

Rífðu þig úr sporunum

Hættu, hreyfðu þig: skapaðu!

Andvaka part deux

2010-01-05T16:37:00.003Z

Ég anda, ég anda, ég er aftur andvaka

hjartað slær í gegnum koddann

sængin var of heit á meðan hjartað andan sleit

ég tel taktinn með tánum, kveiki ljós fyrir sálumum

og ég kvíði því ég veit ég vakna þreyttur á morgun

Hvað þessi svefn hefur liðið fyrir hvað þetta ljóð gat ekki beðið

Það er eins gott að það sé eins gott í fyrramálið

Minni

2010-01-04T13:04:00.003Z

Ég á mikið, of mikið af ókláruðum minningum

Eins og hornsteinn á byggingu, skjól fyrir rigningu

Við erum hvatvís, kærulaus og gerum það seinna

Því ókláraðar minningar geta staðið einar

Þetta minnir á minningu og er því jafnvel jafn góð

nema fyrir alla aðra nær hún ekki að vera nóg

Ef ég deili ekki minningu verður minningin minni

En með sama máta geri ég hana að minni

Skemmtilegt innlegg í "Climate Crisis" umræðuna

2009-12-09T11:33:00.000Z

Hérna er skemmtilega sett fram gröfin sem fólk styðst við í rökstuðningi sínum bæði með og á móti að hlýnun jarðar er af mannavöldum.

Ég er enn að gugnast á að taka afstöðu í þessu.

Climate Change Deniers vs The Consensus | Information Is Beautiful

Tímamót

2009-12-01T00:04:00.003Z

Ég liggg, ég stend, ég hleyp á tímamótum

Tíminn er í mótun.

Þetta er leir úr lífi, ég vökva, ég er að njóta

Ég er sofandi á daginn þar til rétt áður en ég sofna

Athafnarleysið fær mig til að hugsa

Verkefnaleysið fær mig til að skapa

Það er þá sem ég sé hvernig ég er ekki vél

Ég liggg, ég stend, ég hleyp á tímamótum

Tíminn er í mótun.

Ég hef ekki tíma til að móta hann

Fyrst: móta mig; svo: móta tímann

Á næstu tímamótum

Vetur

2009-10-16T00:31:00.004Z

Maður veit að þegar maður þarf að leggja scooternum að þá sé kominn vetur, ég er reyndar að pusha þetta dáldið, fer ekki út ef það snjóar eða frost á götunum en maður fer að hætta að taka sénsinn. Annars endar þetta bara illa.

Ég að reyna að taka saman lista yfir hluti sem ég fílaði við vetur og hvað ekki. Hann er svona í augnablikinu

Gott við vetur	Vont við vetur
jólaöl	snjór
piparkökur	kuldinn
myrkrið	myrkrið

Er oftar hugmyndafrjórri en þetta. Þið náið samt myndinni.

Ég er nýbúinn að skrifa tvo pistla sem birtast í einhverjum röskvublöðum innan háskólans. Ég set það venjulega inn sem nótu á facebook um leið og þær birtast þannig. Önnur hét Sprotafyrirtæki, nýsköpun og önnur popporð sem eru í tísku. Hin á eftir að koma út og er um stúdentapólitíkina.

Annars er lífið bara að halda áfram, ég er að reyna að koma mér í eitthvað duglegara skrifferli og prófa hina og þessa hluti til að auka framlegðina mína. Það verður bara að koma í ljós hvernig það á eftir að ganga. Ég vil ekki vera of skipulagður en ég vil síðan ekki vera alltaf úr takt við það sem er að gerast í kringum mig. Þetta er fín lína. Eða ómögulegt.

Gaman að sjá hvað Raufarhöfn er í miklu aðalhlutverki í fréttatíma skjáseins. Hérðan í frá mun ég aldrei miss af veðrinu.

Status update

2009-09-13T23:31:00.003Z

Staðan á mér í dag er góð. Ég eyði virkum dögum í að vinna með gömlum sem og nýjum vinum, gömlu vinirnir eru ungir, nokkrir af nýju vinunum eru gamlir, svona svo að merkingafræðin sé ekki að rugla ykkur.
Helgarnar fara í að eiga mikið af skemmtilegum samtölum og skiptast á bröndurum; oftar en ekki undir áhrifum, og ég skammast mín ekkert fyrir það. Þetta er að virka fyrir mig.
Enginn dagur vikunnar er samt óhulltur fyrir öllum öðrum pælingum sem eru því miður fastar í hausnum á mér, það að þær séu fastar er sorglegt, ég þarf að vinna í því. Öll sú tónlist sem ég vil semja og allur sá texti sem ég vil skrifa. Öll sú sóun sem ég vil stöðva, allt það virði sem ég vil skapa.

Ég á þann vanda að stríða eins og efalaust margir að ég voga mér að rækta ekki allar þær hugdettur sem gætu orðið e-ð meira en hugdettur. Þetta skrifast á leti frekar en metnaðarleysi, þótt að það sé hægt að rökræða um munin á því og hvort það sé munur. En ég er lánsamur að því leyti að ég hef líklega mikinn tíma til að laga þennan karaktergalla, og þó gæti tíminn einmitt verið það sem er að letja mig.
Hvað er næst?
Halda áfram að reyna að vera sniðugur með CLARA fólkinu mínu, það liggur beinast við. Við Maggi ætlum að prófa að búa til tónlist, ég er með einhverjar hugmyndir um texta og þemu; voða litla hugmynd um hvernig tónlistin á eftir að hljóma. Ég ætla að reyna við að skrifa sögur, ég hef verið of metnaðarfullur í þeim verkefnum sem að ég hef tekið að mér og byrjað á stórum verkefnum sem að ég er ekki um þessar mundir nógu þroskaður eða skipulagður til að klára. Ég þarf líka að læra að skrifa almennilega íslensku; eða ekki, kannski þarf ég bara að vanda mig.

Tíminn líður dáldið hratt þessa dagana, ætli það sé ekki góðs viti. Það er samt erfitt, sérstaklega þegar skammdegið nálgast; þótt að rómantíkin sem fylgir sé mjög vel þegin. Ætli það sé ekki bara þessi óvissa um framtíðina, ég verð bara að finna með mér hvernig ég læt mér líða vel með henni. Það meikar ekkert sens að vera annað en alsæll í ljósi þess hversu gott ég hef það. Við verðum að halda okkur á jörðinni og sjá hvað í raun og veru skiptir máli. Verjum tímanum okkar í að skapa, laga og brosa. Vandamálin eru mun færri en við gerum okkur grein fyrir og tækinfærin mun fleirri.

Ást og friður

Ofurblogg

2009-09-07T19:58:00.002Z

Mér finnst ógeðslega leiðinlegt að ég sé ekki duglegari við að blogga, mér er dáldið slétt sama um að ykkur finnist það en ég var að fara í gegnum e-ð af þessum gömlu færslum og ég er að fíla fortíðarHauk, hann var með þetta, nútíðarHaukur gæti lært mikið af honum sem gæti mögulega gagnast framtíðarHauki líka. Ég verð að vera duglegari að blogga, þótt að það væri ekki nema bara fyrir framtíðarHauk.
Ég verð að vera góður við framtíðarHauk.

Ególjóð

2009-08-10T00:26:00.006Z

Stundum langar mig að fara á bar

og bara vera þar

Að drekka ekki neitt á klaka og slaka.

Að loka augunum og gleyma hverju ég var að dreyma

ég hef engu að leyna

alveg eins og heima.

Ég byrja að hugsa um stelpu sem ég elti

en ég hætti, ég vildi ekki hætta á að ég hana grætti.

Þá verð ég leiður því ég er aldrei neinum meira en sjálfum mér reiður

Það hatar enginn sjálfan mig eins og ég sjálfur.

Af því að ég næ ekki að vera sjálfum mér nógu góður.

En þetta er til mín elsku vinur.

Frá mér til mín, þessi óður.

Vertu góður.

Fluttur

2009-07-14T00:17:00.002Z

Ég bý núna á Njálsgötu 59, tímabundið undir dulnefninu Ásgeir ef þið finnið mig ekki á bjöllunni.
Þetta er skemmtileg tilbreyting frá milliástandinu þar sem ég bjó hjá ma og pa á nesbalanum í miðri viku en ýmist hjá Páli eða Inga um helgar. Búslóðin var í bílskúrnum hans Inga - foreldrar hans voru ekki heima og við þorðum ekki að keyra lengra en þetta frá hjarðarhaganum með rúmið mitt ofan á bílnum hans pabba.

Annars eru dagarnir bara þéttir þessa dagana, ég er að klára skólann í viðskiptasmiðjunni, ég held að ég útskrifist með diplómagráðu í frumkvöðlafræðum, það yrði þá fyrsta gráðan mín en ég stefni á að fá eina í heimspeki seinna meir, setjum það kannski bara á 3ja ára planið...

Fólk er velkomið í kaffi, og að koma með kaffi... og straujárn

græja sem mér langar í!

2009-04-22T13:32:00.001Z

Kindle:

http://www.amazon.com/gp/mpd/permalink/m2EV4VGJ1ZQMQ7

jeee

Saltfélag

2009-04-22T10:08:00.002Z

Ég tók annað svona próf - í þetta sinn af xhvad.is, það er verið að gera þetta erfitt fyrir mér.

Niðurstaða

Vinstrihreyfingin - grænt framboð fékk 32 stig af 60 mögulegum eða 53%
Frjálslyndi flokkurinn fékk 29 stig af 60 mögulegum eða 48%
Samfylkingin fékk 27 stig af 60 mögulegum eða 45%
Borgarahreyfingin fékk 26 stig af 60 mögulegum eða 43%
Framsóknarflokkurinn fékk 23 stig af 60 mögulegum eða 38%
Lýðræðishreyfingin fékk 21 stig af 60 mögulegum eða 35%
Sjálfstæðisflokkurinn fékk 13 stig af 60 mögulegum eða 22%

Annars er það að frétta að við í CLARA erum komnir niður í saltfélag. Ég væri búinn að dúndra inn myndum bæði af pleisinu og scooternum nema tölvan er ekki með blootooth sem setur ákveðið flækjustig í þetta...

vees

Kosningakompás

2009-04-17T13:32:00.003Z

Ég fór í gegnum kosningakompásinn

Flokkur Samsvörun
Borgarahreyfingin (O) 84%
Samfylkingin (S) 83%
Lýðræðishreyfingin (P) 81%
Framsóknarflokkur (B) 77%
Frjálslyndi flokkurinn (F) 69%
Vinstrihreyfingin - grænt framboð (V) 69%
Sjálfstæðisflokkur (D) 65%

...þetta er athyglisvert

Það þarf þó að taka þessu með þeim fyrirvara að þetta er byggt á því sem flokkarnir lofa, ekki hvort þeir séu líklegir til að efna það.

Símafyrirtæki í eltingarleik

2009-04-15T14:15:00.002Z

Eftir semi-misheppnaða semi-viral semi-herferð hjá OgVodaphone hefur Síminn ákveðið að fylgja eftir í meðalmennskunni.
Í fyrsta lagi, ef þið ætlið að láta líta út eins og fólk hafi ekki vitað af það væri camera á leiðinni, ekki láta fólk standa vandræðalega og hvetja, fólk gerir það ekki. Ekki láta fólk "ekki taka eftir camerunni" fólk veit í dag að það eru camerur á símum, ekki láta fólk leika. Þetta hefði verið trúanlegt ef fólk hefði bara verið semi-sama.

Eina jákvæða við þessa auglýsingu var allt sem tengdist ekki símanum, s.s. fimleikagaurarnir í byrjuninni.

Vor

2009-04-13T18:04:00.003Z

Jæja, önnur afsökun til að lofa því að byrja að blogga aftur. Vorið komið og hækkandi sól og betri dagar.
Ég er kominn með nýja tölvu sem deyr ekki reglulega eins og gamla, ég er kominn á scooter, læt mynd fylgja eftir að ég smelli einni.
Annars er það að frétta að við í CLARA erum búnir að eyða páskafríinu okkar í að uppfæra viðskiptaáætlunina og hún er orðin solid!
Þannig þessi vika verður að öllum líkindum frekar róleg nema ef að við byrjum að flytja. En við erum á leið með skrifstofuna okkar niður á granda þar sem Saltfélagið var.
Blogga aftur eftir 2 mánuði....

Djöfull er ég ónýtur

2009-03-12T11:29:00.003Z

Skemmtilegt svona mix...

Lag dagsins - Rauðilækur

Geggjað veður í dag. Algert vor. Ég spái því að það verði aldrei aftur vont veður á þessu ári.

Skorpa

2009-03-11T15:57:00.004Z

Það var mjög góður hugmyndaráðuneytishittingur á laugardag. Þar var talað um sjálfbærni og komu jafngóðar tillögur af sjálfbærni og þær voru mismunandi. Auðvita er skilgreiningin um sjálfbærni mismunandi hjá sumum en ég held að stefnan á aukið sjálfstæði frá ólíu-innflutningi hafi verið frekar samhljóma.

Ég stóðst ekki mátið um daginn að smakka eitthvað tilboð á Red Bull Cola.

Það er eitt skemmtilegt við hann, og það er að dósin er í 0.35 lítra umbúðum sem gefur þessu þá tilfiningu að þetta sé svona þybbin dós, sem mér finnst fyndið, ég veit að Jón Eðvald er sammála mér í því. Að öllu öðru leyti er þetta hræðilegur drykkur. Ég leyfði fólki á skrifstofunni að smakka þetta til að sjá grettur, ég treysti mér samt ekki í að láta Siggu smakka þetta. Hún er ólétt og ég hafði ekki samvisku í að láta ólétta konu smakka þetta. Það væri ekki sanngjarnt gagnhvarft henni né ófæddu barninu hennar.

Ég sá einn little brittain þátt með Gumma um daginn, ég hlæ að þessu þótt að mér finnist þetta þreytt, þetta minnti mig samt á skemmtilegt lag með Sting, fields of gold. Mæli svo sem með að fólk finni þetta atriði. Frekar gott. Töffarastig til Sting

Ég er byrjaður að æfa með utandeildarliðinu Esju og er búinn að ná á tvær fótboltaæfingar. Þessi á mánudag fór allveg með mig. Lappirnar mínar eru búnar að vera í hakki síðan en mér leið svo vel þegar að leiknum lauk, ég þarf að byrja að hreyfa mig aftur. Ætli ég gæti ekki kallað þetta svona "vont/gott".

En miðvikudagar eru vídjó kvöld hjá CLARA. Í kvöld dettum við í kósí stemmara og horfum á algerlega löglega mynd á skjávarpa með snakk og popp og kók. Þetta ætti að vera nice. Rífa upp stemminguna, þetta er fjölskyldufyrirtæki án blóðtengsla, hljómar dáldið ógeðslega þegar ég set þetta svona upp...

Frasar sem ég tók úr einum TED:

Aristotle definition of a tradegy

"a tradegy is that moment when a hero comes face to face with his true identidy"

Agnognorisis

A transition from ignorance to knowledge

Og í endann. Tveir Ted

Frestun

2009-03-09T01:03:00.000Z

Skrifa sjittið á morgun... ég er kominn með punktana, ég þarf að sofa!

2009-03-06T21:31:00.002Z

Þegar ég labbaði heim um daginn sá ég svona loppuför í snjónum og þá byrjaði ég að brosa, heilinn minn byrjaði einhvern veginn að búa til ótrúlega krúttlega mynd að pínulitlum kettling sem var að rölta heim úr vinnunni rétt eins og ég að blammera að vera ekki betur klæddur (eða með þykkari feld í hans tilviki). Mér finnst leiðinlegt að kötturinn viti ekki hversu mikið hann gladdi mig.

Ég var vegna minnar sérfræðiþekkingu og einstakrar fjármálanáðargjöf kjörinn endurskoðandi Röskvu fyrir ári og uppfyllti skyldu mína í dag þar sem ég fór yfir frekar glæsilega fjármálaskýrslu. Allt hrós fær Fannar gjaldkeri og þeir röskvuliðar sem lögðu lið við fjáraflanirnar, sem voru ófáar.

Annars segi ég ekkert nema ég ætla að fara snemma að sofa, vakna í fyrramálið og fara í tíma í "alþjóðaviðskipum" sem meistari Eggert Claessen er að fara að kenna. Þetta verður ágætt.

Minni líka á hugmyndaráðuneytið!

Hvernig kem ég þessu í orð?

2009-03-03T23:38:00.002Z

Til að byrja með var helgin ótrúlega góð, þökk sé vinum, bæði gömlum og nýjum.
Síðan byrjar vikan á svefnóreiðu, ég kann vel við orðið "sleeping disorder" það er lýsandi.
Annars er stefnan sett á mögulega flutninga CLARA niður á granda, þar er verið að búa til skemmtilegt umhverfi sem væri gaman að slást í för með. Ef það myndi gerast þá þyrfi ég helst samt einhvern fararskjóta. Mér dettur í hug vespa!

Ég á samt takmarkað fjármagn í þetta þannig ef einhver veit um einhverja notaða vespu eða e-ð svipað... s.s. ég kemst ekki í að taka mótorhjólapróf þannig þetta þarf að vera létt. En já, einhver að losa sig við svona græju hafa samband við mig. haukur@clara.is

Lýsandi fyrir föstudag og í tilefni endurkomu Blur

2009-02-27T19:40:00.000Z

Brain Storm

2009-02-27T00:15:00.004Z

Ekkert jafnast á við gott miðnæturs brain-storm

vaknaði snemma eða ekki enn sofnaður?

2009-02-25T06:22:00.001Z

What's the use of rhetorical questions?

Enter CLARA

2009-02-22T23:29:00.001Z

Skemmtilegt vidjó fyrir leikmann

2009-02-22T17:47:00.000Z

The Crisis of Credit Visualized from Jonathan Jarvis on Vimeo.

Kjeeellinn

2009-02-20T19:17:00.002Z

Með kjeeeellinn er ég auðvita að meina Óla pre. Heilsaði aðeins uppá kallinn í dag og hann bara helvíti nettur á því. Kjeeeellinn mætti nefnilega á framadaga og tjekkaði básinn. Síðan massaði hann bara mækinn og lét sig hverfa, örugglega með deit á Bessanum. Ætli hann mæti ekki í ráðuneytið á morgun, þá verðum við bara orðnir nettir á því.

L8ers!

Sumar

2009-02-19T00:30:00.001Z

Mig langar að gera svo margt í sumar, það verður samt að bíða betri tíma, því að ég hef skuldbindingar...

Ég er að pæla í að plana bara sem minnst, það er svo gaman að spila eftir eyranu.

Ég ætla að spila eftir eyranu...

Mjög vel gert

2009-02-18T14:48:00.001Z

Radiohead hætta bara ekki að koma mér á óvart!

Formsatriði

2009-02-17T23:28:00.003Z

Tvíhleypumyndir

Læt það duga í dag.

Believe it!

post-kosningar

2009-02-17T20:15:00.001Z

Einhver bað mig um myndræna framsetningu á Röskvu og Vöku... ég reyndi mitt besta

Í dag

2009-02-12T22:57:00.004Z

Í dag fór ég til tannlæknis, gekk furðursársaukalaust fyrir sig.

Ég kláraði "Beyond Buzz", ætla að lesa hana aftur einhverntíman... og krota í hana, því ég var að fatta í dag að við í CLARA eigum bókina, mjög svekkjandi að fá það eftir á.

Keypti skjá handa Krissu sem er nýjasti forritarinn okkar (for now, hlutir gerast hratt).

Ég fékk mér Twitter reikning og í framhaldi að því fór ég á Twestival sem Hjörtur og Nova hélt í síðumúlanum, helvíti gott, og hljómsveitin Bermúda spilaði þar frumsamið efni.

Áður en ég og Gunni fórum á festið þá stoppuðum við stutt á bæjarins bestu og fengum okkur tvíhleypu...

...Það í sjálfu sér er bara efni í annað blogg

Beyond Buzz

2009-02-11T23:42:00.003Z

Titillinn er á bók sem ég á að vera búinn að lesa fyrir löngu þannig ég ætla heim og klára hana... þess vegna skrifa ég þetta blogg rétt fyrir miðnætti. Ég er netlaus heima útaf því að meðleigjandinn minn ákvað að segja upp internetáskriftinni án þess að vera búinn að redda annarri og ég veit bara ekki hvernig eða hvenær þau mál eiga eftir að enda. Einnig ætla ég mér að vaska upp... kannski henda í eina vél því það er frekar ógeðslegt heima og ég bara meika'ða'ikki.

Ég fór á fund í morgun, nei vitið, ég get ekkert skrifað skemmtilegt um hann... ég fór í apple búðina eftir fundinn og djöfull eru nýju vélarnar hjá þeim flottar, bara ef ég mætti fá eina.

Ég er síðan búinn að skríða mín fyrstu skref í akademíunni í ár, já ég d-loadaði glærum og keypti þrjár bækur, veit ekki hvað mér finnst um þær strax, þetta er soddan frumspeki sem ég var ekki að standa mig í um árið.

En tengt því þá náði ég í dag í bókahillu fyrir herbergið, góðmennið Sverrir Bergmann lét mig fá hana og fær hann innilegar þakkir fyrir hilluna. Einar Rafn Ingimarsson á einnig þakkir skilið en hann flutti kvikindið með mér, það var algert ofmat að ætla að yarisinn myndi ráða við þetta þannig ég tileinka þessari færslu station bílum víðsvegar!

Á morgun, kaupa tölvuskjá handa Krissu, nýjustu viðbót við CLARA-crewið, fara til tannlæknis og eiga góðan fimmtudag.

Stílbreyting

2009-02-11T16:39:00.003Z

Jæja, það fer að koma að því að ég sagði mínum persónulega stílista til 23ja ára upp og fari að taka þetta verkefni að mér sjálfur (nema að ég fái umsóknir, og fjármagn). Ég ætla að búa mér til stefnu í mínum fatakaupum þannig að "Hauks-stíllinn" verður samræmdur, fjölbreyttur en einnig sérhæfður. Ég á eftir að finna hina tilvöldnu tölu en ég held að 4 grunn þemu séu nóg. Það eru "A-class" fyrir fínar aðstæður svo sem boð eða hátíðir, þ.e. jakkaföt, bindi og jafnvel frakki ef það er kalt. Það er "B-Casual" sem myndi sleppa fyrir óformlegar samkomur, nett teiti en sleppur þannig séð líka á virkum dögum, skyrta, fínar gallabuxur/taubuxur, síður frakki. "C-for Cool" þar sem þetta væri e-ð sem myndi ganga frá degi til dags, helst þægilegt, maður sér svona fyrir sér bara gallabuxur og peysu eða flottan bol, leddari eða jakki. Ætli þrír stílar séu ekki bara nóg. Þessi upptalning felur auðvita ekki í sér náttföt, (sem minnir mig á Páll, ef þú lest þetta, sloppurinn minn frá þér er enn hjá þér), sundfatnað eða föt fyrir þar til gerð sérstök tilefni.

Ég held að ég samræmi síðan 3-4 meginliti sem verða svona meginþráðurinn í gegnum þessa stíla mína og þannig vonast ég til að eftir 2-3 ár verður Hauks-stíllinn kominn í ágætis horf. Ég mun þá eftir það aðeins kaupa fatnað sem er

"Haukur Hólmsteinsson approved"

Seinn

2009-02-11T01:06:00.002Z

Miðnæturbloggið frestaðist sökum bíóferðar og hugleiðinga um heimsyfirráð.

Fór á Crúsann þar sem hann var að berjast við nasista, mjög svo skemmtilegt konsept og ætti ekki að klikka hjá kananum, mér fannst hún samt ekkert spes. Þetta setur mann samt á wikipediu, verður gaman að lesa söguna um von Stauffenberg.

Annars er þetta búinn að vera fínn dagur, ég hitti röskvufólk þar sem var talað um framtíð okkar í minnihluta þetta ár. Ég gaf ekki kost á mér í neinar helstu stöður hvorki sem oddvita félagsins (þrátt fyrir nokkrar áskoranir og ég þakka fyrir þær), né í stjórn. Ég geri það með hagsmuni félagsins og fyrirtæki míns til hliðsjónar. Ég verð það sem kallast er "á kanntinum", sem verður kannski staða sem ég spila líka í sumar í nýja knattspyrnu-utandeildarklúbbnum sem ég var að joina.

Annars er ég að undirbúa að skrifa e-ð um pólitík, þá helst mína pólitík og hvernig ég sé hlutverk pólitíkusa, ég er svo naív að eðlisfari að hann á örugglega eftir að hljóma e-ð í skýjunum en ég held að ég verði að koma þessu frá mér, ef ekki aðeins til að geta gluggað í hann í framtíðinni og sjá hvort ég verði ekki enn sammála mér þá.

Núna hins vegar eru þau verkefni sem liggja fyrir að kaupa skólabækur, lesa glærur, taka einhver miðannapróf eða fá að fresta þeim svo að önnin fari ekki til helvítis. Við sjáum til hvernig það fer.

Ég ætla núna að taka yfir DJ réttindin á skrifstofunni þar sem Gummi er ekki að standa sig... góða nótt elsku börn

2009-02-10T19:28:00.004Z

Æj Elló, finnst þér við ekki fokka í þér nóg?

Under my umber Elló...Elló eyey

Leitin að reglu

2009-02-10T00:07:00.002Z

Ég er óagaður og það er ástæðan að bloggin koma ekki reglulega, ég veit að þetta er pirrandi, mér finnst þetta líka pirrandi. Ég ætla að prófa að koma með nokkrar mismunandi aðferðir til að laga þetta þangað til þetta lagast, ég er að pæla í að setja á mig að ég verði að blogga á miðnætti, jafnvel þótt að ég sé búinn að blogga um daginn. Pína mig í blogg, þó það verði ekki nema e-ð prump.

Það er mikið búið að gerast síðan ég skrifaði seinast, ég gaf líf mitt í 2 vikur í kosningabaráttu um stúdentaráð. Við vorum ekki kosin sem hlýtur að teljast svekkjandi, ég er samt mjög sáttur með málefnaskránna okkar og hópinn sem við smöluðum saman. Ég stend við að við höfum unnið nánast alla sigra nema þann sem skipti máli og það var að ná atkvæðum í hús. Ég hvet fólk ennþá til að skoða málefnaskránna okkar í miðað við hina, að skoða myndband oddvita þeirra á listanum í miðað við grein oddvita okkar og auðvita hvernig kosningabaráttan var háð. Ég óska Vöku samt til hamingju með sigurinn, þau hafa beðið eftir þessu og þetta var erfitt ár fyrir þau í minnihluta eftir að hafa munað 6 atkvæðum. Núna vona ég að þau standi sig, þetta er erfitt ár fyrir HÍ og það mun reyna á SHÍ.

Núna er ég að reyna að halda mér sem mest á skrifstofu og vinna í CLARA, erum nýbúnir að ráða forritara og erum að stefna í að ráða fleirri. Við finnum fyrir miklum áhuga og almennum meðbyr með þetta verkefni okkar. Mitt persónulega verkefni næstu daga er að finna einhverskonar reglu í kaótíkinni. Það verður auðveldara fyrst að kosningarnar eru búnar, dagarnir eru að verða bjartari og lundin birtir einhvernvegin samhliða því. Maður fyllist af bjartsýni með hækkandi sól, allt verður bjartar og bjartar og betra og betra. Ég þarf líka að fara að klára mikið, halda áfram með mikið, ég er of mikið að byrja eitthvað og ....

fann annað ljóð...

2009-01-14T18:58:00.001Z

þú sleppur ekki í dag um að tala um
kreppur allt Ísland er kleppur.
Þeir tala um börnin á með tjörnin frýs
það koma kosningar en enginn kýs.
og á meðan menntun reynir að ná nútímanum
sitja menn og skrifa námslýsingu fyrir daginn í dag
fyrir fólk sem mun læra eftir 10 ár
og verða 10 árum eftir á eftir 10 ár.
á meðan er fólk og ófólk að reiðast og reiðast
halda að þau neyðast að persónuleysast til að forðast ábyrgð.
hvernig varð það tíska að leiða mótmæli en um leið er ekki neinn að leiða?
hvar eru okkar pólitískir fangar sem fólk getur valið hvort því
langar að vera sammála, ósammála eða stundum?
við þurfum öll að taka ábyrgð fyrst að enginn annar vill, öll
að gefa fólkinu sem skuldsetti okkur fingurinn með því að segja
"hey, þetta skiptir ekki máli, við skulum bara redda þessu,
þið skuluð bara chilla"
leyfum þeim að fá sitt samviskubit á meðan við skipuleggjum
framtíðarvit fyrir skuldsettu börnin.
þau fæðast í skuld og mjög líklega skítsama,
frjáls frá krónískri efnahyggju sem verður þá ekki fyrir þeim.
Þau verða sniðug og tilgangurinn hreinn.

Lífsnautnarfélagið Leifur

2009-01-08T18:00:00.003Z

Nýtt ár og blabla

2009-01-03T14:54:00.002Z

Ég ætla held ég bara frekar að skrifa um gærkvöldið sem ég man ekki almennilega eftir en finnst gaman að reyna að rifja það upp.

Ég byrjaði á eins og hálfs tíma lúr, vaknaði og fékk Nonna og Begga í smá heimsókn eftir msn fyllerí. Fengum Gunna Hó í heimsókn og röltuðum til Ketils í smá partý, þar lét ég danskan laganema klippa mig eftir einn og hálfan bjór, mjög sáttur með útkomuna, þetta er skemmtilegt partýttrikk hjá honum. Við fórum síðan niður í bæ í kosningamiðstöð röskvu sem er tryllt, mjög flott stöff þar á ferð. Duttum saman strákarnir á Vegamót, Einsi, Palli og Nonni komnir í hópinn þar, við misstum Gunna á Vegamótum, hann hefur örugglega bjargað sér. Fórum á eitt slakasta KB kvöld sem að ég hef upplifað og þar missti ég alla en ég hitti bróðir minn sem var skemmtilegt, ég dróg hann með mér á prikið þar sem ég hitti Begga aftur, man ekki hvort ég hafi hitt aðra. Ég var í viskíinu þetta kvöld nema þegar ég datt á prikið var ég þyrstur þannig ég fékk mér bjór.
Þarna er ég eiginlega búinn að missa minnið en ég man ég var heillengi á prikinu, ég man líka að ég ætlaði að reyna að kyssa stelpu en ég fékk skýr skilaboð um að það væri ekki vel liðið þannig ég tók þeim skilaboðum og hélt áfram að spjalla við hana, ég man bara ekki hver þetta var... hver var þetta?
Síðan tók ég klassískan prontó endi á þetta og rölti heim.

Ætli þetta hafi ekki verið bara frekar dæmigert kvöld hjá Hauki niðrí bæ. Ég skal reyna síðan í framtíðinni að vera ekki meira í að "djammblogga"

Góða nótt

2008-12-18T05:39:00.003Z

Stundum fær maður svona fiðring í magan og svona skemmtilegt eirðarleysi þegar maður er að bíða eftir einhverju spennandi. Stundum fær maður þetta þegar maður var að fá góðar fréttir eða þegar maður hugsar um eitthvað sem maður er að fara að gera bráðum. Þetta er ein besta tilfining sem maður fær.
Ég fæ þessa tilfiningu af tilefnislausu, bara sitjandi við tölvuna að hlusta á gott lag og að sörfa eða spjalla eða lesa fréttir.
Það gerist samt aðeins á nóttinni, og það er ástæðan að nóttin er svo miklu rómantískari tími en dagurinn, hún er bara dramatískari.

vakandi

2008-12-17T15:13:00.000Z

kominn í 24 klst núna, er orðinn þreyttur... ég þarf að skipuleggja vel næstu klukkutíma fyrir seinasta prófið

Later

2008-12-11T19:13:00.001Z

Ég skrifaði blogg í bók, set það niður vonandi ekki seinna en á morgun.
Þangað til mæli ég með að þið hlustið á "the tourist" með Radiohead... á repeat.

Sjálfspirringur

2008-12-03T01:05:00.002Z

Það er e-ð sem pirrar mig þegar að skoðanir mínar snúast um stigsmun á hlutum en ekki eðlismuninn. Ég tek til dæmis vímuefnaneyslu. Ég set þarna undir þennan hatt fíkniefni, sígarettur og áfengi. Þetta eru allt vímuefni? Það gæti reyndar verið debat út af fyrir sig en ég held að punkturinn standi. Af hverju hef ég ekkert ,þannig séð, á móti sígarettum og áfengi, jafnvel ekki kanabis efnum. En neysla kókaíns og heróíns fer virkilega í mig. Í raun er áhættan við inntöku þessara efna og áhrif þeirra aðeins stigsmunur. Þyrfti ég ekki að umbera alla fíknina ef ég ætti ekki að teljast hræsnari? Allavega umbera eina nös jafnt og ég umber fyllerí. Ef ég á að vera einlægur og samkvæmur sjálfum mér þá verð ég að eiga mínar skoðanir og gildi og lifa samkvæmt þeim. Ég meika ekki að vera í órökstuddu meðalhófi til að vera inni í endalausri málamiðlun og komast aldrei nálægt "réttari" skoðun. Því ég held að hún sé oftast til í frumspekilegri meiningu. Ég er ekki að meina að ég eigi að taka einhverja "fundemental" afstöðu í öllum málum og standa með henni í blíðu sem stríðu. Ég held hins vegar að ég ætti að hallast að einhverri "fundemental" stöðu og viðurkenna hana fremur en aðrar "fundemental" stöður nema er einhver eða eitthvað sannfærir mig um réttmæti annars.
Gamli lögfræðikennarinn minn Rán var að heilsa uppá mig núna í miðjum pistlaskrifum og það truflaði mig lítið sem ekki neitt. Er ég að ná tökum á athyglisbresti mínum?
Það væri snilld.

Góðir tímar

2008-12-01T03:05:00.002Z

Við strákarnir í Collective erum í skýjunum þessa dagana vegna þess að fyrirtækið okkar fékk það veglegan styrk fyrir helgi að við erum á leið í þvílíkt ævintýri. Þetta lætur mann hugsa dáldið um hvaða stefnu maður er að fara að taka í lífinu. Ég er búinn að vera mjög ráðvilltur og mun líklega vera það að flestu leyti ennþá í nokkurn tíma en ég sé allveg forgangsröðunina skýrast hjá mér. Hvað vil ég gera, hvað get ég gert og hvernig geri ég það? Hvað hef ég að bjóða? Ég verð sáttari og sáttari með hvað mér finnst um þessar spurningar með hverjum deginum. Mér leiðist samt að hugsa um næsta mánuð, næsta vika og mér er illa við þessa skiptingu. Mér finnst e-ð ónáttúrulegt að flokka dagana okkar í vikur og mánuði, það er engu að síður nauðsynleg praktík, ég er bara að hugsa hvernig ég get sleppt því að taka þátt í því.
Manni langar til að sofa þegar maður verður þreyttur, vakna þegar maður vaknar, standa upp, borða, sjá hvaða verkefni eru fyrir hendi og síðan fara og vera með fólki og gera e-ð saman.
Ég ætti kannski að vera feginn að flestir deila ekki þessari pælingu... þetta myndi aldrei virka, ekki í dag

Hlutverk háskóla

2008-11-28T15:24:00.000Z

Háskólar aðstoða fólk við að búa sér til betri manneskju. Þetta á við bæði í hagfræðilegum sem og persónulegum skilningi. Fólk fer að sjálfsögðu á mismunandi forsendum í nám, hvort sem það er til að öðlast frekari hæfni í sérhæfðu fagi, til að öðlast betri skilning á stórum spurningum sem ef til vill verður aldrei svarað eða til þess eins að svala einhverjum náttúrulegum þekkingarþorsta og sjá ekki ástæðu til að skilgreina þá þörf neitt frekar. Háskóli er sameiginlegur vettvangur fyrir þetta fólk. Samfélagið virðir þennan uppfærsluvettvang manneskjunnar. Ég fer inn Haukur 3.4 og kem út betri og skilvirknari Haukur 4.0, búið að setja upp Rawls og Mankiw og fjarlæga þessa helstu „bögga“ eins og ómeðvitaða þröngsýni og hroka. Við fáum friðað umhverfi til að deila skoðunum okkar á algjörlega löglegri torrent síðu sem Háskólatorgið er orðið og allir sætta sig við að allir stefna að því sama og allir hagnast.
Stúdentaráð sem rekið er af nemendum þarf reglulega að minna samfélagið á af hverju þessi stofnun er hér til að byrja með. Við hljótum að fyrirgefa þeim sem hafa útskrifast fyrir það löngu að þeir muna ekki hversu stóran hluta háskólauppfærslan átti í þeim sem manneskjur, en þá er það okkar hlutverk að gera þeim grein fyrir því. Að bæta okkur sem manneskjur hlýtur að vera sameiginlegt markmið okkar og háskólar landsins er þessi mannbætingarverksmiðja. Núna, ef nokkurn tímann, er tími til að fjárfesta í þeim stóriðnaði.
Við erum til í að fyrirgefa fyrra sinnuleysi með því skilyrði að núna verði allri þjóðinni gefinn greiður aðgangur að háskóla, hvort sem það er með fríum almenningssamgöngum fyrir alla, ekki suma, eða myndbandsupptökum á öllum tímum HÍ til að veita algjört aðgengi að upplýsingum og fræðslu, sem enginn Íslendingur ætti að vera útskúfaður frá. Ef eitthvað mark á að vera tekið af samstöðukórnum sem stjórnmálamenn hafa stofnað þá taka þeir þetta skref. Og við skiljum eftir þau skilaboð að háskóladyrnar eru ennþá opnar þeim, því alltaf er tími og pláss fyrir þá sem og aðra til að bæta sig sem manneskjur.

Viðtal

2008-11-16T19:27:00.001Z

-Jæja Haukur, nú fluttir þú úr heimahúsum fyrir nokkrum mánuðum og ert byrjaður að sjá fyrir sjálfum þér dags daglega. Það hlýtur mikið að hafa breyst til dæmis matarvenjur þínar en þú hefur að öllum líklegum byrjað að elda sjálfur. Ég er forvitin, hvernig myndir þú til dæmis lýsa eldunaraðferðum þínum?

-"Ég finn mat og set hann á pönnu..."

Sjónvarp

2008-11-11T22:23:00.002Z

Ég er orðinn þreyttur á að horfa á sjónvarp að því leyti sem það drepur tíman, hins vegar er ég byrjaður að reyna að hugsa mikið um það sjónvarp sem ég horfi á, reynt að skilgreina boðskap og ná að lesa myndir, og þannig fá eitthvað úr sjónvarpinu. Finna eitthvað sem ég get tekið úr boðskapnum, er eitthvað sem ég get yfirfært úr handritinu yfir á raunveruleikann?
Mér finnst t.d. Hank Moody vera holdgerving á því sem ætti að vera siðferði í samskipti kynjanna í nútímalegu umhverfi. Þessi algera frjálslyndi þegar enginn samningur er gerður en alger tryggð um leið og samkomulaginu er komið á. Það er svo erfitt að hafa þetta skilgreingarvandamál frá báðum áttum. Fólk er með mismunandi hugmyndir um hversu alvarlega á að líta á sambönd eða hversu heilagt samband kynjana er án samkomulags. Ég geri mér grein fyrir afbrigðilegum aðstæðum sem hann er settur í en engu að síður stendur hugmyndafræðin. Það er samningurinn sem er heilagur, það er samningurinn sem tekur af vafan og setur á skylduna um virðinguna. Með samningnum kemur ábyrgðin og afleiðingarnar ef hann er brotinn.
Annars veit ég ekki hvað ég er að gera, ég er orðinn þreyttur, orkulaus sem er neikvætt af öllu leyti fyrir utan að ég er orðinn frjór í hausnum, ég er að skrifa á fullu en á erfitt með að inntaka upplýsingar, skammdegið er allveg að fara með mig. Ég er að pæla í að í staðinn fyrir að alltaf falla í formið og rembast við það eins og undanfarin ár að prófa að fara aðeins með straumnum. Fljóta aðeins og sjá hvert það fer með mig. Mig grunar að mér eigi eftir að líða betur á með ég flýt en síðan á eftir að koma í ljós hvar ég enda. Ég bý við þann munað að mega leyft mér þetta. Ef ekkert annað þá verður þetta öðruvísi, það hlýtur að gera það þess virði.

hagfræðiheimspeki

2008-11-11T03:46:00.003Z

Er búinn að reyna að setja tíma í hagfræðinámstilraun mína. Ef ekkert annað þá varð ég sannfærðari um að ég eigi heima í heimspeki, eða kannski ekki heimspeki en allavega í því huglæga sem er á bak við heimspeki og kannski/vonandi hagfræðina líka. Þetta hljómar eins og one-liner en það er af því að þið eruð að misskilja (gef ég mér), af því að þetta var lagt upp þannig, þannig ekki taka því illa að þið eruð að misskilja, það er miklu eðlilegra í þessu samhengi. En ástæðan að þið eruð að misskilja er að ég er sannfærður um að ég eigi heima í heimspeki ekki af því að mér leiddist hagfræðilesturinn heldur að það sem kveikti helst í mér var smá texti sem skar sig úr í hagfræðitextanum.

Þetta var texti um hamingju, ég skal kannski skrifa eitthvað beint kvót á morgun úr textanum en ekki núna af tveim ástæðum, 1. ég nenni því ekki og 2. af því að ég náði einhverjum boðskap úr textanum þannig að hann er orðinn úreltur að því leyti. leiti? Nei leyti. haggi?

Allavega, það var um Rockefeller og hvað hann var á sínum tíma u.þ.b. fjórum sinnum ríkari á sínum en Bill Gates er í dag.. eða fyrir 3-4 árum... gildir einu. En síðan kom spurningin um hvort við værum til í að skipta við hann um stað. Hann gat ekki notið svo ótrúlega margt af fríðindum dagsins í dag og þeirra sem nútímatæknin býður uppá. Þannig við sem búum við þessi fríðindi verðum að viðurkenna að við ættum að vera hamingjusamari en maður sem á sínum tíma var með yfirburðum ríkasti maður heims af því að, nú ætla ég að hætta að tala fyrir hönd okkar og tala fyrir mína hönd, ég ætti að vera hamingjusamari en Rockefeller af því að ég er, ef við berum saman eigur okkar, svo miklu ríkari bara á mínum námslánum en umkringdur þessum gífurlega efnislega auð. Ég ætla að skilja umræðu um óefnislegan auð út úr þessu bloggi því það gæti orðið mjög svo klisjukenndur texti og ég held að hann eigi bara ekki við. Það myndi líka draga úr pointinu með þessu sem ég og Mankiv sjáum í þessu.

Ég á ómetanlega hluti... fyrir honum(Rockafeller). Er þetta of afstætt? Ég vil ekki meina það, eða viðurkenna það. Í allavega smá stund kunni ég virkilega gott að meta þegar ég las þennan texta.

Takk Mankiv fyrir Economics, hún kenndi mér smá um hamingjuna.
Og já,talandi um, ég held allveg örugglega að ég geti með góðri samvisku mælt með hnotið um hamingjuna eftir Daniel Gilbert, hún er líka skemmtilega þýdd, og takk Tóta, Olga, Vera, Halldóra, Pálína og Gunnhildur fyrir að gefa mér hana.

Ron Paul

2008-10-30T23:56:00.002Z

Ég væri virkilega til í að sjá Ron Paul sem forseta og Peter Schiff sem fjármálaráðherra ef ekki bara til að sjá hvað myndi gerast.
Þetta er ekki kaldhæðni, þeir vita allveg um hvað þeir eru að tala.

Veðmál

2008-10-28T21:15:00.002Z

Haukur:
Obama vinnur 315 vs. 223
Óli
Obama vinnur 298 vs. 240

Sá sem er fjær borgar mismuninn sinn í kjörmönnum í bjórum talan sem Obama fær í kjörmenn.